Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015)

Smaken verschillen, dat is duidelijk.
The Raven vind ik zijn hoogtepunt, Insurgentes is trouwens ook een topper. HCE errug goed en Grace vind ik matig voor Wilsons begrippen wel te verstaan.

Grace staat bij ook onder aan de Cauberg, te rustig en daardoor wat gewoontjes in vergelijk met The Raven en deze. Insurgentes moet ik nog uitchecken. Ligt die wel wat meer in de lijn van The Raven en deze?

Meer noise en industrial invloeden en absoluut de moeite waard, al heeft het lang geduurd eer ik 'm kon appreciëren. Anderzijds ook prachtige zachte passages als de titeltrack en Veneno Para Las Hadas (en Significant Other, ik hou zo veel van die koorzang in het refrein). Een enorm groeiproces heeft de man solo doorgemaakt...

Ligt m.i. meer in het verlengde van Porcupine Tree.

Vandaag de cd aangeschaft in het nieuwe Mediamarkt-filiaal in 's-Hertogenbosch. Ik zag hem daar staan voor 12 Euro. Zelfs tussen de grammofoonplaten zag hem staan voor 33 Euro, maar dat vond ik qua prijs wel wat aan de hoge kant.
Eenmaal thuis heb ik de cd 'Hand cannot erase' opgezet. Het klinkt daarop ongeveer net zo mooi als op de pc. Alle nummers zijn hartstikke mooi, en mijn stem blijft dus 4,5 (met als favoriete tracks: 'Perfect life', 'Routine' en 'Ancestral').

Deze plaat gekregen als een (laat) verjaardagscadeau, na enkele niet zo subtiele hints van mijn kant. Deze komt het best tot zijn recht bij een beluistering met volledige aandacht, bladerend in het fraaie boekje in groot formaat. Het album luistert namelijk weg als een prachtig geheel. Routine vind ik het moeilijkste nummer van de plaat, maar ondertussen is dit ook al sterk gegroeid. Uitschieters zijn voor mij Perfect Life, Ancestral en Happy Returns (kippenvel!). Momenteel 4,5*, maar dit kan in de toekomst misschien wel een 5 worden.

Another day on earth has passed me by
But I have lost all faith in what's outside
The awning of the stars across the sky
And the wreckage of the night

Dat Steven Wilson meer is dan een muzikant wisten velen al, met alle bijgeleverde knipsels, brieven, het prachtige artwork en het hele concept rondom het album is Wilson een ware kunstenaar. En waar hij met Porcupine Tree, en de laatste jaren zijn solo werk, telkens een gouden album in zijn handen had/heeft, zijn de verwachtingen voor nieuw werk altijd hoog. Maar kan meneer zich na het (voor mij) desastreuze album The Raven zich dan herpakken in dit nieuwe album Hand.Cannot.Erase.?

Niet helemaal. Ja het is een stap voorwaarts sinds The Raven, maar het kan zich niet vergelijken met een In Absentia, Fear of a Blank Planet, Cenotaph en Grace for Drowning. Ook bij Insurgents en zelfs The Incident komt dit album niet in de buurt (hoewel het niet veel scheelt trouwens). En dat is toch jammer, want ik had me zo verheugd om dit album net zo stuk te draaien als Grace for Drowning. Helaas weet de Perfectionistische Wilson het hier opnieuw niet voor elkaar te krijgen.

De zichzelf almaar doorontwikkelende Wilson maakt hier zowaar gebruik van een gastzangeres om het verhaal toch wat meer lading te geven. en ook muzikaal gaat hij weer een stap moderner doch blijven verschillende onderdelen vanuit The Raven behouden.De muziek is modern en bij vlaen stevig maar er vallen ook wat oude jazz/prog invloeden te horen. Het klinkt dan ook allemaal erg fijn in het gehoor en hier en daar zit toch wel weer een gouden moment. Maar het geheel blijft niet beklijven, het verhaal weet mij niet te grijpen. En dat is toch wel cruciaal voor een album waar zoveel aandacht uitgegaan is naar het verhaal. Terwijl het idee van het vereenzamen in een wereldstad, en daarmee al het contact verliezen, mij best aanspreekt, grijpt dit album mij nergens vast of sleurt mij niet mee naar vreemde scenario's.

En daarmee zit ik met een klein dilemma, laat ik dit album stof happen naast The Raven omdat het verhaal mij niet vastgrijpt? Daar is de kwaliteit van nummers zoals 3 Years Older, Perfect Life en Ancestral toch veel te goed voor en het zou zonden zijn om die gouden momenten te laten vervagen in vergetelheid. Waarschijnlijker is dat dit album ergens bij The Incident komt t staan met de hoop dat een volgend album mij weer weet mee te voeren zoals Deadwing of Grace for Drowning dat deden.
4*(met het voordeel van de twijfel)

Het optreden gisteren op Bospop vond ik magistraal. Heb met open mond zitten kijken en luisteren. Geweldig geluid, schitterende animaties en films, etc. Jammer dat er te weinig publiek was.....

Ik was er ook bij, wat een geweldig concert was dat. Behalve dat de band ongelofelijk strak en goed speelde, wist het optreden me ook echt te ontroeren. De animatie die bij het nummer routine was echt schitterend. Ik hoop dat Steven Wilson die nog als een videoclip zal releasen.

Was zeker een indrukwekkend optreden. De animatie bij Routine was echt prachtig en gaf het nummer nog meer diepgang en kracht. De drie afsluitende acts waren toch al geweldig. Lees verslagmijn verslag.

Misschien komt het door de nieuwe koptelefoon, misschien is het gewoon even wennen, maar vandaag was Hand. Cannot. Erase. toch wel een fijne zit. Wederom uitstekend geproduceerd en de mix tussen Porcupine Tree, Blackfield en zijn vorige plaat bevalt me een paar maanden later een stuk beter. Ik blijf erbij dat Steven Wilson als tekstschrijver hier niet al te hoogstaand werk aflevert (hoewel ik de teksten nog altijd niet nader bestudeerd heb...), maar muzikaal staat het als een huis. De overgang van Home Invasion naar Regret #9 is prachtig, evenals de verschillende stukken in 3 Years Older.

Optreden op Bospop was waarlijk groots, deed recht aan het thema van de plaat met prachtige video ondersteuning en animaties.

Kaarten voor 013 volgend jaar zijn besteld! Nu al zin in.

Ik ook!

Veel enthousiasme over deze Steven Wilson, helaas nooit solomateriaal van hem gehoord. ZIjn band ken ik wel, de naam kom ik wel veel tegen bij Opeth albums, coincidence?

Is dit een goed instap album?

Als je echt het solowerk van Steven Wilson wilt beluisteren zou ik gewoon het rijtje afgaan Insurgentes/Grace for Drowning/The Raven/Hand. Cannot. Erase. . Dan bouw je het ook mooi op. Alle vier hebben ze hun eigen kenmerken, maar stuk bij stuk indrukwekkende albums.

Zijn 4 solo albums zijn nogal verschillend wat betreft stijl ook staan de laatste 2 het dichste bij elkaar. Ik zou dan ook gewoon bij deze beginnen.

Storm Corrosion is een samenwerking tussen Steven Wilson en Mikael Åkerfeldt, dus erg toevallig is het niet, nee.

En hij heeft daarnaast ook meegewerkt aan vijf Opeth-albums, dus dat 's mans naam al eens op een Opeth-pagina durft verschijnen, hoeft niet te verbazen.

Ik zit weer eens naar dit album te luisteren en wat is Routine toch een fantastisch nummer. Dat thema is prachtig en vooral hoe er op gevarieerd wordt tijdens de solo. Echt kippenvel. Een nummer dat groeit en krimpt. Twee keer climaxed en uiteindelijk vredig afsluit. Nummer van het jaar tot dusver voor mij.

Vind "Routine" niet zo veel aan, maar die laatste minuut is echt prachtig.

Steven Wilson heb ik eigenlijk heel toevallig ontdekt via via ............. Heb de CD aangeschaft zonder hem te beluisteren.
Wat een klasse CD !!!!!!
Ik kijk uit naar begin volgend jaar voor hem live bezig te zien in AB Brussel.

De Progressive Music Awards in Londen zijn weer geweest en Hand. Cannot. Erase. is verkozen tot album van het jaar en het album met het mooiste design (box-set), kijk hier voor alle winnaars.

Routine is echt prachtig. Ik word daar echt emotioneel van. Voor mij is dit echt de plaat van het jaar.

Nog een kleine vier maanden en ik weet of ik deze bekroon als plaat van het jaar. Ongelofelijk, wat een klasse!

Weet je wat zo bijzonder is? Ik heb hem helemaal grijs gedraaid en hij verveelt nog steeds geen moment. HCNE is zeer zeker mijn plaat van het jaar en wie weet, zelfs van het decennium. En een tip: ga hem live zien. Zijn concerten zijn werkelijk fantastisch.

Over zijn concerten gesproken: Inmiddels is ook een video van een compleet concert uit de HCE- tour in Los Angeles (The Wiltern) te vinden op YT. Aanrader!!!
Steven Wilson The Wiltern, Los Angeles, CA 2015 - YouTube

Jammer van de geluidskwaliteit op CD ...

Hoezo?

Dat is ook de enige reden waarom hij geen 5 sterren heeft. Ik blijf maar aan die geluidsknop draaien. De rustige stukken staan te zacht ingesteld. Al heeft dit niets met de geluidskwaliteit te maken btw.