ABC - The Lexicon of Love (1982)

Gedateerd, dat is wat in me opkomt als ik the lexicon of love weer hoor. En nog een paar woorden: gelikt en glad. Heeft weinig met echte muziek te maken in mijn ogen, alhoewel de productie van deze plaat wel erg goed was. Maar voor deze band geldt wat voor veel bands uit de begin jaren 80 gold: muziek zonder gevoel.

En ik maar denken dat dat gladde en gelikte veel te maken had met de productie.

ABC heeft ook wel dat gelikte uiterlijk van Duran Duran en Spandau Ballet, ook muzikaal vind ik deze bands in deze periode wel wat van elkaar weg hebben.
Ik hou er wel van, heb er weinig moeite mee.
Het ging pas goed fout in de jaren 80 toen Stock, Aitken & Waterman zich met Bananarama gingen bemoeien, en vervolgens iedereen opslurpte.
Hun eerste hitsucces met Dead or Alive vond ik an weer wel goed.
Maar ABC past prima tussen de meer Top 40 gerichtte bands uit de jaren 80.
Niks mis mee, om geld aan muziek te verdienen.

ja, ik ben het eens met deric. en ik waardeer abc toch nog een halve ster omhoog. Want als je niet van deze muziek houd wil dat nog niet zeggen dat ie slecht is....
en..nostalgie natuurlijk

Voor mij heeft dit ook nostalgische waarde.
Bij mijn ouderlijk huis voor op de altijd koude stoep zittend, terwijl buurtjongens van een paar jaar ouder aan het voetballen zijn, met zo'n eenvoudig Rabobank radio'tje in de vorm van een oranje varkentje, waar je met veel gestoor op de vrijdagmiddag vaag de Top 40 kon volgen, totdat deze sneuvelde bij een slechte voorzet.

All of My Heart is wel een toppertje met topzang en een prachtig arrangement.

Vind ik ook het beste nummer.

Als ouwe hippie heb ik geen last van jeugdsentimenten bij de 80s. Ongeveer 95% van alles wat er aan kommersjele muziek gemaakt werd in die tijd vind ik kunstmatig en flinterdun klinken, maar deze plaat van ABC valt daar beslist niet onder. Alle songs deugen, de arrangementen zijn goed en de totaal sfeer is prima.

ABC zet de standaard neer voor de jaren tachtig. Dit is overigens niet als waardeoordeel bedoeld, maar als blauwdruk voor een tijdsgeest.

Ieder decennium krijgt de muziek die het verdient. En dan zullen sommigen het behelpen vinden met OMD, FGTH, Heaven 17 en ABC. Ik vind dat zeker niet.

Het overstijgt wat mij betreft het predikaat "blauwdruk voor de tijdgeest" Het is een tijdloos product, pure pop. Goed

Een andere productie van Trevor Horn, het debuut van FGTH, is net zo goed een "blauwdruk van de tijdgeest", maar wordt door jou genadeloos afgeserveerd. Beetje selectieve waarneming wellicht?

FGTH is niks, A secret wish van Propaganda heeft hij ook in elkaar gezet en dat vindt ik ook een hopeloze plaat. Dit is kennelijk een zeer positieve uitschieter uit zijn oeuvre. Als het iets onderstreept dan is het dus dat ik niet selectief waarneem.

Hoe zou je "een zeer positieve uitschieter uit zijn oeuvre" anders willen betitelen dan selectief? Je kunt het wel willen objectiveren, maar het blijft een interpretatie, gebaseerd op jouw waarneming.

Ik vind een dergelijke stellige stellingname gewoon ongebalanceerd: als je in het ene geval een 4,5 toekent en in het andere een 1,0 - beetje "Jantje lacht, Jantje huilt" geval; de productiesignatuur is nl dezelfde. Maar laat verder maar zitten - bij R.E.M hebben we al eens de degens gekruist en ook toen stond je niet echt open voor input.

Ik weet niet waar jij op uit bent. ABC en FGTH vindt ik bands die een heel eind uit elkaar liggen waarbij ABC valt binnen wat ik goed vindt en FGTH totaal niet. Moeilijker dan dat is het niet en moet het ook niet worden gemaakt.

maar beide wel fijn geproduceerd

En beide uitvoerig behandeld in Rip it up and Start Again (postpunk 1978 - 1984) van Simon Reynolds, die m.n aandacht besteedt aan hoe FGTH werd uitgebuit door het management van ZTT. Sowieso een aardig (en informatief) boek over dit tijdvak. Ook aardig om te zien hoe Reynolds bands 'clustert' . Opvallend in dat boek de buitengewoon geringe aandacht voor Comsat Angels en Sound en relatief veel ruimte voor 'industrial'.

Frankie slecht? ' Vindt ik' schrijven met een 't' is slecht. Het heeft wel niets met muziek te maken maar dat maakt het niet minder waar.

De ultieme pop plaat (of is that Cupid & Psyche of Thriller???)
Een van de beste strofes "she might look pretty but there's make up on her face", Bob Dylan eat your heart out.
So catchy en dansbaar en live ook (back in 82) ook zeer te genieten in Utreg in hun gouden pakjes.

Nog altijd de meest linkse plaat op mijn alfabetisch-chronologisch georganiseerde plankje, mede omdat de ABBA'tjes bij mevrouw OnHeavenHills afdeling staan. Ook voor mij was dit indertijd een vreemde eend in de bijt, tussen Joy Division, New Musik, the Cure, Echo & the Bunnymen, the Beat, the Associates en U2, maar de uitstekende composities en het kamerbrede, wat zeg ik? lándschapsbrede geluid trokken mij –hoewel vol scepsis– al spoedig over de streep. Bovendien zaten de teksten zó vol met ironische knipogen, dubbele bodems en binnenstebuiten gekeerde cliché's dat ik heerlijk kon meebrullen zonder me echt aan al die liefdesromantiek te hoeven bezondigen... totdat het hoogtepunt van de plaat arriveerde en 4 ever 2 gether zó goed in elkaar bleek te zitten en zo overdonderend en gewoon zo mooi was dat ik heel onironisch heel erg ontroerd werd (om nog maar te zwijgen van dat eigenlijk heel onheilspellende intro – wanneer de zang invalt krijg ik nog altijd kippevel: "You can't tell me... how to run my life..."). Nu minder verslavend dan toen, maar nog altijd een prachtplaat. Ook door mij indertijd in Utrecht gezien; gelukkig had ik snel kaartjes, want de belangstelling bleek zó groot dat er inderhaast een tweede optreden om 24:00 werd ingelast, en toen zag ik toch maar liever een (hopelijk) energiek eerste concert. (Een vriend van mij kocht trouw alle maxi-singles met al die verschillende remixen, maar mijn CD-versie uit 1998 bevat als enige bonustrack het enige B-kantje dat ik echt de moeite waard vond, Theme from "Man trap" oftewel de lounge-versie van Poison arrow.)

Meteen aanvinken als mening, BoyOnHeavenHill. Je vat het mooi en keurig samen.
Maar onderschat Alphabet Soup niet, de stomende funk b-kant van Tears Are Not Enough.

Meteen gedaan dazzler, en dank voor het compliment. Nu Alphabet soup nog eens opzoeken, want dat is ver weggezakt ben ik bang...
        Edit: eigenlijk ook geen wonder dat ik me dat nummer niet meer herinner, want als ik niet wist dat het van ABC was zou ik dat vermoedelijk nooit hebben geraden. Vergeleken met het "klassieke" All of my heart bijvoorbeeld is het bijna abstract à la Eno/Byrne, maar inderdaad wel erg sterk.

De maxi-versie is de beste. Lijkt wel een andere band (beetje Talking Heads bij momenten).
Alphabet Soup (12" Version) - ABC

O, mijn edit liep door jouw bericht heen, maar grappig genoeg komen we beiden met dezelfde referentie...

Wat een geweldige plaat is dit. Ik kende maar 1 song van deze plaat, en dat is The Look of Love.

Deze plaat klinkt alsof het aan het einde van het decennium is gemaakt, ipv aan het begin. Zo vol bombast. Maar ja, het is ook weer een Trevor Horn-plaat.

Ik hoor in de muzikale aankleding ook wat elementen terug die Duran Duran ook had.
Verder is de zanger echt fenomenaal! En da baspartijen mogen er ook zeker zijn.

Gisteren dit album even gescoord bij een Vughtse snuffelmarkt in Vught.

Ook ik vind dit een heel goed album. Vooral track 8: 'All of my heart' is prachtig. Als ik tijdens het beluisteren van het album dat nummer hoor, dan denk ik weer aan een vrouw die ik ken van de sociale werkplaats waar ik werk (zij werkt in een schoonmaakploeg, ikzelf bij de postafdeling). Ook zij in het jaar geboren, waarin ik geboren werd en waarin dit album verscheen.
Verder vind ik 'The Look of love' heel goed, en ook 'Four Ever, Two Gether' heel erg mooi.

4,0* voor de muzikale kwaliteiten, maar een 4,5* is niet uitgesloten.

Nou, maak dan je borst maar nat voor The lexicon of love II op 27 mei...

Into the Valley of the Heathen Go [Studio Out-take] geweldig, kende deze nog niet. ABC does glamrock.

Ik schreef eerder al eens voor de lol een stukje over de jaren 80 en de stempel die producers daar op drukten:
-----
"Producers als architect van het totaalgeluid rukken sowieso op. Trevor Horn staat met zijn boordevolle sound garant voor succes zoals Frankie goes to Hollywood en Yes mogen ondervinden. Het resultaat van zijn samenwerking met ABC [Lexicon of love] is echter te onweerstaanbaar om te negeren.
De Compass point all stars onder productieleiding van Alex Sadkin & Chris Blackwell zorgden met hun ruimtelijke en relaxte sound bij Joe Cocker en Grace Jones voor een ongekende revitalisering. De uit deze stal afkomstige gitarist Barry Reynolds maakte met zijn nooit meer opgevolgde solodebuut [I scare myself] misschien wel de meest onderschatte plaat van de jaren tachtig. Daniel Lanois creëert in zijn samenwerking met U2, Peter Gabriel, the Neville brothers en Robbie Robertson een aangenaam atmosferische, ‘swampy’ sound."
------
Ik heb zeker wel jeugdsentiment aan deze plaat, de ideale plaat om destijds voor het uitgaan te draaien; drijft de verwachtingen op maar geeft tevens aangename troost voor het geval deze op amoureus gebied niet uit mochten. Leuk om van Droombolus te horen dat dit album dat sentiment overstijgt.

Vandaag heb ik voor het eerst dit album van ABC beluisterd.
Het komt maar af en toe voor dat je na de eerste paar tonen van een album, bij een eerste luisterbeurt, weggeblazen wordt.
The Lexicon of Love is één van de twee albums waarbij dit gebeurd is!
Vanaf de eerste klanken wist ik dat het een klassieker zou worden.
Na het hele album beluisterd te hebben, kan ik maar één waardering geven: 5 sterren!

Het andere album waar ik iets dergelijks mee beleefde was trouwens Architecture and Morality van Orchestral Manoeuvres in the Dark.