Songs: Ohia - The Lioness (2000)

Dit herken ik wel ja...ben er wel van onder de indruk en ga straks, als de kleine op bed ligt, The Lioness draaien. Fijn dat ik hem met wat mede MuMe-ers nog heb zien optreden in de bovenzaal van Paradiso. Een grote kleine man...

Ik draai z'n albums vaak als ik me verloren voel, wanhopig op zoek naar een gelijkgestemde ziel. In het bijzonder dit album. Enorme klap is dit trieste nieuws dan ook.

"And I am proof that the heart is a risky fuel to burn."
Aan traantjes en kippenvel geen tekort tijdens m'n herbeluistering.

Volgens de laatste stemmers wel (ik vind dat ook raar).

Als je ook m'n verhoging bedoelt: die 4* stond daar gewoon totaal verkeerd.
The Lioness heeft zelfs nog in m'n top 10 een hele tijd gestaan.
De komende tijd maar zijn volledige discografie eens uitspitten.

Zoals al gezegt werd: Het wordt nu nog pijnlijker.

Dit album valt wat dat betreft nog mee: didn't it rain, ghost tropic of magnolia electric co zijn dan nog een pak erger. Vreemd dat deze discussie zich net hier ontspint.

Maar absoluut een klasse-album natuurlijk: net zoals alles wat hij tussen 2000 en 2003 gemaakt heeft. Heeft toen 4 wereldplaten opgenomen op minder dan 4 jaar tijd. Echt zonde dat het zo moest aflopen maar zoals wel meer muzikale genieën was Molina helaas ook een getroubleerde ziel.

- en vergeet dan absoluut het recentere werk onder zijn eigen naam niet. Die zijn zo prachtig persoonlijk..

Pyramid Electric Co 33333333333333333333333333333333333333

Hear, hear.

Ik weet, het mag niet. Maar, het moet even: Ik benoem Mindshifter en Kasperbert tot 'barbaar van het jaar'. Eén ster en half, ah kom.

Ach, gerekend vanaf de schaal van MuMe's bekendste jazzliefhebber blabla is anderhalf ster best goed hoor...positief blijven denken hehe

Grappig trouwens (op een morbide manier dan toch) dat een sterfgeval meestal de reden is waarom platen opnieuw worden ontdekt en waarschijnlijk zo meer fans krijgt dan toen de artiest nog leefde. Ook ik wil deze plaat een kans geven door de vele lofbetuigingen die de artiest (en deze plaat) kreeg bij het nieuws van zijn overlijden. Jammer dat ik deze interesse niet eerder kreeg.

Dat is hier ook het geval, ik ga hem nu pas een kans geven maar had dat eigenlijk veel eerder willen doen. Songs: Ohia stond al langere tijd op de lijst om beluisterd te worden (en dan komt het er steeds niet van), maar nu voel ik een soort onderhuidse dwang om deze mooie muziek zo snel mogelijk te ontdekken.

Wat ik het mooiste vind aan dit album is de hoes, prachtig. Nu de beste man overleden is , gaat mijn waardering daardoor niet omhoog, daar doe ik niet aan. Hoewel er een aantal prachtige songs op staan vind ik het niet tot zijn allerbeste behoren en mede door de (te) kale produktie (Lo-Fi) vind ik het wat vermoeiend en blijft de waardering op 3 sterren hangen.

Zijn eerste is me het meest dierbaar en ook zijn beste, dat kale gitaar en stem onovertroffen, en bovenzaal paradiso 1997 magisch, Thx Jason voor alles. Dit is ook een hele fijne plaat the lioness met crab orchard zijn beste nummer.

Crab Orchard staat op een andere plaat hoor

Laten we maar zwijgen over de hoes, maar als één album me aan het snotteren kan krijgen is het deze wel. Indringender muziek ken ik haast niet. Eigenlijk wil ik stiekem in een hoekje dit cd'tje knuffelen...

Het titelnummer hoorde ik voor het eerst een week voor de dood van Molina. Een nummer dat toentertijd me al intrigeerde. Het fatalisme in dat nummer is op zichzelf al indrukwekkend, maar het hele album achter elkaar is een zielenknijper zoals je ze maar zelden tegenkomt. Hier gaat een hoog cijfer uitkomen, ik voel het aan mijn wateren.

Wat een heerlijke CD.
Na een week gaat normaliter bij mij een CD uit de speler om grijsdraaien te voorkomen.
Maar voor deze heb ik een uitzondering moeten maken.
De muziek blijft maar groeien.
Had nog nooit van de goeie man gehoord (shame on me), maar dat ga ik nu goedmaken

Prachtig album, doet me ergens aan Eddie Vedder denken maar dan met meer lef. Ben ik hier de enige in?

De muziek doet me eerder aan Neil Young denken.

Tot mijn verbazing nog niet opgestemd, maar dit is één van de beste platen ooit!

Er zijn maar weinig albums die zo meeslepend zijn en je op deze mate weten te raken.

Één nadeel, je wordt er ontzettend depressief van. Gebruiken met mate dus.

The Black Crow is voor mij 1 van de mooiste nummers ooit gemaakt. Wat een in en in triest nummer. Deze man moet flink in de knoop hebben gezeten met zichzelf.

De begeleidende band is ook fantastisch en lijkt de emoties van Molina perfect aan te voelen.

4,5* en direct m'n top 10 in. Dit smaakt naar meer .

N.a.v. o.a. dit soort reacties dat nummer maar eens opgezocht op youtube. Had nog nooit van de band gehoord. Wat een afschuwelijk nummer! En dat mensen dan schrijven dat als ze zich 'klote' voelen ze dit nummer opzetten.. Ik zou meteen een touw om m'n nek hangen in zo'n situatie.

Maar... gelukkig had ik een playlist gekozen op youtube en liet ik het nog even op staan, en heb zodoende de volgende nummers ook gehoord.. zoals Nervous Bride. Prachtig album! Verdient meerdere aandachtige luisterbeurten. Wat speelt die man gevoelig akoestisch gitaar.

Wow, hier staan echt een paar killer tracks op. Dit doet me erg denken aan Will Oldham qua sfeer en stemgeluid alleen vind ik dit nog iets beter door de mooie uithalen hier en daar.
The Black Crow, Tigress, Lioness en Coxcomb Red zijn parels, echt schitterend.

Ik zag Didn't it Rain laatst liggen voor € 12,- maar kende toen nog niks van Molina. Nu ik dit heb gehoord ga ik Didn't it Rain ook maar snel halen.

Ja, de vergelijking met Oldham is zo gek nog niet!

Album sinds lange tijd maar weer eens een draaibeurt gegeven. Ik ben nooit zo kapot geweest van de stem van Molina. De sfeer van dit album heeft me echter altijd aangestaan. Hoogtepunten blijven voor mij toch wel The Black Crow en The Lioness. Supergave songs die binnenkomen. Eens in de zoveel tijd een topalbum om naar te luisteren.