AC/DC - Rock or Bust (2014)

Na The Razor's Edge was ik eigenlijk een beetje afgehaakt bij AC/DC. Ballbreaker had twee goeie nummers, Stiff Upper Lip vond ik niet eens meer de moeite van het kopen waard. De single Rock 'n Roll Train vond ik zo goed, dat ik Black Ice wel aanschafte. Maar helaas, ik ben tot het achtste nummer gekomen geloof ik, en daarna moet ik 'm ver weg gefrisbeed hebben, want ik ben er de laatste dagen tevergeefs naar aan het zoeken. Waarom? Omdat Rock Or Bust me weer stevige AC/DC koorts bezorgd heeft afgelopen week.

De single Play Ball vond ik al lekker, maar op basis van de laatste 20 jaar vermoedde ik dat de single wel weer het enige echt goeie nummer zou zijn. Toen lekte de titelsong uit, en die draaide ik keer op keer. Het had iets wat ik heel lang gemist had bij AC/DC, maar wat het is kan ik niet uitleggen.

Nu heb ik de cd een weekje in huis, en als ik eerlijk ben.... is het gewoon een superlekkere AC/DC schijf. Wat absoluut meehelpt is de enorme vaart in het album. We tuimelen van de ene lekkere riff in de andere. De sound is weergaloos, volgens mij hebben de gitaren al jaren niet zo vet geklonken. De songs zijn degelijk, kort en energiek. Johnson is in vorm. Mankeert heel weinig aan allemaal.

Zeer, zeer aangenaam verrast. Heb 'm nu al vaker gehoord dan de laatste drie bij elkaar. En dat geeft dat vervelende gevoel: heb ik het dan toch mis gehad met Black Ice, Stiff Upper Lip en Ballbreaker? Toch nog eens zoeken...

Vinnig album van AC/DC, een stuk korter en snediger ook dan hun vorige worp, 'Black Ice'. Dat is zeker niet slecht; langer dan drie kwartier hoeft een AC/DC-plaat niet te duren voor mij.

'Baptism by Fire' steekt er met kop en schouders bovenuit; wat een uppercut van een song!
Het nevenverhaal van Malcolm Young steekt daar dan weer erg jammer tegen af. Hij wordt hier vervangen door neef Stevie Young. Malcolm zou nog wel veel hebben meegeschreven aan de songstructuren.

Old school AC/DC, met een andere zanger (jawel, Bon Scott krijgt van mij nog steeds de voorkeur op Johnson, die het hier overigens uitstekend doet) en de kenmerkende bliksemschichten uit de gitaar van Angus Young.

Ik kon het niet laten toen ze vanmiddag ineens maar begonnen met de voorverkoop en heb nog een ticket voor the Rock or Bust Tour am Hockenheimring. Dat is 2 maanden voor Gelsenkirchen, zie ik ze zo ook 2x.

Ik ben heel erg aangenaam verrast door dit album. Ik heb dit nu anderhalve week in huis en een keer of 20 met en zonder hoofdtelefoon beluisterd en ik vind hem heel erg goed. Staat geen slecht nummer op (OK Rock the blues away en Emission control zijn wat minder sterk, maar niet slecht) en wel een paar stampers (Rock or bust en Sweet candy). De overige tracks zijn van bovengemiddelde kwaliteit. Hoort bij hun beste werk in de post Back in black periode. Ik vind hem in ieder geval een pak beter dan Black Ice (ondanks de klassieker in spe Rock'n roll train en het uitstekende War machine). Niks te lang of te kort, precies goed. De stem van Brian is hier erg goed. Geweldige productie ook. Rockt ouderwets vet. Ook Stevie Young levert puik werk af. Laten we het beste hopen voor Malcolm.

Als dit het laatste album is van de band (en dat zal toch wel?) dan is het een passend afscheid. Ik heb in ieder geval nu al weer verschrikkelijk veel zin in de Gelredome op 5 mei!

In rock we trust! It's rock or bust!

Zo hé, tijdje niet geweest hier! De nieuwe AC/DC, tsja wie had verwacht, of gedacht, dat er nog een album zou komen? Er zijn de laatste tijd (maanden) wel meer albums uitgekomen van oudere bands waar men het (misschien) niet van verwachtte. Na de albums van b.v. KISS, Van Halen, Rhapsody of Fire, Queensrÿche, Dream Theater, Judas Priest en Riot V ben ik ook nu weer in m'n nopjes met 'Rock Or Bust'. Wat kun je verwachten van een band die 30+ jaar meedraait? Vernieuwing? Stijlverandering? Nee toch? Dan doe je waar je goed in bent en dat doe je zo goed mogelijk. Zo ook AC/DC, strait rock 'n roll! Is het hun beste album? Nee, maar het is best een goed album. Er staan genoeg leuke nummers met sterke riffs en solo's op en de zang van Brian is inderdaad goed te noemen. Favorieten tot nu toe zijn 'Rock Or Bust', 'Play Ball' en 'Baptism By Fire'. AC/DC was nooit hoogstaand maar zoals al gezegd, 5 mei wordt het weer een Rock 'n Roll feest!

Echt goeie plaat weer. Hun beste in 30 jaar als je het mij vraagt! Dat die Johnson op zijn zeventigste nog steeds zo kan zingen is toch wel een wonder. Nou ja, zingen.....

Het album heeft toch een bescheiden AC/DC revival bij me losgemaakt. Daar waar Black Ice me te lang duurt, is Rock or Bust uit voordat je er erg in hebt. Werkt goed om de nummers korter te houden, zit ditmaal toch wel weer een scherp geluid in en het brengt me in goede stemming.

Heerlijk album! Deze AC/DC plaat laat zien dat de heren er nog steeds zin in hebben en dat ze nog niet uitgeblust zijn om lekkere rock 'n roll te leveren!

Black Ice vond ik zeker geen slecht album, maar er mocht van mij wel wat meer 'peper in de reet' op momenten. Bij Rock or Bust heb ik dit gevoel geen enkele keer. Het is een heerlijke afwisseling van op-rustig-tempo-rijdende nummers als 'Hard Times' en het scheurende 'Baptism by Fire'.

Zeker geen teleurstelling wat mij betreft en ik ben benieuwd naar de live-versies (en mogelijke live dvd?) bij deze nummers!

Berichten verplaatst naar AC/DC

Ga daar als AC/DC fan gauw kijken, want morgen is het zover: eindelijk na 6 jaar zijn ze weer terug in Nederland. Van dit album Rock or Bust spelen ze 3 nummers, precies 3 van mijn 4 favorieten: de titelsong, Play Ball & Baptism By Fire. Alleen Dogs of War niet, maar je kan niet alles hebben.

Helemaal mee eens! Wij hadden ze ook gezien, ge-wel-dig!

Wat blijft het toch leuk! Zodra mijn kinderen(6 en 8 jaar)de auto instappen willen ze acdc horen, met name dit album. Mijn buurman zegt dat ik ze gebrainwashed hebt. Ik noem het een geboren aanleg voor heerlijke rockmuziek. Kiss en Iron maiden kunnen ze namelijk ook goed waarderen

Filmpje van maken Heer H, geloven we natuurlijk niks van zo

Haha. Misschien komt dat er van in de volgende lange auto rit

Worden ze niet al wat te oud voor KISS...?

Binnenkort treed er een Kisstributeband in de buurt op. We zullen het dan eens testen

Stuk beter dan Black Ice, maar geen super album. Beste nummers:
Rock the blues Away
Baptism by Fire
Got some Rock & Roll Thunder

Prima AC/DC album weer, hiermee bewijzen ze wel weer dan ze gewoon echt een hele goede beukende band zijn.

Ik vind dat er eigenlijk geen slechte nummers op staan, mijn favorieten zijn play ball, rock the blues away en baptism by fire. Verder heb ik niks meer over dit album te zeggen.

ja wou ze zo graag ene keer live zien had totaal geen gedacht dat ze in belgie ginen komen natuurlijk is het zoals steeds alles uit verkocht niets geen bericht geen krant of wat voor god dan ook toevallig ontdekt dat ze kwamen in belgie maar weer te laat

Een AC/DC-album uit 2014. Ik werd nieuwsgierig hoe het zat met neef Stevie Young, de nieuwe slaggitarist van de groep en kwam uit bij de geschiedenis van de familie Young in Glasgow en de winter van 1963.
Dat was een hele strenge met een fameuze Elfstedentocht als Fries ijkpunt, verfilmd als 'De hel van '63'. Ook in Schotland was het bar koud en na het zien van tv-spotjes over emigratie naar Australië, besluit de familie Young te emigreren.

Oudste zoon Alexander blijft achter, verkast naar Londen en maakt onder de naam George Alexander twee albums met de groep Grapefruit, waar psychedelische rock klinkt.
Zijn broertjes George, Malcolm en Angus belanden in Sydney, net als neef Stevie Young. George maakt spoedig faam met de groep The Easybeats, bekend van Friday on My Mind en vervolgens als producer (AC/DC, Rose Tattoo, John Paul Young) én brein van newwavegroep Flash and the Pan. Malcolm en Angus beginnen in 1973 AC/DC.
Stevie keert in 1970 terug naar Schotland en krijgt begin jaren '80 enige bekendheid als gitarist van Starfighters uit Birmingham, dat twee elpees uitbrengt. In 1988 vervangt hij tijdens de tournee voor album Blow Up Your Video oom Malcolm, die afkickt van zijn alcoholverslaving. De twee lijken zó op elkaar dat het nauwelijks wordt opgemerkt.

De groep houdt zijn privéleven altijd strikt gescheiden van de showbusiness, maar in 2014 lukt dat niet meer. In september wordt bekend dat slaggitarist en riffkoning Malcolm, die van het iconische geluid van het merk Gretsch, de handdoek in de ring heeft moeten gooien wegens dementie. Logischerwijs is zijn definitieve vervanger Stevie.
Opnieuw opgenomen in The Warehouse in Vancouver met wederom Brendan O'Brien achter de knoppen, lijkt er voor het oor niets veranderd. De muziek is wederom geschreven door Malcolm en Angus. De laatste in tijdschrift Uncut van januari 2015: "It was stuff we had done in the past together. (...) We did go through a lot of tapes, ideas we'd had from the past, but I do that for every album."

Eigenlijk is ieder nummer raak: met bijna 35 minuten duurt het album niet te lang zoals de voorganger deed. Eerst de kalme groove van opener Rock or Bust, zoals neergezet door Phil Rudd en Cliff Williams: wat een ritmetandem, groots in eenvoud! Het tempo is iets hoger bij Play Ball, Rock the Blues Away en Miss Adventure. Dogs of War heeft iets slepends, maar altijd is daar De Groove. De eerste helft (op elpee met klaphoes) sluit af met Got Some Rock & Roll Thunder.
De tweede helft trapt kalm af met Hard Times en dan wordt het hoog tijd voor iets dat écht op tempo is. Dat is er met Baptism by Fire, waarna het swingende Rock the House plus het slepende Sweet Candy volgen en de bijna-funk van Emission Control de plaat afsluit. Ik mis een voluit snel nummer, maar lekker is Rock or Bust zeker.

Vervolgens struikelt het ogenschijnlijk altijd stabiele AC/DC van de ene naar de andere tegenslag. Phil Rudd, woonachtig in Nieuw Zeeland, haalt eveneens eind 2014 de media en kan niet mee op tournee. Iets met drugs en juridische besognes nadat hij iemand bedreigde. Rudd blikte later in Lust for Life openhartig terug: "Ik kreeg de kans mezelf te verbeteren. Je kunt helemaal ontsporen, zonder het zelf te beseffen, begrijp je?"
Een deel van zijn frustraties ontstond door de gebrekkige distributie van zijn soloproject Head Job dat eerder in 2014 verscheen. Chris Slade, op de drumkruk ten tijde van The Razors Edge, 1989-1994, mag hem vervangen. Angus daarover: "Hij is net zo oud en lelijk als wij."

En dan krijgt Brian Johnson problemen met zijn gehoor. Dat zou nadien op miraculeuze wijze worden gerepareerd, in de tussentijd is Axl Rose van Guns 'n' Roses zijn vervanger tijdens de tour. Ik vreesde voor het definitieve einde van de groep.
Slade over Rose, opnieuw in Lust for Life: “Ze vertelden me: ‘Oh, Axl Rose komt morgen langs. Ik was natuurlijk stomverbaasd, (…) maar toen Axl begon te zingen, besefte ik dat hij de juiste keuze was. Daarnaast bleek hij een heel grappige vent te zijn.”

Rock or Bust. Aangenaam maar zonder verrassingen, of het moet de nadruk op relatief kalme grooves zijn en de eigenlijk naadloze vervanging van Malcolm door Stevie. Een 7,5 als cijfer, uitgedrukt in 3,5 ster.