Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

Ken jij Ed Harcourt wel, Rudi, want ik zie geen stemmen van jou op Harcourt

Ach ik heb lang niet op alles gestemd wat in de kast staat, ik denk de helft.
Er zijn ook users die helemaal nooit stemmen, maar misschien kennen zij toch wel muziek.
Maar Harcourt heeft voor mij nooit het 5 sterren niveau gehaald, Lustre ken ik dan weer niet.
Begint wel een beetje off topic te worden hierzo.

In de kast of uit kast deze Benjamin weet ook mij te betoveren met zijn liedjes en idd bijzondere composities. Albums zoals je niet vaak hoort en die in mijn ogen erg gedurfd zijn. Zo groot zal het publiek niet worden (no music for the masses) schat ik in. Album wat mij te pakken heeft en wat hoge ogen gaat gooien. Hopelijk een (kwalitatief) nette vinyl release want daar is deze muziek voor gemaakt. Bloedmooi.

Ik heb het al sinds vrijdag in huis: het is een dubbelalbum met uitklaphoes geworden

Met een mooie inleidende tekst over het album en waarom hij gekozen heeft voor deze hoes. Dat eindigt met: 'The blue wall signifies Paris, France and the red coloured door signifies England'. Plus uitleg over de appel.

Op kant D staat een bonustrack Curriculum Vitae genaamd. Staat niet vermeld op de cover.

Aha, zag op de site waar ik mijn vinyl koop dat het album (cd) pas op 14 april uitkomt. Dan moet ik nog eens even verder kijken. Wat een bizar goed album is dit hè...inmiddels ook zijn EP's geluisterd. Tjonge een pareltje deze Benjamin. Mooie surprise.

In Nederland is de cd al uit, in de UK pas in maart.

Frankrijk was het eerste land en daar heb ik mijn vinyl ook vandaan gehaald. Overigens nu ook niet meer leverbaar voor 1-3 weken zag ik.

Enige probleem dat ik heb is dat ik mijn Lp nog niet heb kunnen afspelen omdat mijn speler een week weg is. Valt niet mee als je dat ding daar zo ziet liggen. Voorlopig dus even met de mp3 versie blijven doen.

Reparatie aan een draaitafel duurt minimaal een week of 4 Zal ik je van het album afhelpen

Nee hoor, is maar iets kleins en vrijdag heb ik hem weer. Voor geen goud doe ik deze lp weg (of ik moet pech hebben net als bij de nieuwe Asaf die ik ook eerder had maar die terug moest en nu niet leverbaar is voorlopig, dus gewoon wachten tot de NL release... iets met hardlopers....)

Opvallend debuut van deze Anglo-African. Zijn muziek herinnert mij vooral aan Amanda Palmer die een jaar of 10 geleden 'doorbrak' met The Dresden Dolls en nu optreedt met haar Grand Theft Orchestra. Nummers als 'Nemesis' en 'Adios' hadden zo op een van haar albums kunnen staan.

Afgaande op dit album wel iemand om in de gaten te (blijven) houden. Maar het kan verkeren, want wie heeft er na Home Again (2012) nog iets van / over Michael Kiwanuka gehoord ?

Benjamin Clementine live at London's Barbican 28-10-14

Vaak ben ik het niet eens met de hoge beoordelingen op Musicmeter, maar wat is dit mooie muziek zeg! Qua stemgeluid doet het mij inderdaad denken aan een mannelijke Nina Simone!

Het doet mij denken aan John Legend op een hele goede dag.

Die gladde glijer?

Dat is een wel erg groot compliment voor John Legend. De man mag dromen dat hij dit soort nummers kan schrijven, in plaats van het melodramatische geneuzel waarin hij vooral tegenwoordig maar al te vaak vervalt. Raad je aan om dan eens wat andere singer-songwriters op te zoeken.

Deze gaat naar 5*, wat ik zelden platen toebedeel (hoogstens één per jaar), en zal daar naar alle waarschijnlijkheid ook blijven. Blijf hem maar opzetten. De vergelijking met Antony & the Johnsons is hier al vaker gemaakt, maar wat mij betreft is dit het album waarvan ik hoopte dat Hegarty en zijn vrienden hem ooit zouden maken. At Least for Now is gedurfder, unieker, spannender en consistenter dan al hun werk; heeft eigenlijk alles wat voor mij bij hen ontbreekt. Na Ys de beste singer-songwriter plaat die ik gehoord heb, al heb ik er nog een hoop af te werken.

Vraagje aan aERodynamIC: Wat waren de voor de LP op amazon.fr? Kan op zich wel aan paar weken wachten, maar als de verzendkosten op Amazon niet zo belachelijk meer zijn als vroeger wil ik het wel overwegen.

Ik heb de lp samen met die van Asaf Avidan gekocht dus had geen verzendkosten. Dat scheelt.

Hij is ook via andere kanalen te bestellen. O.a. hier: EOS online store — Benjamin Clementine - At Least For Now (First Album) - shop.ekleroshock.com net als bij FNAC: At least for now - 2 LP, Inclus coupon MP3 - Benjamin Clementine - Vinyl album - Soldes Fnac.com - musique.fnac.com

Ik ga deze zo via Spotify in mn bedje luisteren, moet eerlijk bekennen dat ik zn stem niet echt heel erg lekker vind klinken maar dat is erg persoonlijk natuurlijk.

Ben benieuwd Lambchopof je Lambchop hier in terughoort! Buiten de veel genoemde Antony komt dit in mijn gedachten op als ik Benjamin beluister.

Dank voor de links aERo, heb hem besteld. Verzendkosten bedroegen uiteindelijk slechts 4 euro via Amazon. Andere sites waren een stuk duurder (10 á 15 euro).

offtopic. Benjamin stond op mn planning gister avond maar begon eerst je Pat Metheny - Secret Story te luisteren heb de hele avond die plaat op gehad en ben erg overdonderd. Precies mijn straatje die plaat. Bijna tranen in mn ogen bij the truth will always be. Ik ga vanavond dezelfde keuze maken als gister. Tijd geleden dat ik zo'n mooie plaat heb gehoord. Bedankt. Zodra ik Benjamin heb geluisterd laat ik je weten of ik lambchop erin hoor

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Benjamin Clementine - At Least For Now - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Benjamin Clementine zag ik een paar maanden geleden voorbij komen in De Wereld Draait Door; zo ongeveer de beste reclame die een muzikant zich tegenwoordig kan wensen.

Er werd me wat te driftig gestrooid met superlatieven en het optreden van één minuut dat volgde maakte op mij totaal geen indruk; de staande ovatie na afloop ten spijt. Ik zag een minuut zonder enige structuur, die werkelijk overliep van pretentie, wat bij mij altijd flink wat allergie oproept.

Ik begon daarom met frisse tegenzin aan de beluistering van At Least For Now, het debuut van de van oorsprong Ghanese muzikant, die opgroeide in Londen, maar als muzikant voor het eerst indruk maakte in de metrostations van Parijs, waarin hij omstanders imponeerde met zijn bijzondere muziek en al even bijzondere vertolkingen van het werk van anderen.

At Least For Now is absoluut de uiterst pretentieuze plaat die ik op basis van mijn eerste kennismaking met de muziek van Benjamin Clementine had verwacht, maar waar het kwartje bij mij in die ene minuut DWDD niet viel, maakt het hele album, na enige gewenning, wel flink wat indruk.

Het is bijzondere muziek die Benjamin Clementine maakt. Centraal staan zijn donker klinkende en vaak wat jazzy pianospel en zijn bijzondere stem, die wat plechtig aandoet en meer dan eens aan Nina Simone doet denken. Antony Hegarty is het andere vergelijkingsmateriaal dat tot dusver vaak wordt aangedragen bij het omschrijven van de muziek van Benjamin Clementine en ook dit is zinvol vergelijkingsmateriaal. Met Antony deelt Benjamin Clementine de voorliefde voor zwaar aangezette songs vol dramatiek en een voorkeur voor een stemmige, vaak wat klassiek aandoende instrumentatie.

Persoonlijk hoor ik ook nog wel wat van de vergeten legende Billy MacKenzie, maar uiteindelijk mag, nee moet, Benjamin Clementine worden gezien als een muzikant met een uniek eigen geluid.

Stemmige pianoklanken staan centraal op At Least For Now, maar Benjamin Clementine zet ook met enige regelmaat percussie en vooral strijkers in, wat zijn songs voorziet van de broodnodige variatie en bovendien structuur geeft aan deze songs.

Het is allemaal behoorlijk zwaar aangezet, behoorlijk somber en bij vlagen net wat teveel van het goede, maar zeker wanneer Benjamin Clementine redelijk binnen de lijntjes kleurt, maakt hij veel indruk met zijn indringende songs.

In vocaal opzicht kan hij werkelijk alle kanten op, waardoor hij afwisselend kan klinken als Nina Simone, Antony Hegarty, Billy MacKenzie of zelfs Bowie in zijn meer theatrale dagen, maar Benjamin Clementine is net zo makkelijk een soulzanger, een nachtclub jazzartiest of een speenvarken dat naar de slachtbank wordt gevoerd.

Ik geef direct toe dat de wat meer extreme momenten op At Least For Now me in eerste instantie flink tegen stonden, maar uiteindelijk brengen deze het bijzondere debuut van Benjamin Clementine op smaak en geven ze dit debuut pit.

At Least For Now is zeker geen makkelijke plaat, zodat je zeker de tijd moet nemen om deze bijzondere plaat te doorgronden, maar uiteindelijk krijg je er veel voor terug. Benjamin Clementine heeft een indringende, avontuurlijke, emotievolle en meeslepende plaat vol lef en bravoure gemaakt. Zet hem twee keer achter elkaar op, bijt af en toe even door de zure appel heen en maak uiteindelijk een diepe buiging voor dit grote en eigenzinnige talent. Aangekondigd als één van de muzikale sensaties van 2015 en hij maakt het waar. Meer dan waar zelfs. Erwin Zijleman

Mooie recensie erwinz

Bij mij was het meteen liefde op het eerste gehoor tussen mr. Clementine en ondergetekende.
Toch merk ik dat ik me inmiddels een beetje begin te storen aan het St-Clementine-On-Tea-and-Croissants intermezzo. Deze skip ik dan ook regelmatig. Maar desondanks blijft dit album zijn 5* meer dan waard

Aha da's leuk om te lezen. Ben een groot fan van PM en zijn Secret Story album staat al jaren bovenaan mijn P top 10. Magistrale artiest waar relatief weinig belangstelling voor is op Mume. Veel plezier met Benjamin (nogmaals geluisterd gisteravond maar de Lambchop connectie is toch iets minder...voortschrijdend inzicht )

Ik moet dat gewoon niet meer doen recensies ("meningen") hier lezen en dan pas luisteren. Dat is fnuikend voor de onbevangen luisterervaring. Doe er dan gewoon beter aan te vertrouwen op het het gestroomlijnde gidslicht van de referendaris alhier, erkend en gecertificeerd reputatiebouwer.

Voorlopig worstel ik even door, wellicht dat het ietsjes beter landt met wat tempering van de zich lengende avond, met een ondertoon van malt. Enfin, the beat goes on ...

Ik wil deze recensie graag beginnen met een verhaaltje. Het verhaal van een Britse jongeman van Ghanese roots. Hij is het leven op zijn eiland zat er verkast naar Parijs. Daar blijft hij doen wat hij het allerliefste doet en dat is muziek maken. Daarom wordt deze jongeman straatmuzikant, of beter gezegd metromuzikant. In de metro’s van de Franse wereldstad vertolkt hij nummers van anderen zoals een John Legend, een Amy Winehouse, een Bob Marley en een Sam Cooke. Al zingend en muziek makend wordt hij ontdekt en krijgt hij een platencontract. Dan gaat het balletje aan het rollen en verdwijnen er nummers en video’s van live-optredens. Ik ben direct onder de indruk en draai zijn EP’s grijs, smachtend wachtend op zijn eerste LP. Zijn debuutalbum, want dat moet hét gaan worden in 2015. Zie alhier.

Waar ik normaal een album per nummer bespreek wil ik in deze review het los benoemen van nummers het liefst omzeilen. De reden hier achter is dat het echt gaat om een album. Een volledig album van een volledige artiest met een volledig idee.
Liever dan de nummers te bespreken omschrijf ik graag wat dit album met je doet, want dat is de beleving die inherent is aan deze debuutplaat. Ja, beste lezers, deze plaat doet vanaf de eerste noot van alles met me. Ten eerste ontroert deze plaat me. Dat heeft voor mij persoonlijk vooral te maken met zijn stem. Hij praat tegen, hij zingt tegen je en doet acuut een zwerm van kippenvel over je lijf heen gaan. Wat Benjamin Clementine doet met zijn vocalen, met zijn dictie, met zijn timbre is ongelooflijk. Er zit zoveel gevoel, zoveel beleving en zoveel echtheid in dat juist die aanwezige onvolkomenheden bijdragen aan het gevoel van de zanger. Hier en daar swingt hij aardig de bocht uit vocaal. Is dat erg? Nee, dat maakt het geheel alleen maar oprechter.
Ten tweede verrast deze plaat. Ik heb hem nu al een paar op gezet en je blijft nieuwe dingen ontdekken. Muzikaal is Clementine niet zo van één genre. Jazz en soul zijn wellicht de basis, dat komt omdat zijn subtiele en sublieme pianospel doorklinkt in elk nummer. Maar moeiteloos voegt hij daar klassieke muziek aan toe of juist wat meer popinvloeden. Dit album is zo veelzijdig waardoor je elke keer wel nieuwe dingen moet ontdekken in de nummers. Voeg daar aan toe dat die ontdekkingstocht oneindig laat zijn en je weet dat dit album je blijft kietelen, je blijft, je blijft boeien.
Tevens vertelt is dit verhaal. Benjamin Clementine vertelt je, bezingt je zijn verhalen. En je wilt luisteren, want je hangt aan zijn lippen. Dat is wat deze man met je doet. Je huilt met hem mee, je voelt zijn pijn, je lacht even hard als hij doet en zoekt gerust met hem als je hoort dat hij zoekende is. Heeft hij verdriet, dan voel je dat door in zijn muziek, in je lijf. Het overbrengen van die gevoelens, het overbrengen van die verhalen, het toefluisteren van zijn geheimen en van zijn levenstocht is de essentie waar dit album om draait. Dat is juist hetgeen wat dit album zo goed maakt. Wat dit album zo één geheel maakt, wat dit album zo intens maakt. Want wat een intense plaat is dit zeg!

Vergelijkingen met een Nina Simone en een Antony Hegarty heb ik al veelvuldig gelezen. Ja, daar houdt de mens immers van. Alles lekker in kleine hokjes stoppen. Maar lieve mensen ik vraag jullie met mijn hand op mijn hart om Benjamin Clementine zijn eigen ruimte te geven. De vergelijkingen links te laten liggen en je met een volledig open beeld onder te laten dompelen in de prachtige muziek die Benjamin Clementine hier voor ons gemaakt heeft. En omdat ik hier een verhaal vertel, maar bovenal omdat Clementine zelf zo’n geweldige verhalenverteller is wil ik graag afsluiten met een zin waarmee vele verhalen afsluiten….

En we luisterden nog lang en gelukkig….

(bron: Opus de Soul)

Mooi gezegd en zeer herkenbaar. Ik heb precies hetzelfde. Is me al vaker overkomen op MuMe. Dan lees je waanzinnige gelukkige ontroerende en mooie recensies en dan ga ik luisteren en dan.. Mwoah..

Maar goed, heerlijk dat mensen genieten van dit album, deze man, dit werk..

Ik heb zoiets van 'Mwoah'.

Grappig, zijn album begint met de naam Winston. Laat zijn muziek nu heel erg lijken op die van Charlie Winston: Charlie Winston

Album moet ik nog luisteren, maar met dit gemiddelde verwacht ik wel extreme genialiteit

De FNAC link voor vinyl werkte perfect: op voorraad voor weinig en lage verzendkosten. Bedankt!

Met Charlie Winston heeft t voor de rest alleen niks te maken,...

Wel met Nina Simone: ze lijkt wel gereïncarneerd... het is soms ongelooflijk, zeker ook het pianospel.

Super artiest zat al ruim een jaar te wachten op zijn eerste album..
Maarrrrr... Voor mij geen vijf sterren, ondanks zijn waanzinnige stem en goede pianospel. Het enige wat mis kon gaan is ook misgegaan en dat is de instrumentatie naast zijn stem en piano. Wellicht heeft iemand bedacht dat dit ondersteunend en niet te veel aanwezigmoest zijn maar ik vind het kwalitatief zoveel minder dan de twee hoofdingrediënten dat het mij af en toe echt stoort. Beetje alsof er gebruik wordt gemaakt van die vooringestelde bart smit-keyboard melodietjes. Gebruik óf alleen piano en stem, óf zet meer intrumenten in maar laat die dan ook net zo goed zijn.
En het klinkt alsof Cornerstone heel ergens anders, met andere apparatuur, opgenomen is, beetje dof geluid.

Nouja, piano, vrij vergelijkbare stem. Arrangementen. Beide Fransman. Ik hoor het wel.

CHARLIE WINSTON - I Love Your Smile (Official Video) - YouTube
boxes - charlie winston - YouTube

Moest ook meteen aan dit denken:
pale young gentlemen - "clap your hands" - YouTube