menu

Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

mijn stem
4,23 (562)
562 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Kscope

  1. First Regret (2:01)
  2. 3 Years Older (10:18)
  3. Hand Cannot Erase (4:13)
  4. Perfect Life (4:43)
  5. Routine (8:58)

    met Ninet Tayeb

  6. Home Invasion (6:24)
  7. Regret #9 (5:00)
  8. Transience (2:43)
  9. Ancestral (13:30)

    met Ninet Tayeb

  10. Happy Returns (6:00)
  11. Ascendant Here On… (1:54)
  12. First Regret [Demo] * (2:28)
  13. 3 Years Older [Demo] * (11:47)
  14. Hand Cannot Erase [Demo] * (4:52)
  15. Routine [Demo] * (10:06)
  16. Key of Skeleton [Demo] * (4:06)
  17. Ancestral [Demo] * (13:42)
  18. Happy Returns [Demo] * (5:42)
  19. Last Regret [Demo] * (3:08)
  20. First Regret [Alternate Mix] * (2:05)
  21. Hand Cannot Erase [Radio Edit] * (3:25)
  22. Perfect Life [Grand Union Mix] * (7:43)
  23. Routine [Ninet Solo Vocal Version] * (8:58)
  24. Regret #9 [Alternate Take] * (4:17)
  25. Happy Returns [Radio Edit] * (3:53)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 1:05:44 (2:31:56)
zoeken in:
avatar van ateetje
4,5
Wat is de gitaarsolo in Regret #9 toch hemeltergend mooi.

avatar van motorpsycho
4,5
geplaatst:
De langverwachte opvolger van het sublieme The Wall !!
Heeft een tijdje geduurd maar dan krijg je ook wat.

avatar van motorpsycho
4,5
geplaatst:
pmac schreef:
(quote)


Ik deel je mening wel al vind ik je 2,5 wel erg magertjes. De cliche’s liggen er bovenop maar zijn ook wel smaakvol gekozen en soms fijn uitgevoerd. Steven Wilson heeft zijn inspiratie duidelijk gehaald uit de periode waarin Pink Floyd, zeppelin, Crosby Nash en Genesis de dienst uitmaakte. In alles hoor je dat terug. Geen slechte smaak die Steven. Dat is allemaal wat voorspelbaar is lijkt me begrijpelijk.


Ik ben vast nog veel ouder dan jij maar als je dit album niet te waarderen heb je inderdaad een erg anders muzieksmaak dan (prog)rock en is het zonder van je tijd geweest ernaar te luisteren. Ik ga ook geen hiphop luisteren bv. omdat ik op voorhand weer me er aan te ergeren. Scheelt ook leeswerk op deze site.

avatar van pmac
4,0
geplaatst:
Ik weet niet waar je over hebt Jan. Ik kan de muziek wel waarderen zoals ik aan geef. Maar ik zie ook een herhaling van zetten.

Ik ben vast nog veel ouder dan jij maar als je dit album niet te waarderen heb je inderdaad een erg anders muzieksmaak dan (prog)rock en is het zonder van je tijd geweest ernaar te luisteren. Ik ga ook geen hiphop luisteren bv. omdat ik op voorhand weer me er aan te ergeren. Scheelt ook leeswerk op deze site. [/quote]

avatar van CorvisChristi
5,0
CorvisChristi (crew)
geplaatst:
Steven Wilson... dient deze man nog een introductie? Uiteraard niet. Deze veelzijdige muzikant en producer heeft de afgelopen 30 jaar ontzettend veel betekend op het gebied van muziek, productie en zijn algehele invloed op de muziek van tegenwoordig dat, ook al ken je zijn muziek niet, je ongetwijfeld zijn naam wel eens voorbij hebt horen komen. Is het niet via Porcupine Tree, dan wellicht via Blackfield. Of via Bass Communion. Of wellicht wel gewoon onder zijn eigen naam: zijn solowerk. Waarvan dit album, Hand. Cannot. Erase. vooral de afgelopen twee maanden veelvuldig rondjes heeft mogen draaien in mijn CD-speler.

Wat een ongelooflijk meeslepend en aangrijpend album is dit zeg!! Pas de laatste tijd heb ik me verdiept in zijn solowerk, maar op de één of andere manier is het dit album, waar ik op dit moment het meest op teruggrijp.
Het is een concept-album wat gaat over het leven en tragische dood van Joyce Carol Vincent, die na haar dood ruim twee jaar later pas gevonden werd in haar apartement en blijkbaar vergeten was door de rest van de wereld. Een ongelooflijk en triest verhaal wat Steven dus bewoog om een album over te maken. Een album die tekstueel en muzikaal een emotie uitademt die ergens tussen het ongelooflijke en melancholische aanhangt. Maar ook op sommige momenten indringend en gemeen kan klinken.
Het gebeurt niet vaak dat een muzikant dusdanig veel gevoel in zijn of haar muziek weet te leggen, dat het daadwerkelijk tot leven komt. Natuurlijk, er is veel goede muziek, maar heel veel goede muziek is gewoon wat het is: goed. Niets meer, niets minder.

Steven Wilson gaat verder waar goede muziek ophoudt. Hij legt namelijk zijn ziel bloot. Zijn gevoelens, beleving en aantrekkingskracht, maar bovenal zijn liefde voor muziek waar oprecht een hart in zit, komt volledig tot uiting op dit uiterst krachtige album, waar elke noot, elke zanglijn en elke intentie tot het maken van sfeer, een schot in de roos is.
Betreffende de zang moet ik er aan toevoegen dat deze ronduit briljant is. De ijle, wat hese stem van Steven Wilson past perfect onder ieder nummer, maar her en der duiken ook nog de vocalen op van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb, die zondermeer een prachtige prestatie neerzet. Soms zacht en bevlogen, dan weer laag en geheimzinnig. Maar ze kan, als het moet, ook haar strot opentrekken, wat het einde van "Routine" bewijst.
Overigens duikt zij vaker op op albums van Steven Wilson.

Elk nummer doet er toe. Van het aanstekelijke, fantastische titelnummer (waarom word dit nooit eens op de radio gedraaid, i.p.v. al die nietszeggende zooi waar je normaliter op de radio mee om de oren wordt gegooid?!), tot het ijzersterke, complexe "Ancestral".
De beleving op dit album is zo intens. Neem het triphop-achtige "Perfect Life". Wat gaat dit nummer door merg en been zeg!! Schitterend gewoon!!
Of wat te denken van het beladen en prachtige "Routine". Of het drieluik "Home Invasion", "Regret #9" en "Transience". "Regret #9" bevat zelfs één van de meest waanzinnige gitaarsolo's die ik sinds lange tijd heb gehoord. En wordt voorafgegaan middels een al even waanzinnige keyboard-solo.

En zo kan ik nog wel een poos doorgaan om al dat fraais op dit album in woorden te ontleden. Echter kan ik maar één ding concluderen: ga dit luisteren!! Iedereen die een zwak voor goede muziek heeft, moet verplicht dit album kopen en luisteren. Dit is namelijk een topper van de zuiverste orde.

avatar van Jake Bugg
5,0
geplaatst:
Het album gaat niet rechtstreeks over Joyce Carol Vincent, hij werd er wel door geïnspireerd.

avatar van CorvisChristi
5,0
CorvisChristi (crew)
geplaatst:
Jake Bugg schreef:
Het album gaat niet rechtstreeks over Joyce Carol Vincent, hij werd er wel door geïnspireerd.


Bedankt voor de correctie. Dat bedoelde ik eigenlijk ook .

Overigens nog even wat anders: graag nog even een speciale vermelding bij de videoclip van "Routine". Deze raad ik echt iedereen aan om te kijken, gezien het een waar kunstwerkje betreft. Het laat zien wat verlies en rouwen met een mens doet. Erg herkenbaar en daardoor juist confronterend. Het is één van de meest indrukwekkende videoclips die ik ooit heb gezien.

avatar van Rudi S
4,0
geplaatst:
Die video is inderdaad prachtig

avatar van Marco van Lochem
5,0
De Engelse multi-instrumentalist en multi-talent Steven John Wilson werd bekend als leider, componist, zanger en gitarist van Porcupine Tree. Na de tour van wat later blijkt het laatste album van die band, “THE INCIDENT”, was het Wilson duidelijk geworden dat hij iets ander wil dan de andere leden en dus besluit hij solo te gaan en Porcupine Tree “on hold” te zetten. “INSURGENTES” had hem wat dat betreft al het goede gevoel gegeven. Dat album verscheen in februari 2009 onder zijn eigen naam en liet een andere sound horen dat die door Porcupine Tree gemaakt werd. Na “GRACE FOR DROWNING” in 2011, het met jazzrock beïnvloede “THE RAVEN THAT REFUSED TO SING” uit 2013, verscheen in februari 2015 het tot een klassieker uitgegroeide “HAND.CANNOT.ERASE”. De in 1967 (“The Year Of Sgt. Pepper”) geboren Engelsman maakt met dit album zijn misschien wel meest autobiografische werkje. De thema’s die gebruikt worden zijn duidelijk herkenbaar. Het ouder worden, de onzekerheid die dat met zich meebrengt en ook nog verlatingsangst. Het verhaal van “HAND.CANNOT.ERASE” wordt verteld vanuit het oogpunt van een jonge vrouw in een grote stad die een goed sociaal leven heeft, maar niemand heeft in de gaten dat zij er op een gegeven moment niet meer is. Dit verhaal, dat door velen geïdentificeerd zou kunnen worden, wordt in 11 tracks en in ruim 65 minuten verteld aan de hand van verschillende emoties. Rustig, ballad-achtig tot rauw en hard, zonder dat het metal wordt. De melodie is in elke song leidend en de prachtige herkenbare stem van Wilson zingt het naar grote hoogte. Hij krijgt daarbij in enkele songs ondersteuning van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb en de band die hij heeft samengesteld is van wereldklasse. Drummer Marco Minneman zorgt ervoor dat elke track de juiste basis krijgt en met bassist Nick Beggs is het de perfecte ritmesectie. Toetsenist Adam Holzman weet prachtige sounds uit zijn keyboards te halen en treedt af en toe in de schijnwerpers met een prachtige solo, zoals in één van de hoogtepunten, “REGRET #9”. De gitaarpartijen zijn naast Wilson zelf van Gowan Guthrie die ook in “REGRET #9” los mag gaan, net zoals in het 9 minuten durende “ROUTINE”. Met het titelnummer en “PERFECT LIFE” staan er ook meer radiocredible songs op het album en het ruim 13 minuten durende “ANCESTRAL” zal het hart van de pure progressieve rock fan sneller doen kloppen. Met het schitterend melodieuze “HAPPY RETURNS” en “ASCENDANT HERE ON…” wordt het album in stijl en met een positieve vibe afgesloten. “HAND.CANNOT.ERASE” is een werkelijk subliem album waarin Wilson zich wist te overtreffen. Het in 2017 “TO THE BONE” was een meer song gerichte plaat en naar verluidt werkt hij momenteel aan een nieuw album. Het zou bij Steven Wilson passen als hij met iets compleet nieuws zou komen, want dat is wat progressieve muziek is. Jezelf elke keer weer uitdagen en zoeken naar andere muziekstijlen en dat maakt van hem de “Koning, Keizer en Admiraal” van de progressieve rock!

5,0
Wauw . Toffe reacties ivm dit meesterwerk van SW. Dank zij dit album ben ik terug meer prog rock gaan luisteren en ook tal van nieuwe (prog) bands weten te ontdekken.
De plaat boeit van begin tot het einde ….. typisch voor een wereldplaat . Kan bij de Grote Meesterwerken worden geplaatst . ( Wish you Where Here, Selling England by the pound, Close to the edge …. ).

Moeilijk om uit deze een favoriet nummer te kiezen, maar REGRET #9 en ROUTINE zijn écht wel adembenemend mooi.
Kijk alvast uit naar de volgende SW.

avatar van dylanfeyenoord
5,0
Poh, hoe kom nu pas hier terecht? Wat een schitterend album, had niet door dat de zanger van Porcupine daarnaast ook verschillende meesterwerken had. Elk nummer mooi op zijn eigen manier, zitten wat mij betreft gewoon geen zwakkere tussen. De wat langere nummers zijn een avontuur om te beluisteren, gelijk in mijn top 10 ermee.

avatar van LucM
5,0
Ik sluit mij volledig aan bij de vorige berichten. Een meeslepend en aangrijpend album met boeiende teksten en sublieme begeleiding, dit is inderdaad een meesterwerk!

avatar van Wibren
5,0
Deze is echt nog gegroeid. Wat een parel van een plaat. De beste van dit decennium. Krijgt plaats in mijn top 10.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
Wow! Dit album staat als een huis met fenomenaal gitaarwerk en de krachtige vocale uithalen van Steven Wislon.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:00 uur

geplaatst: vandaag om 13:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.