Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Hij heeft al 418 stemmen.

Heel grappig Rudi.

Geen grap, zie boven, dat is gewoon site info.

wtf , nee 7 stemmen , briljante plaat ..............

Waar is die doodsaaie man van de eerste 2 albums gebleven?
Echt geweldige muziek dit. Voorlopig gewoon de volle mep.

Nou ik denk hier want dat hitje is nog steeds doodsaai.

Rice neemt de tijd. Tijd om zijn albums te maken en ook om zijn nummers vorm te geven. Met de Box als 'kortste' track is deze Fantasy er eentje om rustig voor te gaan zitten. Het wil mij als geheel nog niet helemaal pakken. Ben het er wel mee eens dat het als album minder 'doodsaai' is. Er is meer dynamiek, waardoor de rustige nummers beter tot zijn recht komen. mmm tijd zal het leren, of dit voor mij een groeiplaat is.

Bij mij is de groei inmiddels toch wel echt ingezet, met name Colour Me In en dat machtige sluitstuk Long Long Way zijn weer pareltjes van heer Rice. Weggeblazen zoals destijds bij 'O' (nog altijd trouw in mijn top 10) ben ik niet bij deze plaat, maar op het gebied van 'gevoelige muziek voor gevoelige mensen' zijn er toch weinig betere troubadours. Mooie arrangementen ook, ik houd wel van die theatrale aanpak. Hier kunnen we wel weer een jaartje of 6 a 7 mee vooruit lijkt me...

Sommige albums verdienen het om meer voor te gaan zitten, dit is er blijkbaar een voor mij. Na een goed interview gelezen te hebben in een muziekblad, waarin Damien op een mooie manier zijn proces van de afgelopen jaren beschreef, had ik zin om met een ander inzicht dit album te luisteren. Biertje erbij, voetjes op tafel en chillen maar. Dit album zakt nergens echt in en weet rust en dynamiek in elk nummer prima in balans te brengen. Volgende keer een album met minder liefdesperikelen en iets meer over het leven an sich, zou mij ook wel smaken.

Meteen in één keer: in het zachte segment een authentieke en dus geloofwaardige voltreffer.

Dat overkomt mij weer!
Onlangs de plaat gekocht en vandaag ging ik er eens goed voor zitten om hem te beluisteren.
Tot m'n schrik speelt de plaat af op een verkeerd toerental.
Het bleek min of meer de opa van Damien te zijn en de goede man bakt er niets van.
Uiteraard hierna wat ander spul gedraaid om te weten of het niet aan de platenspeler lag.
Zit niets anders op dan terug te gaan naar de winkel!
De punten zijn gebaseerd op de correcte versie....

Hahaha, dat is mij ook een keer overkomen met een plaat van Portishead

Deze plaat is geperst op 45 toeren en aangezien mijn oude gereviseerde Thorens draaitafel enkel op 33 toeren is afgesteld kan ik hem niet afspelen.
Volgens de verkoper gebeurt dit vaker.
Kan iemand mij vertellen wat de reden van de platenmaatschappij is, om ze op deze manier uit te brengen?

Anders had het niet op 1 schijf gepast?

Kan het niet zijn want het is een dubbel LP!

Dit heeft te maken met het geluid. Ik heb platen van Radiohead, Elbow en Portishead die ook allemaal geperst zijn op 45-toeren, omdat dit 'mooier' zou klinken. Gemakkelijker is het in ieder geval niet, want er moet een stuk meer gedraaid worden...

Ik vond dit stukje op een forum:

Dank voor je uitleg Maarten, het betekent in ieder geval dat je bij aanschaf van platen goed op de aanduiding moet letten!
Hoop overigens niet dat dit een trend gaat worden!

Tja, dat is lastig te voorspellen natuurlijk. Ik ben er zelf ook geen heel groot voorstander van vanwege het vele draaien. Tot nu toe lijkt het in ieder geval niet heel veel voor te komen.

Prachtige cd van Damien Rice met een achttal mooie nummers, die ik met plezier herhaaldelijk opzet de laatste tijd. De mooie stem van Rice, gecombineerd met de goede lyrics en de fijne muzikale arrangementen (vooral bij 'It Takes a lot to Know a Man') maken deze cd meer dan de moeite waard. Een zwak nummer staat er wat mij betreft niet op. The Greatest Bastard is mijn persoonlijke favoriet. De eerdere albums van Rice ken ik nog niet, en zal ik binnenkort ook gaan beluisteren.
4,5*

Dan staat je nog wat moois te wachten. O en Live at THE Union Chapel zijn 2 topalbums die wat mij betreft Faded fiks overtreffen. Veel luisterplezier tbouwh

Bedankt, dat zou heel mooi zijn, aangezien ik deze plaat al erg goed vond:)
Van O behoort 9 Crimes al tot mijn persoonlijke favorieten, maar de rest ken ik nog niet. Ben erg benieuwd dus.

Die staat op Damien's tweede album, getiteld 9. Persoonlijk vind ik O echter ruim 9 keer beter dan 9!

9 keer 0 is 0...

Sorry... maandagochtend....

Die albumtitels ook

Lekker hoor, vooral nummer 2 en 3 vind ik erg mooi.
Ik denk dat ik deze zelfs beter ga vinden dan de eerste 2 albums en dat is echt een prestatie!
Colour me in, lijkt overigens erg op een ander DR nummer kom er ff niet op.

5*

Wow, toen deze uitkwam had ik eigenlijk geen behoefte mee aan een nieuwe Rice maar vandaag toch geluisterd en het komt gelijk binnen. Mooi!
Enkel trusty and true stond me een beetje tegen, deed me ergens denken aan zo'n 'we are the world' lied. Maar misschien heb ik het verkeerd en veranderd dat als ik m nogmaals luister.
De lange wacht voor een nieuw album was dus toch het wachten waard!

Ook ik zat niet meer te wachten op een album van Damien Rice maar om dan meteen op de proppen te komen met z'n beste album tot nu toe was zeker tegen al m'n verwachtingen in.
Morgen treedt hij op in Werchter en ondergetekende zal zeker en vast aanwezig zijn.

Ik vind het zeurderige bagger (vooral zijn nichterige stem), maar je kan niet alles graag horen en zijn songs zijn wellicht niet voor mijn oren bestemd. Zo'n dingen ben ik al na drie nummers kotsbeu.

Mijn favoriete artiest ooit! Helemaal nadat ik hem gezien heb op Vrijdag 26 juni 2015 in Down the Rabbit Hole!
En dan bedoel ik niet alleen gezien op podium, nee meneer Rice loopt een uur voordat hij begint gewoon leuk over het festival terrein en geniet hier en daar van de spelende artiesten.

Het mooie is, niemand maar dan ook niemand die het opvalt dat hij het is, je zou maar erachter komen dat hij naast je heeft gestaan in het publiek!

Ik was erg zenuwachtig maar toch liep ik ongemerkt naar hem en tikte hem aan, verrassend keek hij mij aan, ik zei; I'm your biggest fan, en gaf hem een hand en hij zei; oh oke, en glimlachde. Ik liep toen meteen verder en liet hem met rust.

Toen kwam hij op, bomvolle tent en zeer zeer lawaaierig publiek maar dit kon de pret niet drukke en hij speelde de hele tent weg! Kennelijk heeft hij zijn instrumentale kennis uitgebreid, want hij speelt zo even een stuk op een hobo en bespeelt de drums, allemaal in zijn uppie, wat een baas is het ook.

De live versie van 'It Takes A Lot to Know A Man' ontstijgt de album versie en improviseert hier geniaal, wat een perfecte afsluiter, zo heb ik dit nummer nog nooit gehoord!

Dat hij bij zijn oudere werken lekker erop los improviseert dat wist ik, dat was ook hetgeen wat hem zo uniek maakt, gelukkig zet hij dit voort ook bij zijn nieuwe album.

De geniale singer songwriter, waar je iedereen dagen erna over hoort praten loopt gewoon dwars door het publiek heen zonder opgemerkt te worden, wat een man wat een nacht, dit jaar kan niet meer stuk

Heb hem met dezelfde set gezien vermoed ik, een dag later op Werchter en het was inderdaad een intens optreden met die sublieme afsluiter waar hij al die instrumenten bespeelt en de boel laag na laag laat opbouwen tot een schitterende climax.