Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Hij heeft er de tijd voor genomen (wat de echte redenen ook mogen zijn) en hij neemt er de 8 nummers die dit album rijk is ook telkens de tijd voor. Maar langdradig? Een woord die in mijn beleving niet voorkomt deze 50 minuten. Integendeel!

Een album waar je werkelijk van de ene in de andere verbazing valt.
De zang, de inkleuring van de nummers: overal klopt het en het lukt hem elk nummer weer om de aandacht te vangen en je het gevoel te geven dat ie daar voor jou alleen staat.
Alleen ben je niet, want de verwachtingen waren hoog bij heel veel liefhebbers en de 'profs' geven hoog op over My Favourite Faded Fantasy en toch is dit album alleen voor mij.... of voor jou... of..... ach wat maakt het uit: de man zingt uit zijn hart en de muziek raakt tot op het bot en dat al 3 albums achter elkaar!

Ik was heel bang dat de hoge scores die ik voor de vorige twee albums over had niet nog een keer gegeven konden gaan worden, want het komt niet vaak voor dat artiesten zo'n hoog niveau lang vast weten te houden, maar dat is absoluut niet het geval. Rice is er wederom in geslaagd om een juweeltje van jewelste uit te brengen. Als hij daar de tijd voor nodig heeft dan vind ik dat prima... wat een prachtplaat!

Precies acht jaar geleden is het alweer dat het laatste album 9 van Damien Rice verscheen. De Ierse singer-songwriter raakte velen met zijn emotionele liedjes, waardoor de verwachtingen voor een nieuw album hoog opliepen. Op My Favourite Faded Fantasy gaat hij terug naar zijn melodieuze sound met luisterliedjes, maar dit keer zonder de stem van Lisa Hannigan.

De prachtige openingsklanken van My Favourite Faded Fantasy vormen de intro van het gelijknamige nummer. De hoge stem van Damien weet je gelijk vast te grijpen in de emoties die hij doormaakt. Denkend aan hoe het had kunnen zijn om je over te geven aan de liefde. De strijkers voeren je mee in sombere sferen, de liefde van je leven lijkt uit je hand te glippen. De toon wordt gezet met lange instrumentale gedeeltes vol met doordringende pianoklanken en tempowisselingen. De piano vormt ook de intro van It Takes a Lot to Know a Man dat de kracht zet voor alles in het leven wat je moet begrijpen. Hoe je mensen leert kennen maar ze niet kunt doorgronden, gevoelens die je uit maar niet worden begrepen. Het drumritme houdt de basis strak en laat het volume opkomen door het grote orkest en krijsende gitaren. Klanken worden donkerder en vragen overspoelen tot je, totdat aan het eind alles eruit komt en je weet dat je niks te verliezen hebt.

It takes a lot to know a man
a lot to know, to understand
a father and a son
the hunter and the gun
It takes a lot know a woman
a lot to comprehend what’s coming
the mother and the child
the muse and the beguile

De akoestische gitaar geeft de zwoele tonen aan die zich met de stem van Damien vermengen. De liefde is voorbij en je vraagt je af wat je fout hebt gedaan. Hebben we dan nooit gevoelens voor elkaar gehad? was alles wat we meegemaakt hebben niet echt? Nee je wilde nooit dat het zo moest eindigen en vraagt om vergeving. Met I Don’t Want to Change You voeren we verder op de gevoelens van The Greatest Bastard. Waar je ook heen mag gaan, je weet dat hij er nog altijd voor je is. De violen en gitaarklanken laten de emoties de vrije loop gaan. We kunnen een nieuwe start maken en alles rustig aan opnieuw opbouwen. Rice grijpt je beet met zijn stem en laat je zijn gevoelens overnemen.

Wat volgt met Colour Me In is een liefdesliedje in al zijn eenvoud, alleen de stem van Damien en enkele instrumentatie. Laat de liefde weer terug in je leven en overspoelen met al zijn gevoelens. De emoties worden sterker en sterker en Damien gooit alles ruit. Op The Box gaat hij terug naar het absolute minimum. De pure zang lijkt nog wat leeg aan het begin maar wordt langzaam gevuld met ondersteuning van de piano en gitaar. Op deze weg verder gaan lukt niet meer, er moet wat veranderen is de boodschap. Op deze manier houdt de relatie op. Damien probeert het duidelijk maken maar hij heeft zijn volle stemkracht nodig om door te dringen. Het nummer blijft iets meer op de oppervlakte door de minimale instrumentatie aan het begin.

And I have tried but I don’t fit
Into this box you call a gift
I could be wild and free
But god forbid then you might envy me

Op Trusty and True blikt Damien opnieuw terug op wat is geweest, maar hij ziet een lichtpuntje aan de horizon. Een nieuwe start kan zo gemaakt worden en het verleden moet je laten rusten. De violen voeren je mee naar een nieuwe toekomst waarin je alles weer toelaat. Wordt jezelf weer en laat zien wanneer je angst hebt, vrolijk of verdrietig bent. De drums zwellen aan en de samenzang roept het gevoel van bij elkaar zijn op. De laatste minuut laat Damien je invullen met samenzijn en genieten van het moment. Met Long Long Way weet je dat je er nog niet bent maar nog een lange weg te gaan hebt. Een eerste stap is gemaakt, maar de rust moet bewaard blijven. De pianoklanken voeren je mee op het ritme en de klanken die aanzwellen. De sound gaat diep door je heen en je wordt meegezogen in een minutenlang hoorspel. En horen we dan niet opeens een vrouwenstem?

Als je na al die jaren dit kan brengen als artiest dan ben je van wereldklasse. Damien kan zijn emoties als geen ander kwijt in prachtig gearrangeerde songs. Na zijn breuk met Lisa Hannigan legt hij al zijn ervaringen in de muziek. De instrumentatie drijft de gevoelens aan die hij met zijn teksten duidelijk probeert te maken. Doordringt met af een toe een zonnestraal, maar vooral somberheid en pijn zetten de toon. Op deze manier mag het volgende album van Damien wel weer acht jaar op zich laten wachten.

4.5*

Afkomstig van Platendraaier

Ik ben precies de omgekeerde mening toegedaan. Daar waar Ben Howard mij oprecht overkomt, vind ik het hele trucje dat Damien Rice tot in de oneindigheid blijft herhalen vooral zeer vermoeiend. Ook live was hij zó vreselijk theatraal. Zijn opbouwen zijn altijd vergelijkbaar, en de teksten afgrijselijk! Ik ga de volgende albums van deze heer dan waarschijnlijk ook aan mij laten voorbijgaan.

Zulke enthousiaste reacties en ook nog eens de allerlaatste dubbel lp bij mijn platenzaak. Als niet Damien Rice liefhebber dacht ik dus het toch maar eens te gaan proberen. En tot mijn verbazing heb ik er bepaald geen spijt van. Ik hoor mooie melodieën, echt hele fraaie arrangementen, mooie rustige stukken, aanzwellende violen en meer. Zelfs de soms wat pompeuze stem van Rice kan voor mij dit keer de pret niet verstoren.

Kant A van de 2LP vind ik echt meesterlijk. Wat is My Favourite Faded Fantasy een fraaie titelsong. It Takes A Lot To Know A Man begint in het verlengde hiervan, als een treurige liefdessong. Het eindigt echter met een schitterende (bijna) klassieke finale. Dit is echt hele mooie muziek.
Op kant B staan twee erg goede songs. The Greatest Bastard is een krachtige popsong. Echt mooi wordt het weer op I Don't Want To Change You, met een heerlijke drum + viool. Ook hier is de net andere finale weer prachtig.
LP2 begint met Colour Me In: een echt lovesong, een hele mooie, inclusief cello richting het einde. The Box is ingetogen mooi, akoestisch gespeeld met ook een fraaie piano. Trusty And Blue is ook weer van dat hele hoge niveau. Het wordt wat eentonig (niet het album), maar wat een buitengewoon mooie muziek is dit toch weer. De finale is er alweer eentje om in te lijsten. Net als trouwens die van het slotnummer erna: Long Long Way.

Damien Rice heeft een werkelijk prachtige plaat gemaakt. De muziek zit buitengewoon goed in elkaar, vol met fraaie melodielijnen, allerlei mooie details, prachtige orkestrale arrangementen en een sterke afwisseling tussen rust en aanzwellende muziek. Ook is het fraai uitgevoerd en klinkt de productie van Rick Rubin sterk. Ook het van verantwoord karton gemaakte artwork mag er wezen. Dit is minimaal één van de platen van het jaar en in ieder geval de plaat voor de herfst die er nu toch is gekomen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Ierse singer-songwriter Damien Rice dook aan het eind van de jaren 90 voor het eerst op met de band Juniper, maar verraste in 2003 vriend en vijand met het prachtige debuut O, dat in 2006 een vervolg kreeg met het bijna even mooie 9.

Sindsdien hebben we helaas niet al teveel meer gehoord van de Ierse muzikant, maar met My Favourite Faded Fantasy is Damien Rice eindelijk terug. En hoe.

Damien Rice werkte op 9 nog intensief samen met zijn vriendin Lisa Hannigan, maar de liefdesbreuk liet niet lang op zich wachten. Het is een liefdesbreuk die er stevig heeft ingehakt bij Damien Rice en afgaande op een deel van de teksten op My Favourite Faded Fantasy is hij er nog steeds niet helemaal overheen.

Nu was dat in het verleden voor veel singer-songwriters een voedingsbodem voor een prachtige plaat en deze vlieger blijkt ook op te gaan voor Damien Rice. My Favourite Faded Fantasy is een plaat die overloopt van emotie en van niet verwerkt leed. Het zorgt ervoor dat My Favourite Faded Fantasy snoeihard aankomt bij de luisteraar.

My Favourite Faded Fantasy is zeker geen plaat voor een feestje, maar wat valt er verschrikkelijk veel te genieten op de derde studioplaat van Damien Rice. Direct bij eerste beluistering van My Favourite Faded Fantasy had ik het gevoel dat ik naar een klassieker aan het luisteren was. Dat gevoel is eigenlijk alleen maar sterker geworden, waardoor het J(aarlijstjes) woord nauwelijks te onderdrukken is, wat in november natuurlijk ook helemaal niet erg is.

My Favourite Faded Fantasy bevat acht songs die worden gedomineerd door stemmige klanken. De instrumentatie op de plaat is vaak spaarzaam, maar de songs van Damien Rice bouwen in een aantal gevallen langzaam op naar een climax. De stemmige en zonder uitzondering wonderschone instrumentatie past prachtig bij de eveneens ingetogen en emotievolle vocalen van Damien Rice, die zijn ziel en zaligheid legt in de songs op My Favourite Faded Fantasy.

Het levert een collectie songs op die me meer dan eens doet denken aan de prachtige selectie songs die Jeff Buckley ons ooit op zijn meesterwerk en zwanenzang Grace voorschotelde. Net als Jeff Buckley zet Damien Rice zijn songs zwaar aan, maar waar het merendeel van de singer-songwriters zou verzuipen in een overdaad aan pathos, blijft Damien Rice, net als Jeff Buckley, moeiteloos overeind.

Ondanks het feit dat My Favourite Faded Fantasy vooral somber van aard is en vrijwel alle songs dik boven de vijf minuten klokken, is My Favourite Faded Fantasy een gevarieerde plaat die werkelijk geen moment verveeld. My Favourite Faded Fantasy is wat mij betreft een plaat die je koud laat of een plaat die je dwars door de ziel snijdt, al kan ik me eigenlijk nauwelijks voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die niet worden geraakt door de hartverscheurend mooie en hartverscheurend intense songs van Damien Rice.

Breakup platen behoren al decennia tot het meest ontroerende dat de popmuziek heeft voortgebracht. Damien Rice voegt met My Favourite Faded Fantasy een fraai hoofdstuk toe aan al het moois dat er al is. Damien Rice doet dit met zowel tijdloos klinkende songs als met een duidelijk eigen geluid.

O en 9 waren absoluut prachtige platen, maar My Favourite Faded Fantasy vind ik nog veel mooier en indrukwekkender. Het is waarschijnlijk deels de verdienste van producer Rick Rubin, die de door liefdesverdriet verscheurde Damien Rice weer aan het werk wist te krijgen en vervolgens inspireerde tot grootse daden. Een van de meest indrukwekkende platen van 2014? Absoluut. Erwin Zijleman

Poeh,.. wat een plaat weer..
Rice's 'O' staat al jaren bij mij op één en ik had niet verwacht dat hij ooit nog een plaat zou maken die toch wel enigszins van dezelfde klasse is.

'Poeh', vanwege de inhoud, de wederom, diepgaande emotie, van Rice die hij op '9' regelmatig een andere, wat vrolijkere, soms wat cynische wending, liet nemen. In eerste instantie vond ik het een redelijk tot goede plaat, maar wanneer ik me dan ga verdiepen in de achtergrond van de plaat en de lyrics van elk nummer er bij zoek, begint de plaat een zwaardere lading te krijgen en komt de inhoud veel sterker naar voren.

"My favourite faded fantasies", een schitterend nummer, vooral qua tekst. Zo mooi, zo treurig. "I’ve hung my happiness upon what it all could be", de zin waar alles op terug lijkt te komen.

Het dal waar Rice in lijkt te zitten of zat is toch behoorlijk. De eenzame romanticus die langzaam weg lijkt te kwijnen. Ergens komt de gedachte omhoog of Rice misschien ooit in het rijtje van "Nick Drake, Elliott Smith en Kurt Cobain" eindigt.. Zij die zodanig hun emotie in teksten en muziek stopten dat de melancholie er vanaf spatte en de kern werkelijk diep lag. Iets te diep misschien.

Voor mensen die meer zijn van het 'stel je niet aan en ga verder' is deze plaat dan ook niet weggelegd, uitzonderingen daar gelaten.
Ook niet alles aan deze plaat kan me bekoren, "I don't want to change you" begint prachtig mooi, maar het einde is mij toch iets te dramatisch qua zang (waar Rice nooit een ster in is geweest, maar dat heeft vaak ook zijn charmes), evenals 'The greatest bastard', het is de instrumentale toevoeging die het voor mij met name aan het einde weer recht trekt.
"The box" is een prima nummer, maar voor mij momenteel niet meer dan dat.

"It takes a lot to know a man" komt toch dicht bij een muzikaal meesterwerk. De lyrics zijn redelijk, maar de opbouw is fantastisch, plus de ruimte voor het instrumentale deel. Negen volle minuten genot.
"Colour me in" is momenteel daaropvolgend mijn favoriet. Meer in de stijl van 'dogs' (één van mijn favo Rice nummers), een rustig nummer, een fijne gitaartokkel, simpele maar toch mooie lyrics, niet meer dan het is. Al denk ik wel dat ik dit nummer op langer termijn minder zal vinden.

"Trusty and true", haat en liefde met de opbouw, enigszins wat cheesy met de koorachtige vocals op het einde erbij, maar toch ook wel weer mooi.

En dan ten slotte: "Long long way". Een perfecte afsluiter. Die me raakt, weinig woorden, sterk ondersteund door de instrumentale opbouw. Prachtig. En dan is het voorbij..

Een bittere nasmaak, maar toch zet ik het album weer opnieuw aan en opnieuw... en opnieuw..

Lang had ik hier op gewacht, de nieuwe van Rice. Hopende op een nieuwe O. Dan valt het overall toch wel een beetje tegen..

De opener en tevens het titelnummer My Favourite Faded Fantasy, kan mij echter erg bekoren. Een sterk nummer waarin ik een Rice hoor die ik nog niet eerder heb gehoord. Vervolgens komen wij aan bij (mijns inziens) het beste nummer van het album. It Takes a Lot to Know a Man raakt bij mij, in tegenstelling tot het grootste deel van dit album, bij mij wél de gevoelige snaar.

De rest van het album bevat echt nog wel enkele goede nummers (Colour Me In, The Box, Long Long Way). Maar wat mij gewoon in het algemeen zo ontzettend tegenstaat is de overload aan strijkers en de soms clichématige teksten. Voor mij toch wel het grootste struikelpunt tijdens van dit album.

De verwachtingen waren hoog. Ik hoopte op nummers van het niveau Accidental Babies, I Remember, Cannonball. Die staan hier niet op en dat is jammer.

3,5*

Ik geloof niet dat ik een beklemmender en intenser album gehoord heb dit jaar, of nog zal horen. Vreselijk mooi dit

Nog eventjes onze recensie:

---

Ik zal het maar meteen zeggen: Ik vind O, het debuut-album van Damien Rice uit 2002, het allerbeste hedendaagse singer-songwriter album dat ik ken. 9 vond ik al een pak minder interessant, en van deze opvolger die meer dan 1 letter kent, My Favourite Twisted Fantasy, verwachtte ik niet veel. Damien Rice balanceert namelijk op het randje van oprechte emotie en overdreven gejank, en er is maar weinig voor nodig om van dat randje af te vallen. Tel daar bij op dat Lisa Hannigan niet meer meedoet, en het singer-songwriter genre sinds O behoorlijk is uitgemolken, en het is duidelijk dat ik met gemengde gevoelens aan deze plaat ben begonnen.

Maar o zeg, wat begint deze nieuwe overweldigend sterk. Titelnummer My Favourite Faded Fantasy is een epische uitvoering, met een schitterende opbouw, een tekst die oprecht overkomt en een climax die overweldigt. Maar daar zit hem meteen de crux op dit album. Niet alleen het titelnummer eindigt met een overweldigende climax. Ook The Greatest Bastard, The Box, Trusty and True, Long Long Way en Colour Me In eindigen met climaxen, eigenlijk élk nummer. En dat gaat toch wel ernstig irriteren, want Rice is vrij voorspelbaar als hij deze climaxen toepast. Toch vallen er veel, heel veel mooie dingen te bespeuren tussen al dat door strijkers, koortjes en elektrische gitaarsolo's ingekleurde geweld. Long Long Way is een schitterend nummer inclusief atmosferische blazers, dat doet denken aan Sigur Ros waar Rice duidelijk door geïnspireerd is geraakt tijdens zijn verblijf op IJsland. The Greatest Bastard begint heerlijk ingetogen zoals alleen Rice dat kan (maar kent tegelijkertijd de meest tenenkrommende rijm die Rice ooit verzonnen heeft: "I helped you open out your wings, your legs, and many other things"). En I Don't Want To Change You is een lekker up-tempo single, die hoewel hij wat cheesy en bovenmatig poppy is, toch allemachtig goed in elkaar zit. Maar het hoogtepunt is het epische 9 minuten durende It Takes A Lot To Know A Man, wat ik na 1 luisterbeurt al makkelijk kon scharen onder het beste dat Rice ooit heeft uitgebracht. Een schitterende compositie, met een bijna klassiek instrumentaal intermezzo op gitaar, viool en vooral piano, dat zó mooi is, dat je al die minpunten op het album eigenlijk zo bent vergeten.

Damien Rice zijn comeback is een hele wisselvallige plaat. Het zit boordevol met kunststukjes, ingenieuze composities, heftige climaxen, en ingetogen gitaarliedjes. Maar het is allemaal wel heel voorspelbaar, bij vlagen enorm cliché qua teksten, maar ook vooral cliché door het overdreven gebruik van wel héél veel strijkers. Dus wat gaat mijn oordeel zijn over deze plaat? Damien Rice blijft een enorme held, en hij verliest absoluut niet in mijn achting. Maar O, wat missen we die debuutplaat. En Lisa.
Pat-sounds: Album Damien Rice - My Favourite Twisted Fantasy (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Gewoon top! Dit maken ze zelden. Gedurfd, prachtige teksten en melodieën. Deze kerel kan het allemaal.

Ik blijf het gevoel hebben dat als Damien Rice net als bijvoorbeeld Ane Brun een "Sketches" van deze zou uitbrengen (Sketches is een uitgeklede "demo"/akoestische/kale versie van haar studio-geproduceerde (incl strijkers) "Changing of the Seasons") ik die zonder twijfel 5* zou geven. Uitzonderlijk mooie, goede en lekker lange nummers (melodie, emotie, tekst etc), maar toch niet de volle mep vanwege de wat voorspelbare opbouw en wat te nadrukkelijk aanwezige strijkers. It takes a lot to know a man wordt dikwijls de hemel in geprezen, maar ik vind dat refrein niet van hetzelfde niveau als de rest van het nummer (oorstrelend vs mwoah). De live-versie van Trusty and True met DeKoor in Carré benadrukt mijn negatieve gevoel mbt de strijkers (en dat terwijl dat nummer niet het ergst is mbt de strijkeropbouw).
Al met al een klassieker in wording wat mij betreft, en smaakt zeker naar meer! (geloof dat meneer de smaak van muziek schrijven weer te pakken heeft gekregen) Wellicht dat ik toch naar de volle mep ga naarmate ik hem vaker heb geluisterd.
En mbt Rick Rubin: doe maar een standbeeld, eerst Angus en Julia Stone weer samen gebracht en nu Damien Rice na 8 jaar weer een album laten maken, hulde!

Bij mij is de groei inmiddels toch wel echt ingezet, met name Colour Me In en dat machtige sluitstuk Long Long Way zijn weer pareltjes van heer Rice. Weggeblazen zoals destijds bij 'O' (nog altijd trouw in mijn top 10) ben ik niet bij deze plaat, maar op het gebied van 'gevoelige muziek voor gevoelige mensen' zijn er toch weinig betere troubadours. Mooie arrangementen ook, ik houd wel van die theatrale aanpak. Hier kunnen we wel weer een jaartje of 6 a 7 mee vooruit lijkt me...

Prachtige cd van Damien Rice met een achttal mooie nummers, die ik met plezier herhaaldelijk opzet de laatste tijd. De mooie stem van Rice, gecombineerd met de goede lyrics en de fijne muzikale arrangementen (vooral bij 'It Takes a lot to Know a Man') maken deze cd meer dan de moeite waard. Een zwak nummer staat er wat mij betreft niet op. The Greatest Bastard is mijn persoonlijke favoriet. De eerdere albums van Rice ken ik nog niet, en zal ik binnenkort ook gaan beluisteren.
4,5*

Sinds ik Damien live aan het werk gezien heb op Rock Werchter (wat dacht je hiervan), blijf ik terugkeren naar dit album. Die show was buitengewoon goed en de - toen - gloednieuwe nummers werden ontzettend overtuigend gebracht.
Dit album overtreft voor mij zijn voortreffelijke debuut. Dit had ik nooit, maar dan ook nooit verwacht. Eerlijk gezegd had ik de hoop op nieuw werk van Damien al min of meer opgegeven. Maar dat hij dan met zo een album op de proppen komt, tart al mijn verbeelding.
Het blinkt uit in doodeerlijke, hartverscheurende teksten ("Hallo Lisa, luister je mee?") en ongelooflijke muzikale arrangementen. Komt nu meteen ook in mijn top 10. Net boven dat andere fantastische singer songwriter album van Ben Howard uit hetzelfde, gezegende jaar 2014.
Favorieten waren lange tijd het onwaarschijnlijk mooie openingstrio, maar op dit moment kan ik alle nummers, behalve 'I don't want to change you', wel een ster geven. Onwaarschijnlijk mooi. Damien Rice is voor mij, nu ook zonder twijfel, dé singer songwriter van het afgelopen decennium.