David Bowie - Stage (1978)

Ik quote mezelf even; blijkbaar heeft de firma Bowie specifiek mijn commentaar gelezen want de 2017 uit de New Career box bevat dus een Stage met 2 extra tracks, maar meer belangrijk is dat de hele tracklist door elkaar is gehusseld, en dus de saaie kant 3 nu op een subtiele manier is verdeeld over het gehele album. Veel beter wat mij betreft. Overigens zijn het nu 3 lps in plaats van 2.

Alabama song en Sufffragette city zijn overigens de extra nummers.

Toch zijn er betere live albums van de man.

klopt, had ook de juiste begeleiding!!

DIt is toch eigenlijk de verkeerde tracklist? Het is iig niet de tracklist van de eerste release, of heb ik dat nu verkeerd?

Hier staat wat mij betreft de mooiste uitvoering van Heroes op. Werkelijk weergaloos!

Een heerlijk live album van Bowie met eigenlijk alleen maar top nummers.

Ik weet niet of-ie inmiddels is aangepast, maar volgens mij is de nu bovenstaande tracklist de juiste, namelijk die van de eerste uitgave als dubbel-LP. Die had inderdaad de synthesizer-instrumentals allemaal op kant 3 verzameld, met als gevolg dat ik die veel minder vaak afspeelde dan de overige plaatkanten.

Ik ben het wel met lennon eens dat de nieuwe versie, met de door elkaar gehusselde tracklist een hele verbetering is ten opzichte van de oorspronkelijke vinylversie. Ik heb zelf naast de originele dubbel-LP (op blauw vinyl, jawel) ook de 2005 remaster op EMI die al een fors gewijzigde tracklist heeft, plus nog eens twee bonusnummers. Ik vermoed dat dit dezelfde versie is als de nieuwe 2017-editie van de boxset. Door die trage instrumentals te verspreiden - mijn boekje meldt dat dat beter aansluit met de manier waarop ze ook bij de originele concerten werden uitgevoerd - krijgt het album een veel betere flow. Warszawa komt bijvoorbeeld als dreigende, sfeerbepalende opener van het concert veel beter tot zijn recht en loopt mooi over in Heroes.

Ik vind dit overigens zelf wel het beste live-album van Bowie, maar ik ken niet zoveel live-werk van hem. Eigenlijk kan ik hem alleen maar vergelijken met het eerder uitgekomen David Live album, en die vind ik een pak minder.

De tracklist heb ik inmiddels laten aanpassen ja . Ik heb zelf namelijk ook de eerste uitgave. ik ben het ermee eens dat het wel jammer is dat de synthesizer-instrumentals allemaal op kant 3 verzameld zijn. Voor de balans is de nieuwe versie inderdaad beter. Neemt niet weg dat dit album uit prima live nummers bestaat.

Bovengenoemde tracklist is conform de originele lp-uitgave uit 1978. In 2005 is er een heruitgave geweest, en daar is de tracklist gehanteerd zoals deze tijdens de tour in 1978 werd gehanteerd.

Overigens wel grappig om te weten dat de live versie van station to station eigenlijk door de producer Tony Visconti samengesmeed is van twee versie op twee verschillende avonden.

verder werkelijk fantastische plaat!

Nu is er een geremasterde opname uit (2018)

2017

Het shredden op Stay, lekker hoor. Daarnaast een pluim voor de bassist en de mooie productie (2017 versie).

Ik vind in de nieuwe versie de nummer die ook al op de normale versie stonden, zoals bv breaking glass, anders klinken. Komt dit door de remaster? overdubs of juist niet?

Prachtig live album met alleen maar hoogtepunten, ziggy stardust blijft een pareltje

Eén van de leuke dingen van de muziekles op de middelbare school was dat leerlingen hun favorieten mochten laten horen. Zo ben ik in aanraking gekomen met o.a. Styx en David Bowie. Al kende ik die wel een beetje van de hits. Station To Station van Stage hoorde ik en de intro met die locomotief synthesizer van Roger Powell maakte zo'n enorme indruk dat David Bowie er prompt een fan bij had. Het duurde even voordat Stage beluisterd kon worden. Ik was 15 en met het weinige zakgeld dat ik had waren platen nog ver buiten budget. En de platenbieb had hem niet. Moet je dat tegenwoordig voorstellen met Spotify en al die streamingdiensten.

Afijn, Stage is altijd een bijzondere album voor me geweest. Het was een katalysator in de liefde voor de betere popmuziek. Leuk detail is dat de latere uitgaven de juiste nummervolgorde had, zoals live gespeeld. Openen met Warszawa is best wel gewaagd maar evengoed een uitstekende keuze. En dan Heroes. De meeste live optredens beginnen energiek om later wat gas terug te nemen. Top band trouwens met de eerder genoemde Roger Powell maar ook Adrian Belew op gitaar. Veel origineler dan hem ga je niet horen.

Een domme actie uit het verleden gisteren goedgemaakt met de aanschaf van een tweedehands dubbel CD (versie 1991) Het vinyl ben ik dan wel kwijt, maar de aanschaf van Bowie's beste live album heeft veel te lang geduurd. Wat een perfecte trackkeuze en een opvallend helder geluid.

Inde jaren 70 waren er van elke artiest wel live platen.
Vaak dubbel lp`s.
Samen met Made in Japan van Deep Purple en Uriah Heep Live 1973 is Stage het betere werk, zodoende de moeite waard .
Wat waren er vaak abominabele live LP`s vroeger.
Soul Love , Heroes voor mij de uitschieters.
Bowie is live gewoon top.

David Bowie leerde ik als jonge puber in 1977 kennen via de single Sound and Vision. Sindsdien heb ik altijd een zwak gehouden voor diens albums met Brian Eno. Er zit een sfeer en vaak ook geluid in, dat ik bij ander werk van de man mis. David Bowie was immers een kameleon, die niet alleen radicaal van uiterlijk en imago maar ook van muziekstijl kon veranderen. In mijn oren is de som van zijn samenwerking met Eno meer dan 1 + 1 = 2. Ik hoop ze binnenkort langs te lopen, voor zover nog niet gedaan.

Afgelopen najaar kwam ik bij De Groeverij in Houten Stage tegen op geel vinyl. Eind jaren '70, ik had nog niet eens een platenspeler, zag ik iemand daarmee en het maakte indruk: de eerste keer dat ik vinyl anders dan zwart zag. Die lade in mijn geheugen ging open, ik nam de dubbelaar mee.
Anders dan lennon die kennelijk niets met kant 3 kan, heb ik minder met kant 1 en 2. Te rock en niet zo spannend. Juist met kant 3 heb ik meer: de mystiek van Warszawa, hier met de viool van Simon House, dan het uptempo Speed of Life waarbij de grommende studiosynth helaas is veranderd in een geluidseffect uit Star Wars, soit, het sferische en kalme Art Decade, de sci-fi-soundscape Sense of Doubt, de new wave van Breaking Glass; ze klinken weliswaar ronder en minder intens dan op studioplaat, maar qua composities vind ik ze veel spannender dan hetgeen op kant 1 en 2 klinkt. Meer experiment, eigenwijzer en véél meer sfeer.

Op kant 4 is meer ruimte voor uptempo muziek inclusief de gitaarcapriolen van Adrian Belew en Carlos Alomar. En al klinkt "Heroes" minder intens dan de studioversie en wordt What in the World aanvankelijk wel erg traag ingezet, het blijft bijzondere muziek. Alleen Beauty and the Beast, oorspronkelijk op "Heroes", vind ik minder, maar dat is dan ook conservatiever in aanpak.

Ach ja, met alle vormen die David Bowie aannam heeft een ieder zijn voorkeur. Binnenkort ga ik aan de slag met zijn jaren '90 werk met Eno.