Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Nee, nee, het woord sferisch schiet me te binnen, niet atmosferisch.


Maar je hebt gelijk qua betekenis.

Tijdens het optreden gisteren heeft hij het gehele album gespeeld, hoewel niet integraal. En ik blijf bij mijn mening... Het is niet pakkend (genoeg). Het is alsof hij een aantal ideëen had en deze aan elkaar heeft geplakt. Toetsensolo hier, gitaarsolo daar... Het is te fragmentarisch.
Het torenhoge gemiddelde hier snap ik dan ook écht niet.

Ik kreeg kippenvel bij de nummers van The Raven en als allelaatste nummer werd het titelnummer van die plaat gespeeld met die mooie clip erbij. Brok in de keel...

Hij speelde Transience toch niet?

Transience was inderdaad het enige wat ontbrak. Wat best jammer was.

Nu je het zegt.... Klein smetje

Prachtig concert gisteren, trouwens Leuk ook dat er surround geluid was, toch wel één van Wilson's trademarks.

Ook bij Topic "Gisteren ... gezien".

26 mrt. 2015

Steven Wilson - Zaal Trix - Antwerpen

Eindelijk eens een zaal in de buurt waar een kwalitatieve Prog Avond wordt gehouden. Anders altijd 2 uur, minimaal, terug rijden vanuit Zoetermeer of Amsterdam richting Zeeland.

En wat voor een avond hebben we daar gehad. Fenomenaal !! Steven Wilson met Hand.Cannot.Erase. And Other Stories..

Zelden dat ik (ja, ook In België) zulk gefascineerd luisterend publiek heb gezien. Met respect voor een band die kwalitatief gewoon bracht wat muziekminnend (en betalend) publiek verdient !

Zuiver, met gevoel, niveau, visueel aantrekkelijk en een noise surroundgeluid afgesteld niveau waar menig andere band nog veel, heel veel, van kan leren.

En ik kan wel ingaan op de nummers, per nummer zelfs, of vergelijkingen van zijn laatste album met vorig werk, met ander solowerk of een Porcupine Tree.. Maar gisteravond was waar deze band tijdloos presteerde. En vanavond weer ergens anders.

Ik vind Steven Wilson een kunstenaar, een filosoof, een man die respect heeft voor zijn luisteraars en een voorbeeld voor heel veel andere bands en ik hoop echt dat hij nieuwe muzikanten of nog te vormen bands zal inspireren om ook deze weg in te gaan !

En de zaal Trix in Antwerpen mag, van ons, ook een uitvalsbasis voor de Prog Muziek worden, gelijk een Boerderij in Zoetermeer !

Over een paar maanden naar Paul McCartney. Een legende ! Dat kost dan ook 4 x zoveel.

Gisteravond was onbetaalbaar !

Ik heb een redelijk vast ritueel om nieuwe cd's te leren kennen. Ik heb een stapel (nou ja 2 stapels eehhh soms wel 3...) met nieuw werk naast de cd-speler liggen met albums welke ik "nieuw" heb. Een album moet ik eerst 4 a 5 keer draaien voordat hij de stapel mag verlaten en deze de kast in gaat en daar veelal voor langere tijd niet meer uit komt. Waarom 4 a 5 keer draaien? Dan weet ik zeker dat ik het album helemaal herken en dat ik dus niet een album in de kast heb staan waar ik geen enkel idee van heb wat er op staat. Deze regel is erg strak en ik wijk daar eigenlijk nooit van af, zo hou je ook een beetje orde in de collectie.

Met deze plaat van Wilson lukt me dat niet. Ik heb hem zeker al een keer of 9 a 10 voorbij laten komen en er komt niets in me op om de plaat in de kast te laten ploffen en aldaar lichtelijk in de vergetelheid te laten raken. Dat moet toch een reden hebben, iets verslavends wellicht? De plaat spreekt mij enorm aan, niet te zwaar en niet te lichtvoetig, uitstekend geproduceerd, uitstekend gemusiceerd maar toch warm (dat mis ik nog wel eens bij Wilson, soms te afstandelijk) en verlangen naar meer.

Ik begreep dat hij bij de laatste concerten zelfs grappig en hartelijk uit de hoek komt, wie had dat gedacht. Misschien is dat wel het verschil? Of zou het toch die plaat van OMD zijn die hij op z'n i-pod luisterde laatst?

In ieder geval gooi ik er een halfje bij en verhoog ik licht het fantastische gemiddelde. Mijn eerste gele ster gaat naar Routine, nog even denken over die andere 2

Ik had dat bij Let's Sleep Together - de vonken spatten er werkelijk vanaf!

Nu Wilson ineens PT songs in zijn solo concerten gaat spelen, bekruipt me het gevoel dat die band definitief verleden tijd is.

Ja dat idee had ik ook toen ik dat las. Maar goed dat kan ook niet echt een verrassing meer zijn.

En vind je dat jammer ?

Ach jammer, ja ik denk het wel.
Zo ongeveer alles waar die Wilson zich mee bemoeit, heeft mijn warme belangstelling.
PT dus ook en ik had toch echt het gevoel dat zij nog lang niet klaar waren. Bovendien mis ik die Gavin Harrisson op de pauken behoorlijk. Aan de andere kant hebben beide projecten nogal wat overlap, dus zo erg is het nu ook weer niet. Alleen is de muzikale output nu flink gedecimeerd. En hoe meer ik van hem hoor, hoe beter

In dit recente interview geeft Wilson helemaal op het eind aan dat het meer dan waarschijnlijk is dat er nog ten minste één nieuwe Porcupine Tree zal komen, ooit.

Ineens??? Dit deed hij tijdens de Grace for Drowning tour al.

Oh? Ik was er toen in Tilburg in 013 bij en heb toch echt geen PT song voorbij horen komen.

Steven Wilson Concert Setlist at Poppodium 013, Tilburg on May 2, 2012 | setlist.fm

Enfin, lekker belangrijk ook

Prachtig verwoord meneer. Onbetaalbaar was het. Op een gegeven moment bekroop mij het gevoel: Steven Wilson speelt de muziek niet, hij is de muziek. Heel weird is dat, heb ik nooit eerder ervaren tijdens een concert.

Sinds een tijdje weer eens Signify opgezet van Porcupine Tree uit 1996. Toen dacht ik, dit kan niet veel beter worden (Boy, was I wrong!). Nu, 19 jaar later, is de beste man nog steeds on top of his game. Erg imposant!

Tsja, wie is er bij zo'n torenhoog gemiddelde nou níet geïnteresseerd. Dus ik heb ook eens wat aangeklikt. Techniek, finesse, diversiteit, het is allemaal volop aanwezig. Maar enige opwinding brengt het bij mij helaas niet te weeg... Kort samengevat: Penis.Cannot.Erect.

Kan ook je leeftijd zijn natuurlijk.
Daar zijn pilletjes voor

Heerlijk deze eerlijkheid. Het is ook geen 'Music for the Masses'

Maar je verwart wat lichaamstaal met elkaar... Pilus Erectus ! Dat krijg ik er dan weer wel van.. Dat andere heb ik nooit bij Wilson gehad !

Nee? Het switchte gisteravond anders best makkelijk tussen The Passion en Steven Wilson. Bij dit soort muziek heb ik altijd het gevoel dat 'arrangement' op plaats 1, 2 en 3 staan. En het verleden heeft bewezen dat je daar menig plein mee kunt vullen. Steven Wilson, Beijing, 2025 ... ik zie zeker kansen.

Wederom ben ik er een jaar in geslaagd om geen seconde te zien van The Passion.
Vermaak voor het klootjesvolk mijn inziens, ik zet liever Life of Brian weer even op.
Ik bedoel, we weten ondertussen wel waar het schip/kruis strand.

Voor een land waar de kerkbanken onder steeds dikkere laag stof zitten, is het succes van The Passion dan wel weer opmerkelijk te noemen.
Of de mensen zijn bang dat ze bij de waterkoeler/koffiemachine niet mee kunnen praten met collega's en gaan dan toch maar kijken, dat kan natuurlijk ook...

Wat is Hand. Cannot. Erase. trouwens ook een heerlijk nummer. Catchy als de hel en Wilson zingt het echt heerlijk.

Wel een matig gemiddelde na 244 stemmen

Qua geluid is dit juist Wilson's meest 'poppy' plaat tot nu toe... Hij heeft ook al meerdere malen aangegeven eens een hit te willen scoren.
Niet dat ik hem nu beschuldig van 'selling out' hoor
Maar deze plaat zou best eens een doorbraak kunnen betekenen naar een groter publiek.

Als je kijkt naar hoe dit album in bv. de rotatielijst hier 'scoort' dan doet hij het al goed. Ik heb hem in een kleinere zaal in Antwerpen gezien. Bomvol uitverkocht.

Ook ooit in de HMH gezien met PT. Een veel grotere zaal, ook uitverkocht. Dat mag, en zou hij, best solo kunnen.

En, voordat ik bepaalde fans op de tenen trap, beschouw ik 'Music for the Masses' meer muziek van een Coldplay, een hedendaagse U2, Rhianna, Beyoncé e.d.: plof-stadion-knallers.. Ik hoop,eerlijk gezegd,dat hij niet zo'n act zal (willen) worden. En ik vermoed, ik ken de beste man niet persoonlijk, dat hij dat ook niet in zijn wensenlijstje heeft staan.

Ach, Pink Floyd, Bruce Springsteen, Neil Young (om er maar eens wat te noemen) zijn met "kwaliteitsmuziek" ook Music for the Masses geworden. Ik denk dat iedere ambitieuze artiest dat wel op zijn wensenlijstje heeft staan, voor volle zalen en stadions spelen. De ene artiest doet daarvoor wat meer water bij de mainstream wijn dan de ander. Een Kings of Leon bijvoorbeeld is imo bewust MOR stadionmuziek gaan maken ten koste van hun geloofwaardigheid.

Wilson blijft vooralsnog oprecht in eigenzinnigheid. Als ie nog wat wil, moet ie wel gaan opschieten, hij is niet meer de jongste, zeg maar...

Hand.Cannot.Erase draait intussen een rondje. Prachtplaat hoor, verdient imo een groot publiek.

Ach, leeftijd zegt nauwelijks nog iets bij sommige artiesten denk ik wel eens.

Leonard Cohen is 80, Tony Bennett is 88, BB King is 89 en Charles Aznavour is 90.
Allen treden of traden tot voor kort nog op.
Zou mooi zijn als dhr. Wilson over 30 jaar nog staat te rocken

Mooi gezegd Stalin, zo is het maar net!!!!
Mooi album en zit net als zovelen te wachten op een new PT album...
Wel kwaliteit op elk vlak overigens dit album...