Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Oftewel hoe we gewend zijn geraakt aan de loudness war (alles op één volume). Dit album sleept de dynamic Range Award binnen met verschillen tot -13 db. Zo heurt het eigenlijk.

De geluidskwaliteit van Hand Cannot Erase vind ik subliem. Dat komt omdat Steven Wilson niet meedoet aan the Loudness War, zoals gigage al aangeeft.
Het is een koud kunstje om de zachte stukken net zo hard te laten klinken als de luidere. Zet de radio maar aan om te horen wat ik bedoel. Maar al te veel compressie had dit album om zeep geholpen. Zoals zo veel muziek compleet wordt verziekt omdat het zo nodig 'vet' moet klnken.

Ik ben het helemaal met Jumpjet eens. Inderdaad doodzonde dat zoveel albums op cd worden verpest door die vermaledijde compressie. Gelukkig weet Steven Wilson dat maar al te goed....

Dan vraag ik mij af wat jij gewend bent, want de kwaliteit is zoals bij veel SW releases subliem. Alles uitsmeren op één volume haalt alle dynamiek uit de muziek...

Vandaar mijn vraag... en ik ben het volledig eens met bovenstaande argumenten.

Nummers 1 t/m 5 zijn geniaal, echt geweldig, met Routine als fenomenaal hoogtepunt! Als deze lijn zich het hele album had doorgezet, was het voor mij zonder enige twijfel album van het jaar geweest. Maar na die fantastische vijf volgt met Home Invasion een nummer dat ik gewoon niet prettig vind om naar te luisteren, veruit het minste nummer van het album. Ook nummer 7,8 en 9 weten me niet zo te boeien als de eerste vijf, maar dat zou eventueel nog kunnen groeien (hoewel ik ze toch al aardig vaak gehoord heb). Happy Returns is voor mij een toepasselijke titel, omdat ik hier weer blij van wordt, zoals bij het begin van het album. Met Ascendant Here On... sluit het album op een dromerige manier aangenaam af.

Ik mis een "warme deken" over de muziek. Instrumenten komen niet goed uit de verf. Het klinkt alsof het in een betonnen bunker is opgenomen. Alles is vlak ... en te digitaal ... of hoe je het ook wilt noemen. Met al zijn andere werk ervaar ik dat in veel mindere mate.

Voor de rest wel een aardig album. Maar het niveau van Fear of a Blank Planet (PT) wordt niet meer gehaald. Het is meer een herhaling van zetten.

Ik vind niet dat je het werk van Porcupine Tree kan vergelijken met het werk van Steven Wilson solo. De dynamiek van een groep t.o.v. een individu is heel anders en dat hoor je ook terug in de muziek. Ik denk juist je door solo te werken met wisselende muzikanten telkens een nieuw geluid kunt laten horen. Insurgenties is bijvoorbeeld niet te vergelijken met deze plaat.

Ik kan me deze kritiek voorstellen op zijn album Grace for Drowning. Op dit album hoor ik jouw betonnen bunker helemaal niet terug. Er zit veel dynamiek in deze opname, verre van vlak zelfs. Ik durf zelfs te stellen dat ik deze productie tot de betere vind behoren die er zijn!

Ik deel je mening helemaal. Steven Wilson is sowieso iemand die veel experimenteert en daardoor zullen zijn albums en projecten steeds wat anders klinken, hoewel ik er meestal wel een typisch SW sausje over vind liggen.

Ik deel deze mening niet. SW drukt zo enorme stempel op de band. Hoewel we in het solo-werk vooral de warme synths van Richard Barbiere missen, komt de opbouw van de nummers, wat is ingezet vanaf Fear of a Blank Planet, erg terug in zijn solo-periode. [/quote]

Ik vind ook zeker wel dat je PT terug hoort in zijn solowerk. Is dat erg? Nee. De beste man herhaalt zichzelf zelden en weet toch steeds weer geniale nummers te componeren. Dat je elementen uit PT terughoort is denk ik onvermijdelijk.
Sterker nog: The Incident had ook zo zijn eerste soloplaat kunnen zijn. De composities wijken dusdanig af dat ik zelfs durf te stellen dat Steven Wilson bij het maken van die plaat heeft besloten (voorlopig) te stoppen met PT.
Just my 2 cents.

Yes, eindelijk staat de videoclip van routine online. Gaat dat kijken mensen! Klik

Leuke tip 7744leon, hele mooie videoclip weer!

Mooi! Maar dit mag er ook zijn! Routine (Steven Wilson cover) - YouTube

Nou: zet je top 10 lijstje voor 2016 ook alvast maar klaar:

New Steven Wilson album announced for 2016 - The Prog Report - progreport.com

Hij geeft zichzelf alvast een 4,5

Wel mooi: komt een Wilson live/studio versie op van een Porcupine Tree nummer:

Porcupine Tree - Don't Hate Me - YouTube

Een van de weinige (relatief) moderne prog-acts die nog redelijk wat bekendheid heeft vergaard. Ik verwachtte veel van Steven Wilson solo. Ik ken hem uiteraard al van Porcupine Tree, maar daarbuiten heb ik hem nog niet gehoord. De hype deed onrealistische verwachtingen ontstaan. Hand. Cannot. Erase. is een prima progalbum geworden, maar buiten het titelnummer en het prachtige 'Ancestral' staat er niet zo gek veel bijzonders op naar mijn idee. Redelijk dertien in een progdozijn.

Toch maar eens dit bekijken en beluisteren tegelijk dan maar En live gaan kijken in januari of februari in Nederland/België, wat een overdonderende show, misschien wel nog veel indrukwekkender dan PT! (en hoor wie het zegt)

Oh ik zou ook nooit beweren dat dit slecht is, of iets dergelijks, hoor. Ik vind het wel lekker wegluisteren, dus ik luister met plezier nog eens naar Routine.

Hm.. beetje op het verkeerde been gezet door het prachtige Routine (met dito video).

Maar dit is dus meer een soort symforock plaat. Weliswaar prima gespeeld maar niet helemaal mijn ding.

3 years older

Regelrecht uit Gabriel-Genesis met een vleugje The Who.
Interesse gewekt

Vergeet Rush/Alex Lifeson niet in die openingsakkoorden!

Mooie docu, ik weet niet of deze hier al geplaatst is.
Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (Recording sessions PART 1/2) - YouTube

Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (Recording sessions PART 2/2) - YouTube

leuke docu,
thx Rudi.
wat spelen ze aan de start van 16e minuut ?
voor mij wordt dit ook het album van 2015.

Ongelofelijk dat dit album niet voorkomt in top 10-lijstjes van de zogenoemde kenners in OOR. Hopelijk wel een mooie plek in de Musicmeter jaarlijst!

Home Invasion van deze plaat, één minuut ver in het lied.

Reken maar op een plek in de top 3 (samen met Sufjan Stevens en Kendrick Lamar). Misschien wel nummer 1!

Bekijk de lijst en het geeft alweer het hoogwaardige, kuch, niveau aan van het blad. Steven Wilson, Riverside, Daniel Norgren en The Slow Show zijn nergens te bekennen (alleen Steve kom ik in een enkel lijstje van alle inzenders nog tegen).

dank mindscapes, toch maar ook opnemen in mijn playlist

Tsja, wie zijn er de kenners ? Of wie hebben er verstand van wat echt goede muziek is ? Elke kerk heeft toch zijn eigen volgers ? Ik heb naar meerdere lijsten staan te kijken. Van Pitchfork tot Oor tot die van eigen vrienden.

Eerlijk gezegd stond dit album van Wilson heel het jaar bij mij op nr 1. Maar werd de afgelopen maanden toch op nr 2 gezet omdat Nad Sylvan - Courting the Widow (2015) uitkwam. En ik weet zeker dat het niet eens in deze eindlijst, of welke eindlijst dan ook, voorkomt. Maar het is mijn nummer 1 ! En verder maakt het mij geen bal uit welk instituut, blad of site een bepaalde hoogstaande of echte kennis van de beste muziek heeft.