ABC - The Lexicon of Love (1982)

Als jullie toch over producers praten, dan moet je vooral de iconen aanstippen waarmee Bowie zijn platen maakte.
1. Nile Rogers.
2. Eno.
3. Carlos Alomar.
4. Robert Fripp.
5. Tony Visconti.

De new romance, en dat is ABC beslist. Ze voldoen ruimschoots aan het beeld.
Zelf ben ik er nog niet over eens wie nou echt de eeste was?
Japan, Depech, Duran Duran, OMD, Spandau, wie zal het zeggen?
In ieder geval ben ik er dol op. Net zoals de herry dat hard rock wordt genoemt.

Ik zou zeggen Japan.
Die groep is de brug tussen de kunstzinnige en experimentele art-pop
van Roxy Music en Bowie en de new romantic stroming van de jaren 80.
Meer make-up, minder inhoud, maar voor mijn part even fijne muziek.

Voor mij op gelijke hoogte als Japan, Simple Minds in de periode 1979-1982

Ik heb toch nog 3 sterren gegeven voor dit album. Het heeft de tand des tijds niet echt doorstaan, maar was erg goed geproduceerd en is nog steeds goed "beluisterbaar".

Japan ontdekte ik pas heel laat. Ik hoorde een singel op de radio, en ik was zo dol op die singel dat ik met soundhound erachter ben gekomen wie die band was.
Nightporter was al vaak te horen in de top 2000, en dat is zoals je weet een rustige plaat.
Het opgewekte Adoloscent sex is uiteraard totaal anders dan Nightporter, en trok gelijk mijn aandacht.
Ik vond David Sulvian erg op David Bowie lijken, met het verschil dat David Bowie domweg meer albums maakte, en ook meer muziekstromingen verkende.
New Romance en new wave zijn voor mij de artiesten die ik altijd kan horen, zelfs bij een zware verkoudheid met hoofdpijn.
Er zijn ook afvallers zoals a flock of seagulls, die ik even leuk vond en mijn aandacht verloren.

Zoiets als Devo kan ik weer naar een tijdje oppakken en er naar luisteren. ‘Whip it’

THE LEXICON OF LOVE (1982) 2CD deluxe edition repair shop

Het classic ABC album The Lexicon Of Love (1982) verscheen in 1998 met bonustracks
en kreeg in 2004 een 2CD deluxe edition facelift die in 2012 nog eens heruitgebracht werd.
Op disc 2 stond een volledig live concert (dat ik indien mogelijk liever in DVD vorm zie verschijnen).
En hoewel er ruimte zat was, slaagde men er niet in om al het regulier bonusmateriaal te verzamelen.

Ik maakte een 2CD versie met op het tweede schijfje een heuse The Lexicon Of Love Suite.

Op 21 juni verscheen het debuutalbum van de Engelse band ABC. De band rond zanger en compinist Martin Fry werd in Sheffield opgericht in 1980. Met producer Trevor Horn doken ze studio in en in Nederland was de tweede single “POISON ARROW” goed voor een 13e plaats in de Top 40 in het voorjaar van 1982. De eerste single “TEARS ARE NOT ENOUGH” was wel succesvol in Engeland, maar het grote succes begon met “POISON ARROW”. “THE LOOK OF LOVE” werd ook een hit en toen het album “LEXICON OF LOVE” daarna verscheen, waren de reacties lovend. Een prachtige, modern en helder klinkende plaat en dat is de verdienste van Trevor Horn. Horn kwam uit The Buggles, had op het in 1980 verschenen Yes album “DRAMA” de lead vocalen voor zijn rekening genomen en ontwikkelde zich daarna als één van de meest invloedrijke producers in de jaren ’80. Van “THE LEXICON OF LOVE” verscheen ook nog de ballad “ALL OF MY HEART” op single en ook die deed het in Nederland goed met een Top 40 notering. De 10 tracks klokken samen ruim 37 en een halve minuut en elke songs heeft zijn eigen identiteit. Dat zit hem vooral in de extra’s die Horn aan de songs heeft toegevoegd. Dat kan een simpel geluidje zijn, blazers, harp, het wordt allemaal even smaakvol geïntegreerd. Na “THE LEXICON OF LOVE” scoorde Horn als producer met “90125” van Yes, “WELCOME TO THE PLEASUREDOME” van Frankie Goes To Hollywood, “SLAVE TO THE RHYTHM” van Grace Jones, “A SECRET WISH” van Propaganda en “STREET FIGHTING YEARS” van Simple Minds. ABC scoorde in de 2e helft van de jaren ’80 de hit “WHEN SMOKEY SING”, maar het succes van “THE LEXICON OF LOVE” wisten ze niet meer te evenaren. In 2016 kwam “THE LEXICON OF LOVE II” uit, prima plaatje, maar het ontbreken van Trevor Horn zorgt voor het uitblijven van dezelfde reacties als zijn oorspronkelijke naamgever…die is en blijft een klassieker!

De plaat is bijna veertig jaar oud en klinkt nog steeds even fris als toen het uitgebracht is n 1982 en dat is een verrassend gegeven omdat het toen erg trendy klonk en je zou denken dat het iets is dat overwaait. Maar niet is minder waar, hoewel het ook niet een meesterwerk is waar je helemaal los opgaat, is door de de heren van ABC en producer Horn een perfecte, tijdloze, popplaat afgeleverd.

Zo, de score verhoogd naar de volle mep 5*****. Deze plaat is gewoon van voor tot achter helemaal goed. Er zijn maar weinig albums die dat kunnen evenaren, bijna op elk album staat wel een skipmoment/zwakke broeder. Hier echter niet.
Eigenlijk schiet me nu maar één album binnen die dit kan evenaren: Songs from the Big Chair van Tears for Fears.

Zo maak je nog eens een debuut-entree, een album als een extravagant theaterstuk en dan ook nog eens het geheel met zoveel bravoure brengen dat je de indruk wekt al jaren ervaring te hebben in de showbizz. De nummers steken gewoon goed in elkaar, de melodieën schieten mooi in elkaar over en zoals al gezegd: Vooral allemaal overtuigend en vol overgave gebracht. Een fijn staaltje melodramatiek (en dat bedoel ik als een compliment). Look of Love is eigenlijk wel een tijdloze klassieker gebleken he?

Fijne debuutplaat van ABC.
Heb ik al bijna 40 jaar op vinyl in de kast staan maar omdat ik dat niet of nauwelijks meer draai had ik dit album al een tijdje niet meer gehoord.
Nu voor € 5.00 op CD te pakken gekregen en afgelopen dagen regelmatig beluisterd.
Goed geproduceerd en gemusiceerd.
Het trio Poison Arrow, The Look Of Love & All Of My Heart zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze plaat die de tand des tijds prima doorstaan heeft.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: ABC - The Lexicon Of Love (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

ABC - The Lexicon Of Love (1982)
ABC wist haar debuutalbum The Lexicon Of Love uit 1982 nooit te overtreffen en ook veertig jaar later valt het album nog altijd op door een geweldige productie, uitstekende zang en een serie prima songs

Ik heb de afgelopen vijfentwintig jaar nooit bedacht om weer eens een album van ABC uit de kast te trekken, maar bij de hernieuwde kennismaking met het debuutalbum van de Britse band ben ik toch wel onder de indruk. The Lexicon Of Love is een typisch jaren 80 album, maar ik ken er heel wat die de tand des tijds minder goed hebben doorstaan. ABC put op haar jaren 80 album overigens ook flink uit de archieven van de jaren 70 en met name uit die van de artrock en de disco. Het wordt allemaal de jaren 80 ingetrokken door de sublieme productie van Trevor Horn, die zijn tijd jaren vooruit was. Het debuut van ABC is ook nog eens een album vol memorabele songs en de band heeft een geweldige zanger. Veel te mooi om te vergeten dit album.

De Britse band ABC is, toch wel enigszins tot mijn verrassing, uiteindelijk nog gekomen tot negen albums, met The Lexicon Of Love II als voorlopige zwanenzang. Ik denk dat ik zelf nog tot vier albums van de band ben gekomen, maar voor mij is er eigenlijk maar één ABC album, The Lexicon Of Love uit 1982.

Het is een album dat ik in de maanden na de release links liet liggen, maar na een verpletterend nachtconcert in het Utrechts Vredenburg, ergens aan het begin van 1983, heb ik het album toch aangeschaft en daar heb ik geen moment spijt van gehad. The Lexicon Of Love is met afstand het beste album van ABC en hoewel ik me voor kan stellen dat het album met de oren van nu enigszins gedateerd klinkt, vind ik persoonlijk dat het debuut van ABC de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan.

ABC kreeg in 1982 het kersverse label New Romantic opgeplakt en dat past ook wel bij de muziek op het album, al is de muziek van ABC op The Lexicon Of Love deels oude wijn in nieuwe zakken. De Britse band heeft zich absoluut laten beïnvloeden door de latere albums van Roxy Music, heeft goed geluisterd naar de disco en funk van Chic, heeft zich laten inspireren door de albums van genregenoten Japan en liet zich bovendien stevig beïnvloeden door producer Trevor Horn, die aan het begin van de jaren 80 uitgroeide tot een van de meest gewilde en meest vernieuwende producers.

The Lexicon Of Love is absoluut een album met uitstekende songs, waarover later meer, maar het is ook een productioneel hoogstandje. Producer Trevor Horn heeft de door disco en new wave beïnvloede muziek van ABC voorzien van een prachtig blinkend randje, waarin naast blazers en strijkers flink wat moderne keyboards, inclusief de op dat moment fonkelnieuwe Fairlight, zijn te horen, waarvoor de Britse producer de muzikanten achter The Art Of Noise inschakelde. De organische klanken op het album vloeien fraai samen met de elektronica, waardoor The Lexicon Of Love zowel organisch als elektronisch klinkt.

In muzikaal opzicht klinkt The Lexicon Of Love nog altijd bijzonder lekker. De springerige bassen, de funky gitaren, de soulvolle blazers, de zwierige strijkers en de batterij moderne elektronica zijn goed voor een typisch jaren 80 geluid, maar het gaat er bij mij nog altijd in als koek en ondertussen zit het allemaal ook knap in elkaar.

De vaak grootste en meeslepende klanken kleuren weer fraai bij de stem van Martin Fry, die zich op het debuutalbum van ABC laat gelden als een groot zanger. Zeker wanneer de hoeveelheid drama toeneemt en de strijkers aanzwellen zingt de Brit met veel gevoel en overtuiging en staat hij ver boven de meeste andere zangers van dat moment, zeker in het genre waarin ABC opereerde.

The Lexicon Of Love is ook nog eens een albums vol geweldige songs, die na al die jaren nog noot voor noot in mijn hoofd zaten. De songs op het album zijn aanstekelijk en memorabel, maar ook behoorlijk veelzijdig. Het knappe van The Lexicon Of Love is dat alle songs op een of andere manier een eenheid vormen, wat wordt versterkt door terugkerende elementen en hier en daar een momentje voor de strijkers.

Ik denk dat ik minstens 25 jaar niet meer naar het album had geluisterd, maar de laatste weken komt The Lexicon Of Love van ABC weer met enige regelmaat voorbij en kan ik alleen maar concluderen dat de zwoele verleiding van de band uit 1982 ook veertig jaar na dato nog steeds uitstekend werkt. Erwin Zijleman

Alleen het nummer “all of my heart” maakt het allen al 5 sterren, noem is nummer met een mooier outtro, waarom staat dit niet inn de top 2000
Goede band met te weinig waardering

De DTS 5.1 en Dolby Atmos mixen door Steven Wilson zijn echt geweldig!

Perfect popalbum, uitmuntend geproduceerd, geweldige songs. 5 sterren

Klopt helemaal!

Het uber outro nummer van Het Goede Doel - Alles Geprobeerd

Abba Chiquitita

Heb me maar eens voorgenomen om al de "toonaangevende" albums uit de 80's die ik nog niet integraal ken en die op deze site hoog staan aangeschreven, maar eens nader te onderzoeken.
The Lexicon of Love is de eerste, van een band die ik als zeer aangenaam beschouw, gezien de vele singles die zonder uitzondering allemaal minimaal prima zijn.

Wat me al meteen opviel was de veel grotere populariteit van The Look of Love (part one) t.o.v. Poison Arrow, terwijl ik juist dacht dat het met Poison Arrow allemaal is begonnen en dat die ook een grotere klassiekerstatus had. Waar ik ook van stond te kijken is de populariteit van All of My Heart. Een prima nummer maar toch lang niet zo goed als Tears Are Not Enough (alleen dat intro al). Veel levendiger ook en dat zijn vaak ook de grotere hits bij ABC.
Maar al met al is het een mooi album geworden mede door het gebruik van de Fairlight CMI en de tierlantijntjes-productie van topproducer Trevor Horn, die al snel hierna het fascinerende ZTT label zou oprichten, waarop artiesten als Frankie Goes to Hollywood, Seal en The Art of Noise zouden floreerden.

Het album trapt af met het minste nummer, Show Me, wat jammer is, maar daarna is het voornamelijk een keur aan sterke tracks. Waarbij na de eerste luisterbeurt vooral Many Happy Returns en Stamp Date positief opvielen. Toffe albumtracks. Alleen bij 4 Ever 2 Gether duurde het even voordat ik het op waarde kon schatten. Bonustrack Theme from Man Trap vind ik dan ook nog van hoog niveau. Een jazzy versie van Poison Arrow met James Bond einde.

Tracks 1, 5 en 9 vind ik net wat minder, waardoor ik eerst voorlopig een ruime 4* geef.

Vorige maand de luxe LP box mogen ontvangen. Wat een fijne oppoetsbeurt heeft het album gehad , zeg.
Ik had het album al op LP/CD/2CD edition en dus nu ook de luxe box. Het blijft toch een perfect geproduceerde plaat met uitmuntend songmateriaal. Ook na al die jaren blijft de boel ook overeind. Dit weekend in bijzijn van vrienden van dezelfde leeftijd gedraaid en ook daar kwam de sparkles van herinnering in de ogen. En meezingen en dansen tijdens een weekend vol drank, herinneringen en vooral lol.
We worden ouder, maar leuk ouder. Een weekend met oude vrienden , en muziek die ons in de jaren 80 de harten sneller deed kloppen, raakt ons allemaal nog anno 2024. De kruinen zijn kaler, de lichamen uitgezakter, maar de liefde voor dit album blijft onverminderd groot. 5 immer fonkelende sterren.

Dit moet een van de meest theatrale platen ooit zijn. Die dramatiek, extra dik in de verf gezet door de productie van Trevor Horn, gewoon heerlijke kitsch!