menu

Henny Vrienten - En Toch... (2014)

mijn stem
3,88 (101)
101 stemmen

Nederland
Pop
Label: Top Notch

  1. Gitaar (4:22)
  2. Beste Vriend (3:18)
  3. Mug in de Klamboe (3:43)
  4. Hij Zingt Omdat-i het Niet Zeggen Kan (3:40)
  5. De Namen en de Plaatsen (5:00)
  6. Nooit Iets Anders Dan Dit (4:15)
  7. Laatste Kans (4:02)
  8. Het Gaat Niet Over (4:55)
  9. Het Uur Tussen Hond en Wolf (5:03)
  10. Even Leven (3:03)
  11. Magreetje (3:17)
  12. Hangmat (4:18)
  13. Lieske (4:31)
  14. Café De Oude Maas (5:11)
totale tijdsduur: 58:38
zoeken in:
avatar van Hendrik68
4,0
Heb hem vandaag voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Je weet van tevoren wel dat Vrienten niet de beste zanger is. Dat weet hij zelf ook wel, want hij zingt zeer ingetogen en lijkt zijn beperkingen te kennen. Alleen fluistert hij soms iets te veel en daar krijgt Hendrik altijd een beetje jeuk van. Hiermee is het ook direct klaar met de kritiek. De teksten zijn namelijk uitstekend, en de productie van Lohues is in een woord briljant. Kan zijn dat ik als fan van Lohues niet geheel objectief ben, maar zoals hij de sfeer neerzet, dat vind ik een groot compliment waard. De instrumentatie is buitengewoon effectief en Lohues' gitaarspel in het bijzonder. Dat gaat een hoge score worden.

avatar van aERodynamIC
4,5
1981.... een elfjarig jochie die nog geen aERodynamIC heette en net begon een muziekcollectie op te bouwen werd voor het eerst fan van een groep. Doe Maar was de naam. Tja, wie niet in die tijd kun je je afvragen en zeker op die leeftijd. En laat nu net die leeftijd uiteindelijk een grote rol hebben gespeeld in het beëindigen van Doe Maar. Te veel jonge kinderen die fan waren.... het brak de mannen op.
Dat was in 1984. Ik was nog steeds fan en vond het vreselijk, en dat terwijl ik zo blij was met het net verschenen solo-uitstapje van Henny dat Geen Ballade heette. En dan was er nog de Doe Maar single Macho.
Boze tongen beweerden dan ook dat het Henny's schuld was. Ik zag dat niet zo en ik koesterde Geen Ballade en doe dat nog steeds.

De opvolger mijn Hart Slaapt Nooit was een soort moetje en het verscheen op een moment dat ik nog een enorme Prince fan was en me tegelijkertijd volledig in het alternatieve circuit had gestort. Ik heb het toen nauwelijks beluisterd. Later haalde ik de schade alsnog in maar een echte band heb ik nooit gekregen met dat album. Dat kreeg ik wel meer met Nacht, een mooi volwassen en donker album vol gastartiesten.

En nu is daar En Toch..., of we het nu als de opvolger van Mijn hart Slaapt Nooit of Nacht moeten zien zal voor iedereen verschillend zijn.

Nu ik het zo hoor vind ik het behoorlijk op zichzelf staan. De eerste twee vormden, ondanks de tijd die daar tussen zat, gevoelsmatig een soort tweeluik. Nacht was een voor mij een apart project en En Toch... klinkt mij té anders. En toch (hier helpt de titel een handje) is en blijft het herkenbaar Henny Vrienten, de zanger waar ik fan van was als 11-jarig ventje (ja ik was niet voor Ernst, zoals dat heette).

De zachte g, de bedaarde manier van zingen (een sterke zanger is ie niet en ook nooit geweest), de teksten.... typisch Vrienten. Alsof hij geen spatje ouder is geworden. Dat is ie natuurlijk wel en dat hoor je enigszins in zijn teksten, en muzikaal lijkt het wat minder vinnig en is er een sprake van een rustiger flow. Niet al te veel probeersels en uitstapjes wat het album wellicht wat minder spannend maakt maar wel een mooi geheel, met dank aan de productie van Daniel Lohues, die het album tot een fijn geheel heeft weten te smeden. De oude Henny klonk stadser als ik het zo zeggen mag. Dit klinkt landelijker.
Ik moet ook heel erg denken aan Frédérique Spigt, en wat verlang ik er dan toch stiekem naar dat ze weer in het Nederlands gaat zingen (haar laatste twee albums zijn in het Engels gezongen). Ik ben blij dat Henny dat trouw is gebleven.

Veertien schitterende nummers, gepresenteerd door mijn oude idool, in een jaargetijde waarvoor dit album haast gemaakt lijkt: dwarrelende bladeren, felle kleuren, mistig, aards en melancholiek.

Heerlijk dat Henny En Toch... heeft gemaakt. Hij heeft nooit stilgezeten, heeft mooie dingen gedaan (Aardige jongens met Frank Boeijen en Henk Hofstede vind ik ook een goed album) maar dit is zeker een prachtige aanvulling op zijn glansrijke carrière. Een carrière die nog niet voorbij is als het aan hem ligt.
Zo zijn er plannen om in 2016 met Boudewijn de Groot en George Kooymans op tournee te gaan. Voor mij is het in elk geval minder lang wachten want ik heb kaartjes voor zijn optreden in Utrecht, januari 2015.
Daar kijk ik naar uit nu ik weet wat een heerlijk album En Toch... is geworden.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Henny Vrienten - En Toch... - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb nooit iets gehad met de muziek van Doe Maar en heb er eigenlijk nog steeds niets mee. Ook alles dat Henny Vrienten na Doe Maar heeft gedaan is me grotendeels ontgaan. Het met gastvocalisten gemaakte Nacht (de Soundtrack) uit 2006 vond ik bij vlagen wel een mooie plaat, maar omdat ik het bij vlagen ook niks vond, ben ik de plaat destijds weer heer snel vergeten.

Omdat ik de muzikant Henny Vrienten wel degelijk hoog heb zitten, was ik toch nieuwsgierig naar de man’s nieuwe soloplaat en ik moet zeggen dat En Toch... me verrassend goed is bevallen.

Dat is deels de verdienste van de band waardoor Henny Vrienten zich op En Toch... laat begeleiden. Henny Vrienten was vorig jaar, net als ik, zeer onder de indruk van My Baby Loves Voodoo! van de Amsterdamse band My Baby en vroeg de band voor zijn eerste echte soloplaat in heel veel jaren (23 als ik goed heb geteld). Zoon Xander Vrienten werd als bassist toegevoegd, terwijl niemand minder dan Daniël Lohues tekende voor de productie.

En Toch... is voorzien van een lekker broeierig, zompig en bluesy Americana geluid, dat vervolgens wordt voorzien van de uit duizenden herkenbare vocalen van Henny Vrienten. Ik heb Henny Vrienten nooit een heel groot zanger gevonden, maar op En Toch... weet hij me te raken met zijn ingetogen en zo herkenbare vocalen, die keer op keer mooie persoonlijke verhalen vertellen die weten te ontroeren.

Het zijn bovendien vocalen die fraai kleuren bij de opvallende instrumentatie die vele kanten op schiet en varieert van ingetogen en akoestisch tot bluesy en elektrisch, maar altijd ongepolijst en oorspronkelijk klinkt.

Het geluid van My Baby Loves Voodoo! was voor Henny Vrienten reden om My Baby uit te nodigen voor zijn soloplaat, maar de Amsterdamse band laat op En Toch.. over het algemeen toch een wat ander, vooral meer ingetogen geluid horen. Ik ben persoonlijk vooral gecharmeerd van de uiterst ingetogen luisterliedjes op de plaat, waarin de vocalen van Henny Vrienten het best tot zijn recht komen.

Henny Vrienten was altijd al goed met woorden en verrast ook op En Toch.. met teksten die goed zijn voor een glimlach en verbazing. Zo vertolkt hij direct een mooie ode aan zijn eerste gitaar en strooit hij driftig met mooie associaties en woordspelingen, waardoor je steeds weer aandachtig wilt luisteren naar de muziek en naar de teksten.

Ik ben zeker geen groot liefhebber van Nederlandstalige muziek en heb over het algemeen heel veel tijd nodig om het kwartje te laten vallen, maar En Toch... van Henny Vrienten vond ik direct een mooie en interessante plaat. Dat is zo gebleven. Sterker nog, En Toch... wordt alleen maar sterker en overtuigender.

Henny Vrienten heeft met En Toch... de plaat gemaakt die hij al heel lang wilde maken. Het is natuurlijk jammer dat hij dit niet eerder heeft gedaan, maar het respect voor deze plaat is er niet minder groot om. Ik ben nooit een fan van Henny Vrienten geweest, maar met En Toch... heeft hij me toch nog te pakken. Hopelijk blijft het hier niet bij. Erwin Zijleman

avatar van Norrage
4,0
Henny Vrienten (ja die van Doe Maar) is al een tijd lang bezig met een soort van solo-comeback. Werkte hij al samen met een rits hiphoppers als Rico, nu is er dan eindelijk die plaat van hemzelf: En Toch...Verwacht hier niet de ska-vibe van Doe Maar, maar een heuse singer-songwriter blues plaat zoals alleen de beste ze kunnen maken.

En Toch... begint met het nummer dat het hele album karakteriseert: Gitaar. Een heerlijk gitaar-gedreven nummer dat meteen een oeverloze en melancholische sfeer neerzet, bijna tot het psychedelische aan toe. Wat volgt is heel veel. 58 minuten en 14 nummers lang weet Vrienten op knappe wijze blues met folk te combineren, en horen we louter kwaliteit. En heel af en toe horen we het speelse van Doe Maar. Bijvoorbeeld op het zomerse en swingende Mug in de Klamboe, waar Vrienten met zijn heerlijk luie stem imponeert. Maar ook op Hangmat liggen de zomerse sferen op de voorgrond. Maar de plaat wordt vooral gekenmerkt door muziek die tot zijn recht komt op een grauwe herfstdag. Het bijna gospelige (met koortjes en gefluit) Hij Zingt Omdat Ik Het Niet Zeggen Kan is een pakkend lied, en Het Uur Tussen Hond en Wolf is een epische ballad met hypnotiserende en zwevende gitaren. De enige smet van deze plaat, is de duur. Hoewel er geen zwak moment te vinden is, is 58 minuten aan de lange kant voor een puur door gitaar en zijn stem gedragen plaat.

En Toch... is een waardevolle toevoeging in het oeuvre van Vrienten. Een staaltje klaswerk, met veel sfeervolle composities die stuk voor stuk staan als een huis. En zelfs die karakteristieke Doe Maar sound is niet héél ver weg. En Toch...krijgt deze plaat niet de volle mep. Daarvoor is deze net iets te eentonig. Maar welkom terug aan het front, Henny Vrienten.
Pat-sounds: Album Henny Vrienten - En Toch... (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van deric raven
Gitaar gaat voor mij verder waar Als Je Wint Hebt Je Vrienden ophield.
Henny lijkt hier vocaal gestuurd te worden door Herman Brood.
Het schuurt, en als een sinaasappel die zijn laatste secondes tegenmoed gaat om opgeofferd te worden tot iets anders vruchtbaars, perst Vrienten de zinnen over zijn lippen.
Zoet, maar tevens wrang.
Daniel Lohues die hier hoorbaar zijn mes in zet, maar de scherpe kantjes juist niet vakkundig kort wiekt.
Ik ben absoluut geen liefhebber van Lohues, maar na zijn werk met Rob de Nijs en Ilse De Lange, laat hij gelijk horen dat zijn kwaliteiten op het vlak van productie van zeer hoog niveau is.
Sterker nog, er is een groei hoorbaar, waar de rek nog lang niet uit is.
En Henny Vrienten klinkt ook bij Beste Vriend niet als de frontman van Doe Maar, maar eerder als het muzikale vriendje van Spinvis.
Door deze sterke openingsnummers van En Toch… wordt je je bewust, dat we hier te maken hebben met een man op leeftijd met de nodige levensgeschiedenis als bagage mee dragend.
Ondanks zijn zeg maar eeuwige jeugdige uitstraling hebben we wel te maken met een artiest van wel een beetje raar; 66 jaar.
Mug in de Klamboe laat hem horen zoals hij zich op Mijn Hart Slaapt Nooit presenteerde, een beetje in het verlengde van Scharrelvarken en Zonnebril.
Grappige liedjes, maar voor mij een hoog Sesamstraat gehalte.
Hij Zingt Omdat-i het Niet Zeggen Kan heeft weer dat Spinvis sfeertje, maar stukken zwakker dan Beste Vriend.
Dit is nog steeds niet Hennie Vrienten, maar meer een artiest van het Excelsior label, en ik beloof vanaf nu de naam Spinvis niet meer te noemen.
Het enthousiasme wat bij de eerste nummers overheerste komt helaas nog niet terug bij De Namen en de Plaatsen.
Erik de Jong, is een naam die spontaan in mij op komt.
Meer duisternis bij Nooit Iets Anders Dan Dit, en ondanks dat niet alles even verstaanbaar gezongen wordt, spreekt mij dit meer aan.
Vrienten laat meer facetten van zijn stem horen, en gaat hier de diepte in.
Gelukkig gaat het op een indrukwekkende manier verder.
Bij Laatste Kans lijkt het dat hij zijn gespeelde rol als tieneridool geheel los laat, maar naar die hoge uithaal zijn we weer terug in de succesvolle jaren 80.
Laatste Kans verworden tot Laatste X.
Maar vervolgens hoor je bij Het Gaat Niet Over de volwassen Vrienten, met kraak in zijn stem.
Een soort van vaderpersoon, en weer die doeltreffende rol van Lohues.
Het intro van Het Uur Tussen Hond en Wolf is prachtig, en Vrienten valt hier bijna onherkenbaar in.
Mooi de hoogte in, wat het iets mysterieus geeft, die overgang na n2 minuten is bijna dEUS achtig te noemen.
Daar waar volgens mij gebruik gemaakt wordt door een andere microfoon.
Ja, toch wel weer een hoogtepuntje.
Deze lijn wordt prachtig door gezet in het slaapliedje achtige Even Leven
Magreetje is volgens mij toch echt een Doe Maar ideetje, welke jaren op de plank is blijven liggen, en daar lag hij prima.
Bij Hangmat moet ik denken aan All I Wanna Do van Sheryl Crow; een groot compliment.
Tuesday Night Music Club laat namelijk als album een vriendenclub horen die op de zaterdagavond heerlijk aan het jammen is.
Dat gevoel heeft dit lied zeker ook.
Lieske zou passen bij de latere Rowwen Hèze, maar wordt niet altijd even vloeiend gezongen.
Soms valt dat goed uit, hier veelal armmoedig.
Jammer, want op zich wel een aardig nummer.
Afsluiter Café De Oude Maas zwalkt mij ook teveel alle kanten uit.
Het onzuivere is volgens mij te bewust de opzet.
Ook hier komt het daardoor niet goed uit de verf.
Hierbij geld het zelfde als bij het vorige lied.
Niet doen, laat dat aan Johnny Cash of Tom Waits over.

Het meest verrassende van het geheel blijft voor mij het feit dat Henny Vrienten het geluid geheel in de handen van Lohues heeft gelegd, dit ondanks Vrienten zijn eigen staat van producties, zo ook bij soundtracks van films.
Hoorde je op zijn vorige project duidelijk de hand van de meester zelf nog terug in elk nummer, hier is deze totaal verdwenen.
Ik ben niet geheel positief, en oké, de echt geslaagde nummers zijn op een hand te tellen, maar die zijn dan ook wel van erg grote klasse.

avatar van fabrice
5,0
Vandaag de lp gekocht, de hele avond heeft hij thuis gedraaid ... wat een mooi album!

avatar van Savant
4,0
Indringende en retesterke plaat waarmee Henny Vrienten het gros van de singer songwriters in Nederland even laat horen hoe het wel moet. Grote levensthema's klein houden en zonder enige vorm van effectbejag muzikaal briljant invullen. Diepe buiging.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:47 uur

geplaatst: vandaag om 01:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.