Ik ben kwaad op Humo, deel 666
De recenscenten (
weet eigenlijk iemand hoe dat woord juist wordt geschreven? 
)van
Humo (1) hebben het blijkbaar niet zo begrepen op Pearl Jam, waaróm blijft voor mij een groot raadsel. Misschien is er één of ander pact gesloten op de TTT-redactie (de muziekredactie van dit blad). Van alle schitterende platen van Pearl Jam, kan ik me maar een tweetal echt lovende recensies in Humo herinneren: die van 'Ten', omdat ze daar blijkbaar niet buiten konden, en die van 'No Code', omdat ze het dan wellicht leuk vonden om tegen de stroom van eerder negatieve rescensies uit andere dag- en weekbladen in te gaan.
In de Humo van gisteren, 09/05/2006, staat er een bespreking van de overweldigende nieuwe plaat van Pearl Jam. Het is blijkbaar echter leuk om wat minnetjes te doen over grote groepen, en zeker over Pearl Jam, terwijl Pearl Jam volgens mij een heel sympathieke groep is.
Bijvoorbeeld: Pearl Jam krijgt drie sterren (het maximum is vier, dus ze vinden het zeker geen slechte plaat)
(2), Dirty Pretty Things (groep van Carl Barât, ex-collega van Pete Doherty bij The Libertines - weet ik ook maar uit de bespreking van die plaat hoor

) krijgt vier sterren, en het lijkt me echt sterk dat deze plaat zoveel beter is dan deze van Pearl Jam, maar blijkbaar is het cooler om aan deze groep vier sterren te geven, ach...

Sorry hoor, ik ben 26, maar als het over groepen gaat waar ik fan van ben, kan ik me daar nog steeds over opwinden.
Maar dat is nog niet het ergste, lees maar eens mee met volgende passages uit de recensie:
'... 'Severed Hand', een stinker die ons er nog eens aan herinnerde waarom Kurt Cobain Pearl Jam indertijd zo haatte: hersenloze spierballenrock met een hopeloos foute gitaarsolo.'
Duidelijk een Nirvana-fan aan het woord die het toch niet kon laten die overbodige vete nog even van onder het stof te halen.
Verder:
'... het nogal stuurloze 'Inside job', een song die overigens nog maar eens duidelijk maakt dat men tweede gitaristen best géén songteksten laat schrijven: versregels als 'Let me walk into the rain/To shine a human light today' werken óns vooral op de lachspieren, beste Mike McCready.
Niettemin: een bescheiden aanrader, dit plaatje.'
Van zo een - onterecht - neerbuigend toontje krijg ik het schijt, (nj) (= de rescensent van dit stukje), whoever u might be.
Bon, dat moest er toch even uit hoor, sorry mannen...
(1) Ik vind Humo een heel goed blad, laat daar geen twijfel over bestaan, dit weekblad is er voor een groot deel voor verantwoordelijk dat ik heel veel goeie muziek heb leren kennen en meestal respecteer ik hun mening. Ik durf zelfs te zeggen dat Humo voor een deel mijn muzieksmaak heeft bepaald. Juist daarom dat het me erg raakt als er dan vervelende dingen staan in sommige recensies, dat is vooral de laatste vijf, zes jaar alsmaar meer het geval. De kwaliteit van de recensenten is sterk achteruit gegaan. Voor de rest blijf ik het een hoogst aangenaam weekblad vinden.
(2) Voor de eerste maal sinds de invoering van de sterren bij de plaatbesprekingen in Humo (sinds januari dit jaar dacht ik - een toegeving aan het microgolftijdperk) heeft deze week een plaat vijf sterren gekregen, omdat het een plaat buiten categorie zou betreffen, nl. 'The Drift' van de geniale en knettergekke Scott Walker. Maar normaal gezien is het maximum vier sterren. Van deze plaat kan ik me inderdaad wel voorstellen dat het een heel speciale plaat zal zijn, een underground-klassieker. Ik heb er namelijk al een track uit gehoord en die klinkt wel indrukwekkend. Maar hoe 'cool' is het niet om aan zo een plaat vijf sterren te geven?? Dan ben je echt wel hip hoor, kuch, kuch...