Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

Na 1 luisterbeurt verre van overtuigd. Soms indrukwekkend en boeiend, vaker vreselijk pretentieus en vermoeiend. Krijg de indruk dat meneer eigenzinnigheid tot doel heeft gemaakt, doordat het af en toe zo geforceerd klinkt. Of is het geldingsdrang? Soms is een lied mooier zonder dat naar voren komt hoe goed je wel niet kan zingen en/of pianospelen. Maar goed, ik lees hier dat de plaat kan groeien, dus ik geef het nog een aantal kansen voordat ik tot een score over ga.

Net voor mijzelf een lijstje van beste albums van het afgelopen decenium gemaakt. Deze op 1. Gaat dus hard richting tijdloos.

Ik heb er even aan moeten wennen, sommige nummers komen wat bombastisch en soms insincere over op de een of andere manier waar andere tracks juist heel ingetogen en gevoelig klinken.
Maar overall erg fijn album, mijn favorieten zijn: Winston Churchill's Boy, London, The People & I en Condolence (die beat ineens is wel erg fijn).

Voor nu 4* met kans op verhoging.

Absoluut, draai hem weer erg vaak. Betrap mijzelf dat dit me emotioneel ook erg pakt. Daarbij blijf ik luidkeels meezingen, althans een poging daartoe

Zijn live optreden zal me ook altijd bijblijven. Legendarisch. Kan niet anders dan verhogen naar 5*

Wat is dit mooi zeg, wat een creativiteit bezit die man. Geen album dat je op de achtergrond draait maar waar je echt even de tijd voor neemt. Sommige nummers zijn mij net even te theatraal, zoals 'Quiver A Little' en de afsluiter maar over het algemeen ben ik behoorlijk onder de indruk.

Verhoogd naar de volle mep. Simpelweg een van mijn favoriete albums waar ik elke keer met een brok in de keel naar luister. Lichten uit, dit album op, super luisterervaring. Mijn favoriete deel is Nemesis t/m Cornerstone.

Heb me net bij een luisterbeurt met de songteksten uit het boekje erbij overigens wel weer verbaasd over de vele fouten in zo'n tekstboekje. Zie dat vaker, snap nooit hoe dat kan gebeuren.

Een heerlijk album om naar te luisteren. Een geweldige stem heeft hij en het piano werk maakt het af. Genieten.

Het rijk alleen…. Mijn betere helft is de nachtdienst ingegaan vanmiddag. Zal ik de maaltijd al gaan bereiden? Of eerst nog even een cd’tje uit de kast trekken? Ik kies voor het laatste.
Zoals wel vaker doe ik een min of meer blinde greep in de verzameling en zo sta ik ineens met Benjamin in mijn handen.

Dat is lang geleden, bedenk ik mij. Na het verschijnen heb ik dit album grijs gedraaid, maar de laatste jaren is het in de vergetelheid geraakt in huize Chet.
Volgens mij is met Benjamin ongeveer hetzelfde gebeurd. Of heb ik iets gemist?

Herinner mij dat bij het verschijnen van At Least For Now eindeloos werd gemeld dat hij kort daarvoor homeless was geweest. En natuurlijk straatmuzikant in Parijs. Steeds weer dezelfde anekdote als het over Clementine ging.

Maar ook meer dan 10 jaar na de aankoop blijft het een genot om deze, door mij bijna vergeten, cd te beluisteren. Ik vind het nog steeds enorm origineel en van hoog niveau.

Het was weer een feestje! Als je alleen thuis bent, door niets wordt afgeleid en met het volume iets harder dan normaal, blijft muziek luisteren toch een van de mooiste bezigheden.

Ga At Least For Now weer wat vaker opzetten en toch eens kijken wat Clementine verder heeft uitgespookt de afgelopen tien jaar.

En nu is het tijd om de pasta te gaan bereiden.

Hij heeft vier jaar geleden nog een album uitgebracht, And I Have Been. Toevallig is dat album sinds vandaag (we hebben er even op moeten wachten) op vinyl verschenen. Aldus een berichtje van de heer Clementine zelf.

Smaakte de pasta?

De Penne smaakte zelfs naar meer!
Dank voor de suggestie. Ik zal And I Have Been eens gaan beluisteren.