Wishbone Ash - Argus (1972)

Dat bonus nummer van "no easy road" sux big-time!Hoort er dus NIET op/bij. En eigenlijk vinnik Wishbone Ash d'r eerste veel beter...

No Easy Road staat ook niet op de remastered versie. In plaats daarvan krijg je 3 live nummers waaronder 17 minuten lang Phoenix met gitaarwerk waar ondergetekende compleet van in de zevende hemel geraakt. Ik kan dus ook iedereen de remastered versie van dit hoe dan ook geweldige album aanraden.

dit is een mijlpaal in het oeuvre van wishbone ash , fantastische plaat de inderdaad koop de geremasterde uitvoering en phoenix ja , 17 minuten duellerende gitaren , heel vreemd dat ze later verschrikkelijke kutplaten gingen maken , maar argus is een meesterwerk

Waarschijnlijk de beste plaat met twingitaar ooit opgenomen. Zeldzaam veel emotie in ogenschijnlijk simpele nummers, dat kan alleen een band met zo enorm veel klasse als de oude bezetting, deze dus, van Wishbone Ash. Pure kippevel hardrock!!!

Heb deze cd voor een paar pond op de kop getikt tijdens mijn laatste bezoek aan Engeland. Wat een pareltje is het toch. Ook de livenummers zijn een leuke aanvulling. Ik zat echter vol smart te wachten op Phoenix, en toen viel de gitaar me toch enigszins tegen, om te concluderen dat ik het origineel mooier vind. Jammer, want 17 minuten is natuurlijk geweldig. 4*

Er zit een ijzersterke vibe achter dit album. Het gaat lekker vooruit, zit verdomd goed in elkaar en laat genoeg ruimte voor mysterie! Een must voor gitaar/progliefhebbers. Hop hop hop; naar die twintig stemmen!

Eén van de vetste gitaarrock albums ooit gemaakt. Lastig om hier twee favoriete nummers uit te kiezen hoor. Ik zie deze plaat toch als een lang verhaal aaneengeregen juweeltjes van nummers. Ik draai dit schatje trouwens gewoon nog steeds van vinyl...geen onnodige bonustracks voor mij dus.

Ik moet trouwens nog even 2 dingen kwijt. Ten eerste vind ik Martin Turner's baswerk op deze plaat helemaal het einde. Zijn spel is melodieus en groovend en zijn sound ronkt als een grommend paard dwars door alles heen. Heel bijzonder!

En ten tweede krijgt deze plaat gewoon 5 sterren van me...

Ik ben het totaal met Vaas eens.
Het is het beste gitaarrock album ooit gemaakt.
De solo's zijn zo schitterend mooi dat ik er tranen van in mijn ogen krijg.

Een zwaar ondergewaardeerde bassist. Ik kan je tot je geruststelling meedelen dat hij onder kollega bassisten een trouwe schare fans heeft, waarvan er velen later een Gibson Thunderbird, Turner's wapen van keuze op deze plaat, aangeschaft hebben ( want het model was jaren uit de handel )......
Wees vooral ook blij dat je je vinyl nog hebt, want door de jaren heen zijn er CD's van Argus verschenen waarop het geluid helemaal ruk is. De 30th anniversary issue heb ik geen ervaring mee, maar moet ik nog eens besnuffelen.

Voor mij was deze plaat de grote meevaller van het jaar, want ik kocht hem, "in zekere staat" verkerend , omdat ik de hoes zo geweldig vond ............ *hips* Vooral de B kant ( vinyl technies gesproken ) vind ik van onaardse schoonheid en kwa muzikale inhoud ( blues-rock gemixed met folk motieven ) zouden die vier nummers bij mijn weten ook nooit meer herhaald worden .......... De beste omschrijving die ik er voor kan bedenken is Tolkiaans ......

De eerste 4 platen zijn het beste en dan nog live dates natuurlijk.

Vooral van de eerste cd zijn Phoenix en het nummer wat je verder praktisch nooit meer tegen komt Errors of my ways het beste wat ze ooit hebben gemaakt.

Ik heb dit album onlangs pas onlangs voor het eerst gehoord. Ik moet zeggen dat ik in al die jaren wel wat gemist heb.
Wat 'n prachtig album.

Schitterend emotioneel geladen album waarop de muzikanten swigend en groovend het rocklandschap doorkruisen. Warrior en Throw down the Sword zijn eigenlijk simpelweg (hard)rockklasiek-
kers. In 2007 verscheen er, na de geweldige Expanded Edition, een dubbelcd van Argus. Cd2 bevat een BBC concert van WS uit 1972. Is ook ooit als losse cd uitgebracht.

Schitterende plaat met bijna allemaal goede nummers, vooral Phoenix, The King will come en mijn favoriet Sometime World, deze nummers zijn live ook fantastisch. Alleen Pilgimage vind ik niks.

Heb ze nu diverse keren live gezien en elke keer weer goed. Alleen vervelend dat er 2 Wishbone Ash zijn: Martin Turner's Wishbone Ash en Wishbone Ash met Andy Powell(die heb ik gezien). En het zou prettig zijn als jongeren deze band ontdekken. Southern rock, hardrock, twingitaren en emotie ineen.

ikke?

ik reken mezelf ook onder jongere aangezien ik nog zo'n 13 jaar vloeibaar was na het verschijen van deze plaat.

mijn vader kwam vandaag met een kopietje aanzetten, ik ben niet zo van de kopietjes, maar ik was toch altijd al geinterreseerd in deze plaat. Na een eerste luisterbeurt weet je het eigenlijk al: dit is goed! Ik hoor mooi gitaarwerk en een ontzettend lekkere bas. en alles is heel subtiel. geen over de top symfogeleuter en geen vuige hardrock, dit wordt een groeiplaatje. Ik weet bijna zeker dat ik deze nog voor de zomer origineel heb, en dan wel de expanded edition.

Uitstekende plaat. Voorbeeldige gitaarduels,en een stel prima songs. Verder vind ik hun liveplaat Livedates erg sterk. Verder kan ik eigenlijk niet zo veel van de groep. Wat zijn nog meer goeie albums??

Pilgrimage en There's the rub oude en de nieuwere Bonafide met het mooie nr. Almighty blues vind ik aanraders. De dvd live from Hamburg ik ook sterk.

Bedankt voor de tip.

Vind dit een goede plaat, maar toch is de (meerstemmige) zang niet geheel aan mij besteed, te melodieus. De muziek klinkt allemaal toch erg clean ('t rockt niet echt), had allemaal véél rauwer moeten klinken. Wat lijkt de stem van Martin Turner trouwens veel op die van Jeff Buckley (eigenlijk andersom).

Mooie herfstplaat, dat straalt de hoes ook al een beetje uit. Bovenstaande kritiek deel ik niet. Ik vind die 'cleane' sound juist wat toevoegen. Daardoor komen de mooie gitaarsolo's er wat mij betreft nog beter uit. Als ik rauwe rock wil horen, dan kies ik wel voor wat anders. Dit zet ik op voor de mooie melodiën, zowel bij het gitaren- als vocalegedeelte. Enkel het nummer 'Blowin Free' doet mij weinig.

Begin dit na een paar luisterbeurten toch meer waarderen, hoor 'm trouwens zelden helemaal af duuurt me net iets te lang. Na Throw Down the Sword heb ik het meestal wel gehad.

dan moet je de originele versie of de lp zien te scoren, zonder de bonustracks

Vin13, hier is je 'jeugd'!
Ik ontdekte Wishbone Ash op mijn zestiende en vind vooral deze plaat erg goed.
Sowieso is het de beste van Wishbone Ash, maar het is daarbuiten ook een cd die ik mijn hele leven denk te blijven luisteren.
Ik ben ook naar een concert geweest en de uitvoeringen die ze daar van de 'hits' van deze plaat speelden waren gewoonweg subliem.

Mooi dat je de muziek waardeert en de keren dat ik ze zag waren allemaal goed, vooral op Arrow rock met een gaaf relaxed publiek in het schitterende Achterhoek. Op mijn 16e luisterde ik veel naar Jeff Beck, Gary Moore en de Stones.

Gewelidig mooi album. De bonus tracks zijn zeker de moeite waard. Heerlijke solo's en een kleine neiging naar middeleeuwse melodien. Een waar meesterwerk. Beslist 5* waard

Nou dit is jeugdsentiment hoor!
M'n allereerste concert (1974) waar ik naartoe ging was van Wishbone Ash in de Jaap Eden hal (Amsterdam) met in het voorprogramma nog twee bands (de eerste weet ik niet meer) en the Soft Machine.
Ik was 16 jaar en vond ze geweldig, vooral zoals Laurie Wisefield en Andy Powell elkaar aanvulden; dat was behoorlijk vernieuwend toen.
Ik was ook erg onder de indruk van Andy z'n spel en z'n gitaar, de welbekende Gibson flying V.
Volgens mij zat Martin Turner toen ook nog in de band.
Na het weekend meteen argus aangeschaft en die plaat heb ik heel wat gedraaid toen, alleen de eerste 7 nummers stonden erop.
Kant A lekker stevig en rockend met die mooie lange nummers en kant twee iets relaxter.
Op de feestjes in die tijd kwam kant A altijd weer op de draaitafel en dan zongen we mee. (dronken of niet)
Deze plaat is in 72 nog plaat van het jaar in Engeland geweest toen.
Alleen maar sterke nummers en hoewel 'There's the Rub' ook wel aardig was hebben ze dit niveau nooit meer gehaald.
Kant A is voor mij nog steeds de knaller wat deze plaat betreft met alledrie ijzersterke nummers en op kant 2 vind ik het wat introspektieve 'Leaf And Stream' met dat mooie gevoelige gitaarspel ook heel mooi.

Dat wordt dan de LP want de allereerste CD release had al een bonus track: No Easy Road, een rechtoe-rechtaan rockertje wat kwa sound helemaal niks met de orginele plaat te maken heeft ..........

Klassieker in het rock genre, met de uitvinders van de twin gitaar solo's. Blowin' Free was de single. Op CD.

Nu dit album voor het eerst in tijden weer aant luisteren; blijft een hele goede plaat! Vooral de laatste 4 nummers...

ooo mensen, wat blijft sometime world toch een formidabel nummer. Dubbele lead-gitaren, vooruitstrevend, zwepend basgebruik, en live doen ze het ook nog uitmuntend. Het latere werk van deze band is duidelijk minder, dit is hun hoogtepunt wat mij betreft...