Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)

Opeens viel het kwartje.Misschien was ik wel niet in de stemming de afgelopen weken,maar nu hoor ik toch echt een mooie plaat.Ik moet ook zeggen dat ik hem anders ben gaan luisteren.Soms neigt het stemgeluid van Howard naar dat van Tracy Chapman.Een duidelijke groeiplaat die ik wel in mate tot me moet nemen omdat de boel anders wat eenvormig gaat worden,door het tempo.

Ik vind de opener Small Things en End Of The Affair de mooiste tracks hier.
Zo zie je maar dat je niet direct iets moet afschrijven ,maar dat met iets meer moeite zich dingen openbaren waar je anders aan voorbij zou zijn gegaan.

Ik zet in op 3 en halve ster met kans op verhoging.

Aardig maar niet meer. Het kabbelt me te veel.

Zo zeg! Ik kende deze mijnheer alleen van de meezinger "Keep Your Head Up", maar dit is wel even andere koek! Grote mensen muziek noemen we dat hier in huis. Mooie uitwaaierende gitaren en heel wat duisterder (zowel muzikaal als tekstueel) als de 3FM meezinger die ik eerder al even aanhaalde.

Dit zou zo maar in mijn jaarlijstje van 2014 terecht kunnen komen...

Wisselende referenties hier: de een heeft het over Tracy Chapman, de ander over The War on Drugs; de een heeft het over liftmuziek, de ander over luchthaven-muziek.

Ik moet zeggen, ik hoor niet van die vergelijkingen als ik dit album luister. Wel hoor ik een goed album, dat me een stuk beter bevalt dan de voorganger. Helaas is mijn lift niet fancy genoeg dat er muziek in gedraaid wordt..

Mooi gitaarwerk, mooi geproduceerd, mooi gezongen, mooie sfeer.
En als ik een naam moet noemen waaraan ik bij het luisteren moet denken, dan is dat Nick Drake.

Ben eruit, End Of The Affair alleen al is tekstueel en muzikaal zo'n parel, de opbouw, de in het gitaarspel besloten boosheid & intensiteit, de band die hem steeds meer opjaagt: een van de mooiste nummers van 2014.
Niet alle nummers vind ik sterk, maar hij heeft zijn plek op mijn playlist duidelijk veroverd.

Zeker! In End of the Affair hoor je duidelijk The Unforgettable Fire. Zo maakt U2 ze niet meer .

Prachtplaat van Ben Howard. Absoluut kandidaat voor de eindejaarslijst!

Ik ben totaal geen Ben Howard fan, maar vind dit album erg sterk! Snap alleen de liefde voor End of the Affair niet. Samen met de wat misplaatste ballad Evergreen het minpunt van het album voor mij. Er gebeurt, naar mijn gevoel, eigenlijk helemaal niks en is bijna net zo voorspelbaar als die vervelende climaxen als waarmee Damien Rice zich op zijn nieuwste ook steeds te koop zet...Gelukkig doet Howard dit slechts sporadisch.

Denk in ieder geval wel dat qua albums Howard deze strijd voor mij heeft gewonnen. Erg sterke plaat, met Small Things, Rivers In Your Mouth en het titelnummer als hoogtepunten. En dat dat de eerste 3 nummers zijn zegt al wel een beetje dat de verwachting voor de rest van de plaat niet helemaal gehaald wordt, voor mij.

Na drie keer luisteren vrees ik dat ik 'm maar niks vind. Heeft Howard zijn beste kruid al verschoten met z'n vorig album?

Nee

Nee

Nee

Volkomen mee eens! Wat een prachtig nummer is dit, absolute favoriet van het album.

Overige toppers: Small things, Rivers in your mouth, Conrad.
Twee jaar geleden heb ik Ben Howard in Paradiso gezien, nu staat meneer drie avonden in een uitverkocht HMH, gaat lekker!

Ik ben er toch maar eens een paar keer goed voor gaan zitten. Deze nieuwe van Ben moest even landen en z'n weerhaken vastzetten Dat kostte wat tijd maar hij bevalt me, hij bevalt me erg goed. Ik vind wel dat veel songs een 'Finkiaans' (vrij naar de singer songwriter Fink) trekje hebben. Het genre is uiteraard vrijwel hetzelfde maar de mooie basloopjes en onverwachte wendingen herken ik toch wel als Fink. Niks mis mee want ik ben een groot fan van Fink. In Dreams en End of THE Affair zijn tot nu toe favoriet.

Het album van Fink is een stuk interessanter, Broem

Absoluut mee eens. Als ik mijn ogen sluit tijdens dat nummer zie ik eerst iemand zitten die ziet hoe zijn vriendin vreemd gaat... Om vervolgens naar huis te gaan, in de spiegel kijkt, om daarna in zichzelf een volledige woede uitbarsting te doen. In slaap valt op het einde... Om vervolgens wakker te worden met de introtonen van Conrad... Bij rade komen wat er is gebeurd. Elke keer weer kippenvel.

Album van het jaar, zonder twijfel.

Ja hoor, het kwartje is gevallen! Beter dan zijn voorganger en top 3 van mijn jaarlijstje over 2014!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ben Howard - I Forget Where We Were - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Mijn relatie met de muziek van Ben Howard is tot dusver uiterst moeizaam. Dat heeft alles te maken met de single waarmee de Britse muzikant ruim drie jaar geleden doorbrak. Keep Your Head Up heeft me nooit iets gedaan, doet me niets en gaat me ook nooit iets doen. Dat kan gebeuren, maar op een of andere manier staat, of beter gezegd stond, het mijn waardering voor de muziek van Ben Howard in de weg.

Zijn debuutalbum Every Kingdom liet ik vanwege de zeurderige single lang liggen, tot ik er achter kwam dat het debuut van Ben Howard veel meer was dan het debuut van de zoveelste Britse folkie.

Every Kingdom deed me afwisselend denken aan de platen van legendarische folkmuzikanten als Nick Drake, Tim Buckley en John Marty en dat zijn platen die ik reken tot de parels in mijn platenkast. Every Kingdom, dat me hiernaast deed denken aan David Gray maar dan zonder de elektronische injectie, smaakte absoluut naar meer, maar toen dat meer een aantal weken geleden verscheen dacht ik bij Ben Howard toch weer onmiddellijk aan die single van een paar jaar geleden en liet ik I Forget Where We Were op de stapel liggen.

Daar heb ik inmiddels spijt van, want de tweede plaat van Ben Howard is een hele sterke plaat. Het is een plaat met vooral ingetogen songs, die opvallen door de bijzondere instrumentatie, de mooie en bijzondere vocalen en de bijna desolate sfeer.

De instrumentatie is donker en dreigend met breed uitwaaiende gitaren en dat is een instrumentatie die prima past bij de stem van Ben Howard die in vocaal opzicht duidelijk is gegroeid. Ben Howard sluit nog altijd aan bij de muziek van de hierboven genoemde voorbeelden, maar heeft, veel meer dan op Every Kingdom, zijn eigen geluid.

Het is een geluid waarin de toch behoorlijk toegankelijke luisterliedjes van zijn debuut plaats hebben gemaakt voor groots klinkende songs. Dat klinkt misschien wat tegenstrijdig met de eerdere bewering dat de nieuwe plaat van Ben Howard vooral ingetogen klinkt, maar dat is het niet. In de songs op I Forget Where We Were domineren ingetogen klanken, maar ze zijn zo donker en wijds dat de impact maximaal is. Heel af en toe mogen de gitaren voorzichtig exploderen, maar hier tegenover staan uiterst ingetogen passages waarin Ben Howard de grootse vlaktes weer verruild voor navelstaren.

Ben Howard wist met Every Kingdom een breed publiek achter zich te scharen en had dit moeiteloos kunnen consolideren door met Every Kingdom 2 op de proppen te komen. Ben Howard heeft dit niet gedaan en heeft als altijd moeilijke tweede plaat een behoorlijk moeilijke plaat opgeleverd. Het is een plaat met lange tracks die het de luisteraar eigenlijk nergens makkelijk maken.

Het is een plaat waarvoor je moet gaan zitten, maar vervolgens is het een plaat om intens van te houden. Het is een plaat waar je tegen moet kunnen, want wat is het donker, maar als je er tegen kan is het muziek van een enorme schoonheid en intensiteit.

Ik begon met net zoveel weerstand aan beluistering van I Forget Where We Were als een kind dat voor het eerst spruitjes moet gaan eten, maar de tweede plaat van Ben Howard blijkt een prachtplaat die ook nog eens steeds beter wordt. Ik beloof hierbij plechtig dat ik Ben Howard nooit meer zal associëren met zijn eerste single, maar herinner me vanaf nu een fraai debuut en een nog veel mooiere opvolger. Het is een opvolger die veel meer respect verdient dan de plaat tot dusver krijgt, want ik ben zeker niet de enige met een verkeerd beeld van Ben Howard. Erwin Zijleman

Zo vaak zie je het andersom: artiesten die muziek maken met passie, per ongeluk een hit scoren en daarna alleen maar commerciele rommel maken om vooral hun eigen portemonnee te blijven sponsoren. Hoe anders is dat bij Ben Howard. Ook ik kende deze man alleen van de kapot gedraaide ietwat saaie hit Keep Your Head Up en heb daarom dit album lekker links laten liggen. De versie van Sandra van Nieuwland vind ik dan wel weer prachtig, maar dat terzijde.

Maar op een gegeven moment kon ik niet meer om het hoge gemiddelde heen op MuMe en de lovende recensies bleven aanhouden. Dat wekt op z'n minst een gezonden dosis nieuwsgierigheid. Daarop het album besteld bij CDWOW (uiteraard weken gewacht) en sindsdien bijna non-stop in de speler gehad.

Ik herken me in het lijstje vergelijkbare artiesten wat erwinz opsomt en de kille desolate sfeer die Ben Howard weet neer te zetten op dit oprechte album.

4,0* voor een van de betere platen van dit jaar.

Ben Howard - End of the Affair - Later... with Jools Holland - BBC Two
Sta-link

Zag afgelopen weekend deze schitterende beelden tijdens mijn bezoek aan London

Daarnaast geintroduceerd aan de muziek van Radioactive Man, maar dat is weer van geheel andere orde...

Gaaf. Ik had ook graag naar een van z'n drie concerten gewild in HMH, maar stijf uitverkocht zag ik al

Absoluut niet , zoveel beter en interessanter dan zijn debuut.

Ben Howard's debuutalbum was lang niet zo'n makkelijke plaat als de singles Keep Your Head Up en The Fear doen vermoeden. Je mag gerust zeggen dat Every Kingdom een blij vlagen behoorlijk ontoegankelijk album is, met gevoelige en diepgaande folk voor echte liefhebbers.
Op I Forget Where We Were staan geen nummers meer ook maar een kleine kans hebben op commercieel succes. Een opvallende keuze waar ik veel respect voor heb. Ben Howard kiest voor de muziek, niet voor het geld (al zal hij ook met dit album en bijbehorende tour genoeg geld verdienen, maar dat terzijde).

Even over de muziek zelf: die is erg goed. De composities zijn vooral ontzettend boeiend. Veel melodielijnen die op het eerste gehoor niet lekker lijken te lopen blijken na verloop van tijd ineens briljante vondsten. De teksten gaan (voor zover ik het heb gehoord) allemaal over de liefde, maar waar hij over zingt maakt me eigenlijk niets uit. Alles wat hij zingt klinkt oprecht én bloedmooi en dat zorgt ervoor dat ik deze muziek zo goed vind, niet de teksten.

Het middenstuk van dit album (van In Dreams tot en met Evergreen) vind ik duidelijk het minst interessant. Vorige week had ik het nog saai durven noemen, nu niet meer. Langzaam maar zeker ga ik ook deze nummers prachtig vinden. Het beste materiaal staat echter aan het begin en eind.
Rivers in Your Mouth is het vlotste nummer en zou daardoor misschien nog het beste op Every Kingdom gepast hebben. Dit nummer zou goed als opfrisser gebruikt kunnen worden na een aantal zwaarder op de maag liggende liedjes, maar dat is hier niet gebeurd. Ook na het eveneens mooie, maar complexere Small Things valt dit nummer goed op zijn plaats.
Conrad en All Is Now Harmed zijn de twee uitsmijters van het album. Conrad is gevoelig en liefdevol, All Is Now Harmed is juist erg intens en emotioneel. Wanhoop klinkt door in de muziek en in Ben's stem. Ik heb me nog niet echt in de songtekst verdiept, maar dit nummer weet me echt te raken. Een beter slotstuk had ik me niet voor kunnen stellen.

De muziek van I Forget Where We Were zou live wel eens ontzettend mooi kunnen zijn, vooral in een klein zaaltje. Dat zal waarschijnlijk nooit meer gaan gebeuren, maar hopen kan altijd.

Same for me, maar marktplaats

Concertkaartjes kopen via Marktplaats heb ik 1 keer gedaan en dat doe ik nooit weer.
Geld overgemaakt voor 2 kaartjes voor Paul McCartney en nooit kaartjes ontvangen.
De verkoper reageerde daarna uiteraard nooit meer op een berichtje...

Je hoort het wel vaker. Heb zelf eigenlijk alleen positieve ervaringen met marktplaats. zonder hier te diep op in te gaan is het voor mij gewoon een voorwaarde dat ik de kaartjes zelf bij diegene thuis af kan halen.

Ticketswap.nl! Heb zelf twee tickets via deze site weten te bemachtigen voor Ben Howard in de HMH. Werkt erg goed, en bovendien veilig.

Dat had ik ook direct bij het uitkomen van het album Broem. Als is dat inmiddels wel wat afgezwakt en heeft Howard een meer eigen identiteit gekregen met zijn 'nieuwe' sound.

Howard komt met een interessant vervolg op zijn 'popdebuut'. Hij had zichzelf uiteraard al verraden met zijn EP 'The Brugh Island' uit 2012. Het heeft nog tamelijk lang geduurd voordat hij tevreden was over zijn vervolgstap. Of heeft hij wellicht bewust de tijd genomen voor de overstap naar een meer diepere laag in zijn muziek. Hoe dan ook; respect voor Howard dat hij geen nummers van zijn (goed ontvangen) EP klakkeloos heeft overgenomen op dit volwaardige album.

'I Forget Where We Were' is qua sound totaal anders dan zijn debuut 'Every Kingdom'. Al hebben beide albums in mijn beleving toch één grote overeenkomst. Beide albums zijn erg homogeen. Het lijkt allemaal net wat teveel op elkaar. Op opbouw van de nummers en de manier waarop het wordt gebracht. Een ervaring die ik ook had bij 'Every Kingdom'. Het duurde erg lang voordat ik de nummers uit elkaar kon houden. En tegen de tijd dat me dat was gelukt, had de plaat z'n magie alweer verloren. En dat dreigt nu weer te gebeuren. Vrijwel elk nummer heeft eenzelfde opbouw (met name de wijze van zingen). Het ontbreekt aan dynamiek. Het kenmerkende fingerpicking. Howard beheerst die techniek heel erg goed, dat weer ik. Maar dit dreigt op het album door te slaan naar een kunstje. Mooi als geheel maar nummers zijn te weinig onderscheidend. En omdat het allemaal veel op elkaar lijkt kan ik moeilijk favoriete nummers benoemen. Op 'End of the Affair' na dan

Nu klink ik wellicht heel negatief, maar zo is het niet bedoeld. Is gewoon een erg goed album, maar er zijn dit jaar betere gemaakt. En hierboven een poging/ mijn redenen waarom ik het album niet in mijn persoonlijke top 10 heb staan.

Ik schrik ervan hoe precies dit album een "mislukte" relatie van mij beschrijft met de daar bijbehorende gevoelens. Op het begin lijkt het de perfecte love story. Alleen als je goed op de details let, begint er op de achtergrond al iets te sluimeren:

Yeah I know, I've been trying so hard
To keep in time with all of the hours in your day

Always a riddle in the world she said
Always a riddle inside my head
Always a thing of wonder the way we come to be

Well guilt is wasteful, pride is childish

Looking around I see memories, what it was, oh, what it was
There in the crowds you said something but I can't remember what

Dit is het moment waarop je erachter komt dat iemand waar je om geeft, een mes in je rug steekt. Boosheid, verdriet, angst, teleurstelling en machteloosheid voeren de boventoon:

Living without her
Living at all
Seems to slow me down
Living forever
Hell, I don't know

What the hell, love?
What the hell?

Has the world gone mad
Or is it me?
Cold, cold world

Moment van bezinning en acceptatie:

You were the boat that breached
In a tale of Conrad's
Oh I loved you with the good
And the careless in me
But it all goes back

Hopend op “iets”..

Now prove me wrong
Prove me wrong

Het komt niet meer goed:

Hold me in harms way baby
All is now harmed

Nu niet, nooit meer..

Dikke 5 sterren al vanaf de eerste luisterbeurt!

Ik denk 'herkenbaar' voor velen van ons