Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

bas1966 schreef:
drive home doet me denken aan comfortumbly numb van Floyd....niet verkeerd dus

meesterdch schreef:
De muziek is vol expressie en emotie, maar die voel ik niet in de teksten. Wat daarbij voor mij ook nooit helpt is de manier van zingen van Wilson. Ik ben een groot fan van zijn werk, maar als het gaat om zijn zang blijft het altijd wat vlak. Ik hoor nooit boos, blij, verdrietig, bang of welke emotie ook in zijn zang.

Robertoooooh schreef:
Wat wel erg positief opvalt, naast de gebruikelijk meesterlijke productie, is de zang van Wilson. Het lijkt verdorie wel of hij zangles heeft gehad. Er zit zelfs emotie in zijn stem! En die plus heeftie dan alvast te pakken.

Robertoooooh schreef:
Wat wel erg positief opvalt, naast de gebruikelijk meesterlijke productie, is de zang van Wilson. Het lijkt verdorie wel of hij zangles heeft gehad. Er zit zelfs emotie in zijn stem! En die plus heeftie dan alvast te pakken.

hailtotherainbow schreef:
Ik heb hem nu al een week grijsgedraaid en denk dat ik er nu wel iets over kan zeggen. Het internet zendt tegenstrijdige signalen uit: volgens musicmeter is het een fantastisch album tot nog toe, The Needle Drop is er dan weer niet voor te vinden(al is anthony dan ook niet zo'n prog-liefhebber). Steven Wilson zou zich teveel met de technische kant bezig houden waardoor het album een ziel mankeert. Alhoewel ik hem over het algemeen ongelijk geef daarin is het wel van toepassing op het eerste lied FIRST REGRET/3 YEARS OLDER. Ik had er er al van bij het begin wat moeite mee. Het is geen slecht nummer, technisch zeker in orde, maar dit nummer mist ziel. Er is die vrij zwakke riff die maar blijft terugkeren en een geforceerd aanbrengen van de thematiek van het depressieve schoolkind (in mijn hoofd is het een unief/hoge schoolstudent). Al moet ik zeggen dat 3 YEARS OLDER na 7 minuten wel plots begint te boeien. Een flater zou ik het dus niet noemen

Bon, voor de rest heb ik niet meer te klagen. HAND CANNOT ERASE deed mij niet zoveel toen het werd gereleased maar in albumverband pakt de poppy steven wilson mij plots meer. PERFECT LIFE toont een gezicht van wilson die ik nog niet kende. Wie had gedacht dat Steven wat met beats zou beginnen spelen? De fantastische clip bij het lied draagt waarschijnlijk bij tot de schoonheid van het lied. (iemand die weet waar het is opgenomen?)

Toch is het pas vanaf ROUTINE dat ik echt IN het album zit en meeleef. Het is een absoluut hoogtepunt van de plaat, Ninet Tayeb's stem voegt veel toe aan dit lied (de jongen met de falsetto stem ook). Het is ook de eerste keer op het album dat ik iets kan aanvangen met de lyrics. Ik stel het mij zo voor, de standaard persoon die zin aan het leven geeft via routine. Het is overigens een mooie toevoeging dat wilson na de fantastische uitbarsting van Ninet er nog een rustig einde weet aan te breien.

HOME INVASION/REGRET 9/TRANSIENCE vormt een nog groter kippevel moment op het album. 3 liedjes die naadloos op elkaar aansluiten. HOME INVASION weet elementen van PORCUPINE TREE en steven wilson's RAVEN THAT REFUSED TO SING perfect te combineren; Er wordt wel belachelijk veel gedownload in het lied. Naadloos gaat dit over in het volledig instrumentale REGRET 9. De gitaren, synths n piano, genieten gewoon. TRANSIENCE doet mij in de eerste momenten sterk denken aan muziek vanop GRACE FOR DROWNING, wat een compliment is. Een rustig lied als portaal tussen 2 ijzersterke songs wordt al eens snel vergeten maar het is een intrigerend rustpunt met sterke lyrics en aan het einde een krop in de keel voor hailtotherainbow.

Na deze driedelige mokerslag moest de grootste troef nog uitgespeeld worden. ANCESTRAL
verrast al direct bij de eerste noten. Het lijkt wel het begin van een geslaagd thom yorke of burial nummer, de lyrics zijn uiterst functioneel ( ze klinken fantastisch) en de oriëntaalse invloeden die ik zo nu en dan hoor, zijn geniaal. Dit zou hij meer moeten beginnen doen (ook TOOL heeft er wel bij gevaren). Het tweede deel van dit meesterwerk bestaat uit 3 glorieuze riffs die elkaar afwisselen of door elkaar gedraaid worden. Ik moest lachen toen ik het voor de eerste keer had beluisterd, gewoon omdat ik het zo goed vind. Het heeft een soort dynamiek die ik nog zou kunnen vergelijken met THE HOLY DRINKER op Wilson's vorig album. Enorm overweldigd door dit lied!

Zoals het Steven Wilson betaamt (FEEL SO LOW, THE RAVEN,...), eindigt het album met een heerlijk melancholische track. HAPPY RETURN/ASCENDANT HERE ON is het soort lied dat een mens al eens doet blijven stilzitten, minuten nadat het album afgelopen is. Wat hierboven al vermeld is, zijn ook mijn bevindingen: de lyrics en het algemene concept erachter geeft veel meer diepgang aan het lied (al is 'I see the freaks and dispossessed on day release, avoiding the police' een vrij goedkoop rijmpje). Het lijkt wel of het hele album toewerkt naar de laatste paragraaf van dit lied, zeer mooi allemaal.

Het enige belangrijke minpunt van dit album is de incoherentie in de eerste 4 tracks, het lijken losse liedjes te zijn, wat niet echt Wilson's manier van werken is. Voor de rest is dit een van de meest gevarieerde en intrigerende platen die ik ken van Steven Wilson, solo en in groepsverband. Nergens voelt de muziek geforceerd aan ( een probleem van vele progrock vandaag de dag). Interessant concept, mooie hoes en vooral geweldige muziek. Steven is my man

*4,5

hailtotherainbow schreef:
PERFECT LIFE toont een gezicht van wilson die ik nog niet kende. Wie had gedacht dat Steven wat met beats zou beginnen spelen?

jellylips schreef:


Goeie review! Ik ben het niet eens met Anthony, maar dat hij een goede reviewer is met goede argumenten staat buiten kijf.

topihere schreef:
Wat een super CD is dit zeg, vooral Routine is een juweel.

Fluvver schreef:
(...) daarna komt Routine en helaas slaat dat nummer voor mij het album(en concept) in tweeën. Want ik vindt het een slecht zeik nummer met een belabberde tekst. (...)

Robertoooooh schreef:
sferisch