Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)

Het is wel iets bestaands:
Retro-futurism - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Hoe het zit met deze plaat van Wilco weet ik niet, ben hier niet echt mee bekend.

Retro-futurisme is wel degelijk een bestaand woord hoor: doelt in dit geval op een vermenging van klassiekere instrumentatie met nieuwerwetse studio-effecten. Ik vind Yankee Hotel Foxtrot wat dat betreft ook vrij uniek in zijn soort, ik kan me niet direct een ander album voor de geest halen die klinkt zoals deze.

Wilco is trouwens inderdaad een erg goede live-band (week of 3 geleden trouwens nog 2 avonden op rij gezien in Brussel, geniaal goed), zeker in de huidige incarnatie met Nels Cline die er ten tijde van YHF trouwens nog niet bij was maar laten we aub niet doen alsof ze het soort band zijn waar een nieuw album enkel een voorwendsel is om nog eens te beginnen touren. Je kan gerust zowel een goede band op plaat als live zijn, die 2 zijn niet mutueel exclusief.
En ja, ik gebruik dat woord "meesterwerk" niet licht maar dit album is er één van de plus minus 15 CDs die ik wel degelijk als dusdanig bestempel.

Klopt, maar wordt gebruikt voor het beeld dat men rond de jaren '60 van bepaalde toekomstige zaken had. In deze context dus niet de juiste term.

Ach, what's in a name. Een beetje saaie discussie aan het worden. Het is gewoon een retegoed album, whatever.................

Eh, de term retro-futurisme verwees in eerste instantie naar de periode voor (en dus niet rond, als we toch moeilijk willen doen) de jaren 60 maar heeft ondertussen wel een bredere betekenis gekregen dan dat hoor en ook in de hedendaagse kunst wordt dat nu nog wel eens als thema gebruikt. Wat een gezanik trouwens voor een term die toch wel kristalhelder zou moeten zijn, zelfs al ben je er niet mee vertrouwd, de samenstellende delen "retro" en "futurisme" zouden toch wel voldoende duidelijk moeten maken waar ik heen wou - al gebruik ik het niet in zijn strikt originele betekenis. En anders had ik het in de post boven die van jou wel uitgelegd waarom ik het in deze context nog wel op zijn plaats vond. Bon, zoals Ad terecht aangeeft: what's in the name. Had in feite liever wat meer impressies over dit album gelezen ipv een semantische discussies...

dit is nog altijd het album met de grootste kans op een 5* bij mij! gistrn nog eens met koptelefoon afgespeeld en eigelijk staat hier niet 1 slecht nummer op. Voor mij echt Wilco op de top van hun kunnen.

Vandaag is het exact 10 jaar geleden dat dit meesterwerk het licht zag!

En nog niets aan kracht ingeboet! Tijdloos schijfje

Dit album is duidelijk een groeiertje gebleken, in het begin vond ik er niet zoveel aan. Hoorde niet wat hier bijzonder aan was,muzikaal niet en tekstueel ook niet echt. Maar na een tijdje hoor je dat er veel dingen gebeuren in bijna elk nummer. De stem van Jeff Tweedy begon me ook steeds meer te bevallen en het past gewoon ook erg goed bij de muziek. De nummers zijn zo opgebouwd dat het nergens verveelt, maar dat hoorde ik pas na een tijdje. Deze cd vergt wat tijd en luisterbeurten, maar dan heb je ook wat . Nu vind ik het echt een zeer goed album, sobere kost allemaal met puike instrumentale begeleiding. Jesus etc(wat een prachtige violen zeg) en Radio Cure zijn hier mijn favorieten. 4 sterren voor nu met een mogelijkheid op meer!

What 'Yankee Hotel Foxtrot' Said - Spencer Kornhaber - Entertainment - The Atlantic - theatlantic.com een artikel over het album en zijn jubileum.

Vandaag besloten deze plaat richting de tweede plek te stuwen, want dat verdient hij ondertussen wel. Yankee Hotel Foxtrot, wat valt er eigenlijk nog over te zeggen? Het album wordt ondertussen alweer tien jaar kapot geanalyseerd; of het nou gaat over Tweedy's poëzie, of de genius Jay Bennett, het is altijd wat met YHF. De één noemt het album vervreemdend, de ander laat zich binnen de wereld opzuigen; ik denk eerlijk gezegd dat de meeste luisteraars het allebei ondervinden bij dit album.

Ik hoorde nog wel eens mensen zeggen dat Wilco de Amerikaanse Radiohead was, een term die ik tot op de dag van vandaag totaal, maar dan ook werkelijk totaal niet kan plaatsen. Amerikaanse Radiohead? Huh? Waar? Wie? Eén vriend van me zei ooit dat Wilco net zoals Radiohead allemaal bliepjes liet langskomen. Ik was wijs door vriendelijk te lachen en slikte mijn hoon snel weer in. Anywho, dat was de reden dat ik op een mooie zondagochtend - ik zeg zondag, maar dat is een gok, want ik weet niet welke dag het is geweest - Wilco besloot op te zetten. YHF en Sky Blue Sky werden beluisterd en alleen met de laatste kon ik in eerste instantie iets. Ik moet eerlijk bekennen, YHF snapte ik gewoon niets van. I'm Trying to Break Your Heart was wel gelijk een favoriet, maar het album als geheel, nee, het was niet echt aan mij besteed.

Sky Blue Sky daarentegen was wel raak. De volgende dag ging ik naar de plaatselijke platenzaak en schafte deze meteen aan. Wekenlang lag het schijfje in mijn cd-speler, want wat een prachtige liedjes stonden op die plaat! Dan zat ik met een omgeslagen kopje thee weer eens Nels Cline's solo op Impossible Germany na te doen met een bezem, Hate it Here schaamteloos na te blèren, vliegtuigje te spelen bij Either Way, you get the point. Summerteeh, Being There, A Ghost Is Born, ze begonnen allemaal de revue te passeren, de één nog mooier dan de ander, waarna die ander toch weer mooier bleek te zijn, en zo ging de eindeloze deze-vuist-op-deze-vuist door.
En YHF? Die bleef mij een beetje vuil aankijken vanuit de cd-kast, ik had hem na lang (lees: kort) wikken en wegen toch ook aangeschaft. Er waren al meer nummers die me ondertussen heel goed bevielen, maar als geheel was het nog steeds niet mijn oogappeltje, mijn toet de la toettoet. Hoe kon ik zo onwetend zijn? Ach, niet te lang stilstaan bij dat duistere verleden, want YHF begon mijn hart te veroveren. I'm Trying to Break Your Heart was altijd mijn favoriete nummer van Wilco geweest, misschien was het ook daarom dat ik dit album moeilijker kon behappen in het begin. Immers, waarom niet gewoon dat eerste nummer duizend keer op repeat? Waar al die andere albums van Wilco meteen pasten als een heerlijke hoed, daar moest YHF zich eerst nog even naar mijn hoofd aanpassen. Of nee, nu zeg ik het verkeerd, mijn hoofd moest zich naar de hoed aanpassen.

En toen zat de hoed. De teksten van Tweedy, de muziek die naar vele malen beluisteren nog steeds nieuwe geheimen prijsgaf; bij iedere luisterbeurt werd de muzikale stad van YHF groter. Ik betrapte mijzelf erop om in de avond stilletjes langs de grachten te gaan wandelen, zodat ik even alleen kon zijn met dit album tussen de mensen. Voor mij was het de metafoor die ging gelden bij dit album: alleen tussen de mensen, maar niet op een eenzame, geïsoleerde manier, meer een soort besef dat we met zijn allen alleen zijn, maar daardoor wel weer samen. We lopen over in elkaar in een soort grijs gebied. Dat verzon ik overigens niet zelf, het was meer een spiegeling van Camus op dit cd'tje.

Zo ontwikkelde YHF zich tot een plaat die ik altijd kon opzetten. Dan liep ik in het Baskische surfplaatsje Zarautz een beetje over het strand in de namiddag: hoppa, Yankeeee Hotel Foxtrot. Even in het zand gaan zitten en rustig naar een horizon kijken die zich leek te gaan verstoppen achter de nacht. Of die keer dat ik met de hond in het bos dichtbij het ouderlijk huis ging wandelen. Het was een lekkere lenteochtend, ik ging even op een bankje zitten en de hond ging aan mijn voeten liggen. Daar zat ik dan voor een vijvertje te genieten van de stilte die ik ook in dit album kan ervaren. Dat ik een lelijke splinter overhield aan die zit zal ook vast wel quasi-poëtisch te verantwoorden zijn, maar laten we dat maar niet doen.

YHF neigt naar perfectie: de productie is weergaloos, de balans van de nummers is precies goed en tekstueel en muzikaal is het natuurlijk ook van een heerlijk niveau. Ik kan ieder nummer wel gaan behandelen, maar daar heb ik eigenlijk weinig zin in. Soit, vandaag gaat ie naar plek twee. Waarom? Omdat ik net uit mijn raam hing met een kop koffie met deze plaat. Even rustig wakker worden. Om dan vervolgens half wakker te schrikken van twee Amerikanen die onder mijn raam stonden en riepen: 'YANKEEE HOTEL FOXTROT!' Weer een leuke herinnering erbij.

Dat is wel heel grappig

Mooi stuk ook Vind 'I am trying to break your heart' ook hun beste nummer, met de rest van het album heb ik nog altijd een stuk minder. Vooral de meer poppy nummers zoals 'kamera', 'war on war' en 'i'm the man who loves you' doen me eigenlijk niet zoveel.

Mooie bespreking van Holy Grail inderdaad

Thanks

Genoeg mensen die ik ken en ook mening op fora en e-zines hadden het maar steeds over dit album. Toch was de zin om dit album te luisteren er niet echt. misschien had ik eens wat beter naar mezelf moeten luisteren en dit album links laten liggen
Mja, ik ben groot fan van Uncle Tupelo/Son Volt en wilde nu wel eens weten wat alle "fuzz"was over het "top album" van Wilco.

Het eerste wat me opvalt is dat het album soms onnodig druk is. Geeft de muziek soms wel een leuk experimenteel tintje mee, maar toch benieuwd hoe het had geklonken als alles wat minimaler was geweest. Tweedy's zang vind ik ook niet altijd even fijn. Wat zeurderig, maar als ik dan moet kiezen tussen het gezeur van Tweedy of Farrar, kies ik toch voor die tweede.

3 nummers springen er bij mij nog wel positief bovenuit. Kamera is lekker basic, Ashes of American Flags heeft een fijn sfeertje en ook Revalations vind ik niet slecht.
Toch, misschien had ik wel A.M. moeten luisteren of zo. Ik hoorde dat die wat meer roots en basic was?

A.M. en Being there zijn alle 2 meer Alternative country-gericht. mss dat die je idd beter gaan liggen dan. Ik weet ook niet welke nummers je te druk vind maar naar mijn mening zit elk geluidje hier mooi op zijn plaats. Nummers als Radio cure, poor places en Reservations blinken uit in mooi ingetoomde instrumentaties die maar met mondjesmaat en na meerdere luisterbeurten hun schoonheid prijsgeven. Deze YHF zit vol van de verborgen pareltjes en alleen daarom al wisselen mijn favorieten van deze plaat constant.

Het openingsnummer is aardig vol bijvoorbeeld.

Hoe vaak heb je hem al geluisterd?

Bijna 2 x , maar met alle geweldige albums, die me constant om de oren vliegen, heb ik gewoon niet veel zin om dit nog vaak op te zetten. Dat de klik er niet gelijk is, ok, maar bij veel van deze nummers voel ik het gewoon totaal niet.

Klinkt arroganter dan ik bedoel, maar ik ken inmiddels dermate veel albums om in te kunnen schatten of het wat gaat worden tussen ons. Er zijn zat albums die ik voorheen een lagere score gaf en waar ik de groei wel aan zag komen, maar hier (nog) niet.

2x is wel heel erg weinig, als je iedere plaat maar 2x luistert denk ik dat je maar met weinig platen een klik krijgt. Dit album van Wilco groeit met de luisterbeurt.

Ben er ook nog niet compleet klaar mee hoor, maar de motivatie om door te luisteren is gewoon heel wat minder nu. Tsjah en sommige platen kan ik 1x horen en dan is t supervet, soms zijn platen "gewoon leuk"en wordt het beter. Vaak bij complexere muziek, maar echt complex is dit nu ook weer niet.

Oh nee, Wilco heb ik gewoon heel vaak moeten horen (7-10 keer is dat zeker) voor ik er een klik mee kreeg. En die klik is vervolgens met elk album dat ik verder ging beluisteren steeds sterker geworden. Ik moet toegeven dat YHF mij de eerste twee keer luisteren niets deed. heb het daarna twee jaar niet meer opgezet. Via Sky Bkliue Sky, Eilco The Album en Summerteeth kwam ik uiteindelijk weer terug bij YHF. Hoewel het nog steeds niet mijn favoriete Wilco-album is.

En ik zie dat Being There ook al gesmaakt wordt bij jou Bertus

Ja, dat is mijn laatste aanwinst op Wilco gebied Ernie. Ben blij dat ik die prachtplaast uit de oertijd van de band nu ook heb. Van een bezetting waarvan er nu nog maar twee over zijn, Tweedy en de bassist als ik het goed heb.

Wat me laatst opviel was dat als je dit albumhoes onder het albumshoes Yanqui U.X.O. van Godspeed You! Black Emperor legt, (op alfabetische volgorde is het bijna onmogelijk dat er nog een album tussenkomt) dat het wel een overgang lijkt te hebben tussen de hoge flatgebouwen en het vliegtuig dat in de lucht vliegt. Wat daarbij nog meer opviel, was dat beide albums in 2002 zijn uitgebracht. Het zal wel toeval zijn, maar ik vond het leuk om te vertellen.

Sterker nog: Yankee Hotel Foxtrot zou eigenlijk uitkomen op 9/11/01, maar is op het laatste moment verschoven.

Nu je het zegt, het album is op het laatste moment verschoven, door 9/11. Wat dan weer aan deze albumhoezen opvalt, is dat je twee hoge gebouwen ziet, je weet niet precies hoe hoog, en een vliegtuig. Niet bekend welk vliegtuig. The Twin Towers, waren allebei even hoog, maar de een had nog een extra mast waardoor die uiteindelijk hoger was dan de ander, dat zie je hier dan weer op terug. Haha, zoals ik al zei zal het niets voorstellen, maar het is wel opvallend

Wat ook opviel, was dat als je beide albums onder elkaar legt, dat allebei de torens een raket toegewezen kregen.

Wat klinkt dit verdomd fijn! Voor een eerste luisterbeurt ben ik wel heel erg onder de indruk en dat kan meestal heel wat goeds betekenen voor deze plaat. Ik weet trouwens niet wat ik het fijnst aan deze plaat vind, de stem of de akoestische gitaar. Ik ben eens benieuwd wat de volgende luisterbeurten zullen brengen.

Bij mij is ie pas na meerdere luisterbeurten in goede oren gevallen dus eigenlijk al heel positief dat je na 1 luisterbeurt al veel goed vindt. Ik moet zelf ook nog eens uitgebreider toelichten wrm dit nr3 is in mijn top10 want ik vind andere songs op andere albums sterker van hen maar deze is niet te verslaan qua volledig album Elke nummer zit hier perfect en de favorieten wisselen naargelang de tijd. Dit album bevat echt schitterende ingetogen instrumentaties (die opbouw van Radio cure en Poor Places) en ademt gwn perfecte melancholische sfeer uit in onder meer Reservations en Jesus etc. En de teksten dan! Jeff Tweedy weet wel woorden en zinnen uit te kiezen die voer zijn voor ontleed te worden tot op het bot maar waar je na eindeloos geanalyseer nog niets wijzer bent van geworden En dan lacht ie er zelf nog mee door op Ashes of American Flags te zeggen I Wonder why we listen to poets when nobody gives a fuck. Held

Wilco met Yankee Hotel Foxtrot, nederig, maar zo nu en dan vernuftig rijke instrumentatie inzetten. Meest memorabele moment is de climax naar het laatste refrein in Jesus, etc, en dan die viool erbij, brrr, godmina wat mooi. Deze maar 5 sterren toekennen.