Wishbone Ash - Argus (1972)

Door de dubbele leadgitaar denk ik aan de Allman Brothers, maar die blijven dichter bij de blues.

Oke ik houd wel van de ABB maar kan ik dus beter het debuut of deze proberen?

Het debuut is grilliger.

Het leukste is om bij het begin te beginnen.
Op het debuut staat touwens het magnifieke Phoenix, als je van veel solo's houdt, is dat een supertrack.

Wishbone Ash is moeilijk te vergelijken met een ander band. Niet echt Allman Brothers zoals beweerd wordt. Dan kan je meer richting Argent, Budgie, Spooky Tooth e.d. denken. Echt typisch engels is deze band, niet amerikaans.

Ja. Ik vind het debuut zelf ook hun sterkste plaat, al is de status niet zo groot als die van Argus.

Kingsnake heeft wel gelijk met zijn opmerking, maar juist omdat die vergelijking zo moeilijk te maken is pakte ik maar een specifiek kenmerk (de twin-lead).

De twin gitaar is ook werkelijk de enige overeenkomst tussen de ABB en Wishbone, voor de rest hebben de stijlen niets met elkaar te maken.

ABB is soutern boogie, muziek gestoeld op blues en rock. Wishbone laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. The twin gitaar, de meerstemmige zang, de soms zeer tegendraadse ritmes. Classic Rock? moeilijk (vind ik)

Het debuut of deze? Persoonlijk vind ik dit één van de hoogtepunten in muziekhistorie, werkelijk alles is goed aan dit album. Het debuut is iets ongepolijster en rauwer, maar bevat ook eigenliik alleen maar juweeltjes.

Keuze is moeilijk gewoon allebei doen!!

Het is ook gewoon leuk voor die gozer om deze band vanaf 1970 t/m 1974 lekker chronologisch aan te pakken. Want vanaf deze plaat terugwerken is moeilijker, dan vanaf het debuut naar deze plaat toewerken. Daarbij kunnen we die kerel toch moeilijk Phoenix ontzeggen

Tip is ook om Before First Light te luisteren, dat zijn onuitgebrachte studio-demo's van vóór de eerste elpee. Nog rauwer en lekker veel solo's.

Klopt!
Eigenlijk 'gewoon' de eerste drie albums in één keer inkopppen. Heb je gelijk de besten te pakken.

First light is inderdaad ookleuke toevoeging. En dan de twee live albums erbij: BBC Radio One Live en natuurlijk Live Dates.

Oke bedankt voor de reacties ik begin gewoon bij het begin

Blijft een erg goede plaat, ik vind het denk ik we de beste van Wishbone, echter moet ik wel weereens de eerdere albums (en wat latere) van ze gaan beluisteren want dat is alweer een poosje geleden. Vooral de laatste 3 nummers die in elkaar overlopen vond/ vind ik zeer goed.

En dan bedoel ik de laatste drie van de oorspronkelijke tracklist.....

Heerlijk drieluik inderdaad. Live is het ook zo mooi als ze Warrior en Thrown down the Sword in elkaar laten overlopen.

Tekstueel is het ook zo geweldig.

Die 2 zijn ook mijn favorieten, geweldig gitaarwerk!

Gelet op de lovende reacties de remaster maar aangeschaft. Heb deze nu 3 keer gedraaid. Ik kan er nog niet zo heel veel mee. Het rockt te weinig (al zijn de solo's wel prima) en de zang vind ik maar matig (vergelijkbaar met Andrew Latimer van Camel, al mag ik die dan wel graag horen). Ik ga het zeker nog wel een kans geven, maar ik ben niet in 1 keer (of 3 dan) overtuigd.

Het debuut is wat harder en meer gitaar georienteerd.

Dank voor de tip. Ik zal eens op zoek gaan.

Ik heb de geremasterde met 3 bonusnummers en wel gekocht nadat ik mijn oude verkocht had op marktplaats.
De live nummers heb ik ook bijna allemaal op live dates en dat is voor mij 1 van de beste live albums.
Vandaar geen behoefte aan de dure deluxe uivoering
Maar dit album is goed maar voor mij toch hun debuut met Phoenix, Handy en het ijzersterke errors on my way.
Pilgrimage vind ik de slechtste van de 3 ook al gezien het live opvullertje.
Het enige nummer wat er af mag is no easy road want die staat officieel ook op Wishbone Ash 4.

voor de rockers probeer no smoke without fire eens een prachtig album vol gitaargeweld.

Met dit extreem geniale album ben ik de jaren 70 muziek ingetrokken. De anekdote wil dat ik dit album in het begin helemaal geen reet aan vond en m'n pa maar pushen om het vaker te beluisteren. Na 10 luisterbeurten overviel menig melodie me op de meest ongunstige plekken. Thuis eerst de halve cd-kast beluistert omdat ik niet wist welk album me nou zo de hele tijd door het hoofd speelde en toen plotseling stopte ik deze plaat er weer in en was ik volledig verkocht. Throw Down the Sword zal eeuwig een rockklassieker van ongekende grootte blijven. Wat een fantastische openingsriff!!!!

Gezocht, gevonden en beluisterd. Toch niet helemaal mijn ding. Ik zal ze niet snel meer uit de kast halen, maar zeg nooit nooit. Af en toe trek je namelijk plaatjes uit de kast waarbij bij nader inzien (of op het tweede gehoor) het kwartje toch gaat vallen.

Geef het tijd! Al het goed komt met de jaren
Dit is imho één van de (vergeten) meesterwerken in de rockgeschiedenis

woow! ik had dit album al eenmaal eerder beluisterd, met over het algemeen goede herinneren, maar na herbeluistering word ik van mijn sokken geblazen! wat een muziek! vooral de laatste nummers zijn geweldig

Prachtplaat! Wishbone Ash is m.i. één van de meest ondergewaardeerde orkestjes uit de rockgeschiedenis.

Ondergewaardeerd met een 4,15*?

Op deze site is de waardering voor deze band prima. Ik bedoelde het meer in algemene zin.

Een van mijn eerste 'LP's'. Ik woonde nog bij mijn ouders. Het tapijt was oranje, een muur had ik donkerbruin geverfd. Ik ruik en proef nog ergens ver weg de smaak van shag, de gashaard brandt...
Nu vele jaren later en via heel andere technieken weer eens beluisterd, weer dezelfde dromerige bijzondere sfeer als vroeger, mooie samenzang en een mooie melange van folk en rock. Strakke gitaarschema's, gevoelige details, melodisch met een mystiek concept en de lp-hoes die was pas echt 'maf'.

Ik vind dit een mooie CD. Ik kende deze band niet echt. Laten wij zo zeggen. Ik had wel eens de naam horen vallen.

Deze CD lag een keer ineens op de eettafel. Mijn vrouw bleek deze CD gekregen te hebben vanuit de kerk. Heeft deze band een Christelijke achtergrond?! Als ik de titels The King Will Come en Warrior zie, Zou kunnen.
Mijn vrouw was duidelijk niet geïnteresseerd in deze muziek, toen ik ernaar vroeg hoe zij eraan kwam. Haar reactie was schouderophalend: "Oh gekregen."

Ik heb niet naar de tekst geluisterd. Ben meer iemand die naar de sound luister en de emoties in de songs. Sfeer en emoties vind ik het belangrijkste in de muziek. Van daaruit bepaal ik of ik iets goed vind.

Ik zou deze band niet als christelijk willen betitelen. De teksten van de nummers welke jij noemt hebben wel die lading, maar waren/zijn meer spiritueel. Maar je kunt natuurlijk de tekst van The King Will Come wel christelijk interpreteren, terwijl deze door WA misschien niet zo bedoeld is.
Net zoals bijvoorbeeld de tekst A bridge over troubled water, welke door sommige christenen als christelijk wordt opgevat.

Ik heb hier wel eens een reactie van Andy Powell (de gitarist) over gelezen. Zal eens kijken of die ik nog ergens kan opsnorren

Volgens mij heeft King will come betrekking op het verhaal van Tolkien de Lords of the Ring.
Zo ook Warrior en Throw down the swords.

Die link heb ik ook onderbewust altijd gelegd, door de titels maar ook door de majestueuze toon van de muziek. De titel Leaf And Stream lijkt daarbij ook nog geïnspireerd door Tolkien's boek Tree And Leaf .....

Het geluid van de gitaren is werkelijk smullen. De productie is heerlijk. De solo's zijn prima. Waarom toch niet het ideale album? Ik denk dat de echte rocl wat ontbreekt. Met name door de wat brave zang. Maar als je het niet te vaak draait, is dit wel heel erg lekker. En dan dat gitaargeluid..... (of had ik dat al gezegd?)

Ik denk dat je gelijk hebt. Over het gitaargeluid niets dan lof, heerlijk gewoon. Maar inderdaad de zang is te braaf, te weinig uitgesproken. Wat ik ook vind missen zijn echt goede songs. Dat had een ander bandje uit de jaren '70 met het bekende twin-gitaargeluid dan weer wel....