Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

Iedereen kent het verhaal onderhand wel: de in Londen geboren Benjamin Clementine (met ouders uit Ghana) vertrok naar Parijs en leefde daar een tijd als straatmuzikant in de metrostations.
Hij werd ontdekt en binnen zeer korte tijd werd Clementine een belofte waar je u tegen zegt. Zijn optreden bij Jools Holland droeg daar flink aan bij.

Ook Nederland kent zijn eigen verhaal met deze wat excentrieke artiest die altijd op blote voeten optreedt: hij kwam niet opdagen op het North Sea Jazz Festival omdat hij uit de trein werd gezet en toen maar ging lopen. Ja, dat ga je dan niet redden.

Een bijzondere man dus, en dat bleek recentelijk ook toen ik hem aan het werk zag in een muisstil LantarenVenster in Rotterdam dat helemaal uitverkocht was (een dag later was dat ook het geval in de grote zaal van Paradiso).
Een vleugel, een in zichzelf gekeerde, opmerkelijke verschijning op blote voeten en een spotje.... meer bleek niet nodig voor mij om anderhalf uur lang in een soort trance te geraken en achteraf te concluderen bij een zeer bijzonder optreden aanwezig te zijn geweest.

Twee EP's en één single waren z'n enige wapenfeiten en nu mag daar dan eindelijk zijn debuutalbum aan toegevoegd worden. En wat voor album is het geworden! Ja, een groot deel is ook te horen op die EP's dus helemaal verrassend is het wellicht niet, maar nu alles zo bij elkaar gebundeld is kan er volop genoten worden van 11 schitterende nummers waar de opmerkelijke stem van Clementine (ja, Nina Simone als vergelijk is terecht) centraal staat alsmede zijn pianospel. Er zijn ook nog 2 bonustracks die ook op de EP Glorious You te vinden zijn.

Van de bezwerende opener Winston Churchill's Boy tot afsluiter Gone: dit is huiveringwekkend goed. Een uur lang kippenvel en daarmee zo'n droomdebuut dat slechts heel af en toe eens het levenslicht ziet. Nu dus weer.
Dit voelt als Antony & the Johnsons..... ademloos neem je dit tot je om je er vervolgens helemaal in te laten onderdompelen.

Met minimale middelen (strijkers ondersteunen zijn werk hier en daar, net als een drumcomputer) weet hij het uiterste eruit te halen door zich volledig over te geven aan zijn nummers. Clementine = muziek. Dat voelde die muziekagent in Parijs dondersgoed aan, en wij als luisteraar ervaren dat ook zo.

Toch is Clementine ook niet vies van een kleine portie dramatiek hier en daar. Neem bijvoorbeeld het einde van Then I Heard A Bachelor's Cry..... je ziet zo de opera van Parijs voor je.
Overigens heeft Clementine sowieso wat meer toegevoegd. Zo klinkt London nu een stuk voller en zwaarder. Ik twijfel nog een beetje of het nu een verbetering is of niet, maar als liefhebber van bombast slaat de balans vooralsnog de goede kant op in deze.

En zo neemt Clementine je mee op een wonderlijke reis. Een reis die mij zo goed bevalt dat ik er helemaal stil van ben geworden.
Na die geweldige release van de nieuwe Asaf Avidan een paar dagen hiervoor voel ik me genoodzaakt om weer hetzelfde te doen: 5*..... omdat dat moet, omdat ik dat zo voel, omdat ik enorm ben gaan houden van Benjamin Clementine!

Het verhaal van de Engelse singer-songwriter Benjamin Clementine is fascinerend. Hij groeide op in Londen en besloot deze stad te verlaten om in Parijs als straatmuzikant aan het werk te gaan. Dit leverde hem een platencontract op waarna er twee ep’s verschenen en vele optredens volgden. Zijn sterke en indrukwekkende vocalen vermengt hij in zijn verhalende teksten.

Het debuutalbum opent met het aanstekelijke pianospel. Gedreven in zijn zang zingt hij het verhaal van Winston Churchill’s Boy. Zijn vocale bereik vult zich aan met strijkers en een schitterende doorloop in zijn verhaal. Then I Heard a Bachelor’s Cry is een treurig nummer dat vol met emoties zit. Benjamin weet vooral met zijn pianospel de luisteraar te overtuigen in het nummer. De snelheidswisselingen zorgen voor de nodige wijzigingen die niet op elk moment goed uitpakken. Het vervolg met London is er ééntje om je vingers bij af te likken. Het nummer bouwt zich op een prachtige manier op naar het indrukwekkende refrein. Het verhaal, zijn persoonlijke verhaal, vertolkt hij op een bijzonder krachtige wijze. Meeslepend en een absoluut pareltje op het album.

She said look at you look at you, why can’t you just pick a fleet
Your cup is full, your cup is full what have you not achieved
It is obvious you are trying, but its dubious stop or you will die here
You are pretending but no one is buying

Met adios wordt het tempo flink opgeschroefd en worden we gewezen op beslissingen die we maken. Iedereen maakt fouten en daar leer je een les uit, laat de boodschap duidelijk zijn. Het nummer gaat alle kanten uit, van opera tot verhalende soul. Een tussendoortje in de vorm van thee en een croissant, waarna Clementine zijn weg kan vervolgen. Het ritme wordt op Nemesis opgevoerd tot aan het grootse refrein. Het orkestrale geluid is zuiver en meeslepend en Benjamin is perfect bij stem. The People and I is een prachtig en meeslepend vervolg waarin de strijkers het voortouw nemen. Een verhaal vol emoties over Benjamin en de mensen van betekenis in zijn leven. De pianoklanken geven de song een karakter van diepe droefenis, maar toch ook weer onvoorspelbaar mooi. Ontpoppend in een groots eind, vol bombast en uitspattingen. De beats komen tevoorschijn op Condolence. Openend met een lang instrumentaal gedeelte dat aansluit bij de zang van Clementine. Op Cornerstone horen we opnieuw Benjamins fascinerende pianospel, afwisselend in tempo en zuiver in klank. Je voelt de eenzaamheid die hij bezingt, maar je bent op de plek waar je, je thuis voelt.

I've been lonely, alone in a box of my stone
They claim to be near me but they were all lying, its not true
I've been lonely, alone in a box of my stone
This is the place I know I now belong

Quiver a Little is een bij vlagen schokkende song, vol met uithalen en verschillende tempowisselingen. Het nummer pakt je moeilijk in zijn greep en laat de aandacht wat afdwalen. Afsluiter Gone is emotioneel en opnieuw bijzonder fraai uitgevoerd door Benjamin. Verhalend bezingt hij zijn teksten die binnenkomen door de prachtige pianoklanken.

Een debuut dat iedere muzikant zichzelf wel toe wilt wensen. Het lukt Benjamin je vast te grijpen in zijn levensverhalen ondersteunt door het sterke pianospel. De toevoeging van het orkest geeft de nummers meer emotionele diepte. Niet elk nummer is van een hoog niveau, maar het album vormt wel een éénheid die sterk in zijn schoenen staat.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik wil deze recensie graag beginnen met een verhaaltje. Het verhaal van een Britse jongeman van Ghanese roots. Hij is het leven op zijn eiland zat er verkast naar Parijs. Daar blijft hij doen wat hij het allerliefste doet en dat is muziek maken. Daarom wordt deze jongeman straatmuzikant, of beter gezegd metromuzikant. In de metro’s van de Franse wereldstad vertolkt hij nummers van anderen zoals een John Legend, een Amy Winehouse, een Bob Marley en een Sam Cooke. Al zingend en muziek makend wordt hij ontdekt en krijgt hij een platencontract. Dan gaat het balletje aan het rollen en verdwijnen er nummers en video’s van live-optredens. Ik ben direct onder de indruk en draai zijn EP’s grijs, smachtend wachtend op zijn eerste LP. Zijn debuutalbum, want dat moet hét gaan worden in 2015. Zie alhier.

Waar ik normaal een album per nummer bespreek wil ik in deze review het los benoemen van nummers het liefst omzeilen. De reden hier achter is dat het echt gaat om een album. Een volledig album van een volledige artiest met een volledig idee.
Liever dan de nummers te bespreken omschrijf ik graag wat dit album met je doet, want dat is de beleving die inherent is aan deze debuutplaat. Ja, beste lezers, deze plaat doet vanaf de eerste noot van alles met me. Ten eerste ontroert deze plaat me. Dat heeft voor mij persoonlijk vooral te maken met zijn stem. Hij praat tegen, hij zingt tegen je en doet acuut een zwerm van kippenvel over je lijf heen gaan. Wat Benjamin Clementine doet met zijn vocalen, met zijn dictie, met zijn timbre is ongelooflijk. Er zit zoveel gevoel, zoveel beleving en zoveel echtheid in dat juist die aanwezige onvolkomenheden bijdragen aan het gevoel van de zanger. Hier en daar swingt hij aardig de bocht uit vocaal. Is dat erg? Nee, dat maakt het geheel alleen maar oprechter.
Ten tweede verrast deze plaat. Ik heb hem nu al een paar op gezet en je blijft nieuwe dingen ontdekken. Muzikaal is Clementine niet zo van één genre. Jazz en soul zijn wellicht de basis, dat komt omdat zijn subtiele en sublieme pianospel doorklinkt in elk nummer. Maar moeiteloos voegt hij daar klassieke muziek aan toe of juist wat meer popinvloeden. Dit album is zo veelzijdig waardoor je elke keer wel nieuwe dingen moet ontdekken in de nummers. Voeg daar aan toe dat die ontdekkingstocht oneindig laat zijn en je weet dat dit album je blijft kietelen, je blijft, je blijft boeien.
Tevens vertelt is dit verhaal. Benjamin Clementine vertelt je, bezingt je zijn verhalen. En je wilt luisteren, want je hangt aan zijn lippen. Dat is wat deze man met je doet. Je huilt met hem mee, je voelt zijn pijn, je lacht even hard als hij doet en zoekt gerust met hem als je hoort dat hij zoekende is. Heeft hij verdriet, dan voel je dat door in zijn muziek, in je lijf. Het overbrengen van die gevoelens, het overbrengen van die verhalen, het toefluisteren van zijn geheimen en van zijn levenstocht is de essentie waar dit album om draait. Dat is juist hetgeen wat dit album zo goed maakt. Wat dit album zo één geheel maakt, wat dit album zo intens maakt. Want wat een intense plaat is dit zeg!

Vergelijkingen met een Nina Simone en een Antony Hegarty heb ik al veelvuldig gelezen. Ja, daar houdt de mens immers van. Alles lekker in kleine hokjes stoppen. Maar lieve mensen ik vraag jullie met mijn hand op mijn hart om Benjamin Clementine zijn eigen ruimte te geven. De vergelijkingen links te laten liggen en je met een volledig open beeld onder te laten dompelen in de prachtige muziek die Benjamin Clementine hier voor ons gemaakt heeft. En omdat ik hier een verhaal vertel, maar bovenal omdat Clementine zelf zo’n geweldige verhalenverteller is wil ik graag afsluiten met een zin waarmee vele verhalen afsluiten….

En we luisterden nog lang en gelukkig….

(bron: Opus de Soul)

Benjamin Clementine neemt je met zijn prachtige en uiterst vaardige stem mee op een emotionele intense muzikale trip aan de hand van fraaie teksten. Haast nog mooier is zijn uiterst knappe pianospel wat samen een niet te weerstaan geheel vormt. Iemand die dat ook zo kon en waar zelfs zijn stem(-techniek) en pianospel op lijkt was Nina Simone. Ik was stomverbaasd toen ik voor het eerst stukken van dit album hoorde, zo sprekend is dit voor mij. Een veel groter compliment is er niet. Naast dit alles hoor ik in sommige wendingen binnen de nummers ook wat fraaie Afrikaanse invloeden.

Het album vormt een prachtig geheel, toch heb ik een aantal absolute hoogtepunten. Dat zijn Winston Churchill's Boy, London, Nemesis, The People And I, & Cornerstone. Onvoorstelbaar intens mooie intieme prachtsongs zijn het. Dit moet één van de mooiste platen van de afgelopen jaren zijn. Wat een onvoorstelbaar sterk debuut.

Dit album komt sinds zijn release minstens 1 x per 3 dagen voorbij hier en het blijft een zeer intense beleving.
Er word her en der behoorlijk met verwijzingen gestrooid, veel gehoord zijn Antony & The Johnsons en Nina Simone van die eerste vind ik het een beetje vreemd dat die er bij word gehaald van Nina snap ik het wel door de donkere stem en de voornamelijk piano begeleiding. Zelf zou ik aan de referentie punten Michael Kiwanuka willen toevoegen, net achter elkaar gedraait Nina Simone - And Piano (1970), Benjamin Clementine - At Least for Now (2015) en Michael Kiwanuka - Home Again (2012) en dat is toch wel een heel erg intens en mooi 3tal.

Dit album dan, het verhaal is bekend straatmuziekkant word wereld beroemd (hij is het nog niet, maar gaat wel gebeuren).
Een album dat onder je huid kruipt en er ook niet meer van onder komt een zeer intense trip van ruim 50 minuten waarin je schitterende composities krijgt voor geschoteld die met ongeloofelijk veel overtuiging worden gebracht. Het stemgeluid is wonderschoon en de teksten zijn grotendeels autobiografisch en compositorisch steekt het ook allemaal zeer goed in elkaar.

Zeldzaam sterk (debuut) album dat een kenmerkend eigen geluid een sfeer heeft.

5*

Het album is zonder twijfel één met een sterk narratief karakter.
Hoewel ik het als concept verdomd goed vind, ben ik alsnog onzeker over het 'begrijpen' van het album.
Het zal nog een tijdje duren voor ik besef hoe het in elkaar zit en daarom is het een meesterwerk.
Een wandeling in medias res meemaken onder een warme mist daar kunt ge het best mee vergelijken naar mijn -temporeel- weten.

.

Al een week of drie luister ik nu vrijwel dagelijks naar dit bijzondere album van Benjamin Clementine, dat ergens het midden houdt tussen jazz, soul en klassiek. Bijzonder vanwege zijn aparte stem en stemgebruik, zijn vaardige pianospel, de rake en soms merkwaardige teksten en zijn stuk voor stuk fraaie composities. Natuurlijk zijn er wel referenties en invloeden aan te wijzen; als je niet oppast, struikel je er nog over. Bij de eerste beluistering moest ik dan ook al snel denken aan "the usual suspects": Antony Hegarty, Nina Simone en in minder mate Jeff Buckley. Maar wat hij nog het meest met hun gemeen heeft, is dat ze uniek zijn (of waren) in wat ze doen (of deden). Enig in hun soort, in zekere zin misschien wel excentrieke eenlingen, afwijkend van het conventionele, niet kleurend binnen de lijntjes.

Wat Clementine ook bijzonder maakt, zijn de intrigerende verhalen die zijn leven tekenen. In de eerste plaats uiteraard dat hij op z'n negentiende Londen ontvluchtte en vervolgens jarenlang als dakloze straatmuzikant in Parijs leefde. Maar ook het verhaal dat hij zonder geld, telefoon of treinkaartje op weg was naar zijn optreden op het North Sea Jazz-festival in Rotterdam, niet te filmen! Hij werd uit de trein gezet bij Roosendaal, besloot dan maar te gaan lopen naar Rotterdam, maar haalde het niet. Tegen de tijd dat hij zich meldde vanuit Dordrecht, was zijn geplande optreden al lang en breed afgelopen. Wat dat betreft is het maar te hopen dat Benjamin Clementine op 10 mei TivoliVredenburg weet te vinden!

Dat Benjamin Clementine goed kan zingen staat buiten kijf. Wat ie ermee doet vind ik met vlagen briljant, maar het werkt vaker vreselijk op mijn zenuwen. Cornerstone, (de helft van) Winston Churchill's Boy en London vind ik prachtig, wellicht dat het kwartje over een tijdje wel helemaal valt. Het zou zomaar kunnen...

Ik heb de kaartjes weet alleen nog steeds niet of ik de cd voor het concert ga kopen of me laat verrasssen ik kijk ontzettend uit naar zijn optreden!