Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

Vandaag had ik Terry Callier op staan en qua stemgeluid moest ik gelijk wat denken aan Benjamin.

Misschien toch wattenstaafjes kopen. Terry Callier is een echte tenor - Clementine heeft soms iets van een counter tenor (kopstem). BijTerry Callier zou je eerder aan Garland Jeffreys kunnen denken en bij Clementine af en toe aan Aaron Neville

Interesseert me hoegenaamd niks met welke stem ze zingen, het gaat erom hoe ik het ervaar en ik kreeg ineens het gevoel dat ik ook heb bij Clementine. Daarbij weet jij niet welk album ik beluisterd heb want daar zit bij Callier nogal verschil in

Heeft ie meer albums gemaakt dan? Misschien moet je dat even vertellen, dan kan ik een poging doen je te begrijpen

De stem(soort) en het bereik (weergegeven in octaven) ervan zeggen wel degelijk iets over de manier van zingen: ik ervaar Madonna - om maar eens een voorbeeld te geven - altijd als een vlakke, weinig expressieve zangeres, ondanks dat haar een bereik van 3 octaven wordt toegedicht. Björk ervaar ik als expressief (heeft een bereik van 3-4 octaven), maar heeft wel iets vermoeiend. Clementine is ook expressief en heeft ook iets vermoeiends. Callier heeft dat niet, maar die word ik op een gegeven moment een beetje beu, net als bijv Gregory Porter - te veel van hetzelfde. Aaron Neville vind ik op een gegeven moment ook vermoeiend - dat zit 'em in het hoog. Daarin verschilt Clementine heel sterk van de door mij genoemde - het maakt wel dat zijn expressief register wel breed is.

Omdat ik niet wil dat je straks in je bedje ligt te woelen, wil ik wel kwijt dat ik - as we speak - wel een van de beste albums van 2015 vind, tot nu toe

'Ik vind' en 'ik ervaar'? Dat is nu net wat ik ook deed

Nou weet ik nog steeds niet welk album van Callier als toetssteen voor die metafysische beleving diende

Iets ervaren is leuk/nuttig/mooi, het wordt leerzaam als je het zo expliciteert - zeg maar staaft - dat je een ander er deelgenoot van maakt.

Mijn zoontje van vijf vanmiddag: "papa, kun je nog eens die cd draaien van die meneer die zingt alsof ie een spook is?"

Hij is leuk en als je verantwoord pedagogisch bezig wilt zijn, moet je gewoon repliceren met: zal papa anders die cd van die gepimpte spoken nog eens draaien - K3 dus

Ik las heel even te snel: gepimpte sokken (en dacht Red Hot Chili Peppers).

Ik dacht eigenlijk dat hij in eerste instantie Sigur Rós bedoelde Maar K3? Op de een of andere manier heeft dat qua interesse (gelukkig) mijn kinderen nooit bereikt.

Het gebeurt me nog maar weinig dat ik muziek ontdek die me bij een eerste luisterbeurt ècht aanspreekt. Hoe anders is dit met Benjamin. Compleet weggeblazen hier. Nog nooit zo snel tot 5 sterren gekomen en denk dat deze ook mijn top 10 binnen gaat stormen.

Het is voor mij ook de eerste keer dat ik bewust het idee heb kennis te maken met een nieuwe muzikale grootheid zoals er maar weinig zijn geweest. Over de muziek zelf ga ik niks schrijven, want mijn woorden zouden het geen recht doen.

Ik had hem al een tijdje op de speler staan, maar nog geen tijd gehad er naar te luisteren. Afgelopen maandagavond vroeg naar bed....maar de slaap niet kunnen vatten. Toen maar muziek gaan luisteren en dit album aan gezet.

MAGISTRAAL! Het gebeurd zelden dat ik een album in een keer helemaal afluister....van begin tot eind indrukwekkend en boeiend. Ik ga even snel spieken of er nog kaartjes zijn voor dat optreden in Vredenburg....

Ik heb de kaartjes weet alleen nog steeds niet of ik de cd voor het concert ga kopen of me laat verrasssen ik kijk ontzettend uit naar zijn optreden!

Ik word erg zenuwachtig van de zang van deze man. Theatraal op een niet leuke manier. Het begint al met het overdreven articuleren, maar ook zijn tempoversnellingen vind ik niet fijn. Soms is het tergend langzaam om opeens een zin heel haastig te brengen.

Instrumentale omlijsting vind ik wel tof, daar hoor ik voldoende variatie en spanning in dat mij wel zint.

Dat had ik de eerste luisterbeurt ook. Blijkbaar was ik toen niet in de juiste stemming ofzo. Benjamin word wel eens vergeleken met Nina Simone en gek genoeg heb ik met haar hetzelfde: als ik niet in de stemming ben werkt zij ook op mijn zenuwen. Maar ben ik in de juiste stemming dan is Nina, net als Benjamin, magistraal.

Daarnaast denk ik dat bij deze muziek echt geld: love or hate it. Bij mijn vrouw werken de meeste nummers ook op haar zenuwen terwijl ik intussen echt weg loop met deze man.

Voor de mensen die het nog niet weten: morgen in Tivoli!

Wat Angelin hier eerder al zegt: Benjamin is volgens mij een muzikale grootheid, dan denk ik aan niveau Nina Simone, Otis Redding, Marvin Gaye. Zijn stem is zeer indrukwekkend. Nu nog een oeuvre aan aansprekende en pakkende nummers werken.

Na het weergaloze optreden van gisteravond in Tivoli kan ik niet anders dan een halfje erboven gooien hier. Gek genoeg denk ik nu dat dit album met zijn minimale arrangementen zelfs nog beter was geweest als de nummers zoals gisteravond waren uitgevoerd. Alleen een piano en af en toe een cello erbij. Vooral London en Condolence vond ik gisteren in die uitvoeringen helemaal top...

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Gisteren ... gezien!

Misschien moet ik het even verduidelijken, graag alles wat niet album gerelateerd is bij de artiestenpagina of de daarvoor bedachte topics plaatsen.

miljaar, die man gaat recht de legende in. nu pas voor de 1ste keer dat ik zijn album volledig hoor na het concert deze week.

De uitvoeringen gisteren waren prachtig, maar ik geef toch de voorkeur aan de albumversies. De schoonheid van dit album zit hem, vind ik, juist ook in de creativiteit. Dit album gaat mij gewoon niet vervelen.

Volle 5 sterren. Ik kan niet van dit album afblijven. Schitterende stem, fascinerende nummers en prachtige productie. Potentiële nummer 1 van 2015.

Wat een talent. Net als Jacques Brel en Antony kan Clementine performen met emotie zonder dat het verzandt in plastic pathos. Heel origineel, een eigen geluid en de emoties komen echt door. Dit is voer voor de eindejaarslijstjes.

“At Least For Now” kwam begin dit jaar voor mij volkomen uit de lucht vallen. Ik had nog nooit van Benjamin Clementine gehoord, laat staan muziek van hem beluisterd. Na een goed half jaar dit album met enige regelmaat te hebben ervaren ,vind ik het in ieder geval een van de meer intrigerende debuten van de afgelopen jaren.
-
Kan een goed verhaal muziek beter maken? Ja, is het makkelijke antwoord en deze plaat kan daarbij prima ter adstructie dienen. Het levensverloop van Benjamin Clementine is een aansprekende. Het eigen land verlaten om een toekomst als muzikant op te bouwen in een vreemde wereld, prikkelt de verbeelding. De teksten op dit album zijn daarnaast nog eens behoorlijk persoonlijk en authentiek, wat de thematiek een extra punch geeft.
-
Muzikaal heeft dit album haast iets nostalgisch. Er zit een bombastisch, vaudeville/theaterachtig randje om de muziek heen. Dat het e.a. klassiek geïnspireerd is(o.a door de muziek van Satie) verbaast me dan ook geenszins. De zang van Benjamin is erg expressief en als ik eerlijk ben ook soms wat geforceerd. Ik kan me voorstellen dat sommigen dit zal vermoeien. Met name “Quiver a Little” en “St-Clementine-On-Tea-and-Croissants” gaan voor mij net te ver met hun theatraliteit.
-
De momenten waarop de zang niet vermoeid, en die zijn veeltallig, zijn dan wel gelijk ook meesterlijk te noemen. De fluisterende, declamerende, dan weer theatrale en expressieve manier van zingen van Benjamin zorgt voor veel reliëf. Dit resulteert in spannende arrangementen . Een goed voorbeeld is “Adios”, mijn lievelingsnummer op dit album, waar het zijstapje in de bridge teruggeleid wordt naar een geweldige conclusie.
-
Het klassiek aandoende pianowerk verdient ten slotte ook nog een behoorlijke pluim. Bepaalde nummers,zoals het ronduit prachtige “London”, heb ik gehoord in een wat kalere versie. Daar valt goed op hoe mooi duwend doch emotioneel van dit instrument gebruik wordt gemaakt. Haast even expressief als het stemgebruik van Clementine.
-
Al met al een verdomd sterk album dat het voor elkaar krijgt om in het diverse muzikale landschap van vandaag de dag iets origineels te bieden dat intrigeert. Bepaalde momenten zijn net iets te geforceerd, maar het sterke verhaal gecombineerd met de zeer sprekende piano- en zangpartijen van Clementine zorgen er desondanks voor dat dit album van mij een ruime 4* krijgt.

En zoals wel vaker verschijnt er later een deluxe versie (met andere hoes: een detail van de al bestaande). Daarop onder meer een cover van Nick Drake's Riverman waarvan hij zelf zegt het twee jaar geleden ontdekt te hebben.

Het nieuwe nummer Pound Sterling is machtig mooi trouwens en ook deze nieuwe versie van London is om van te smullen wat mij betreft.

Niks irritanter dan artiesten/platenlabels die na verloop van tijd met een nieuwe versie op de proppen komen waar een aantal bonustracks aan toegevoegd zijn. Pound Sterling klinkt inderdaad wel goed. Maar haalt het voor mij kwalitatief net niet bij het niveau van de huidige nummers. De Nick Drake cover die hij ook afgelopen jaar liet horen tijdens zijn live shows en The Movies Never Lie zijn daarentegen wel machtig mooi. Nog een versie van London had voor mij dan weer niet gehoeven.

Deze nog eens geprobeerd, ik ben eraan begonnen, maar ik kan er niets mee helaas. Te theatraal, ik word er onrustig van. De zang is dodelijk vermoeiend voor me, ligt te zeer op de voorgrond.

Ik zou het gewoon nog eens proberen.

Ik kan er naast zitten, Rudi, maar ik denk dat dit album hoog in je top tien van dit jaar staat.

Oh, dat wil ik best doen En ik snap ook wel dat dit kwaliteit heeft. Het is apart, eigenzinnig, origineel, de man is ontzettend veelzijdig en dergelijke cd's zijn er volgens mij niet. Ik ken ze niet. Feit blijft dat ik er niets mee denk te kunnen, smaken verschillen Hier draait alles wel echt om zijn zang/voordracht. Dat is een lastig punt bij mij. Bij Kendrick Lamar draait ook alles om de stem, de woorden en het verhaal, maar kan ik het toch beter hebben uiteindelijk. Hier valt de balans net negatief uit. Ik zit ook meer in de rock/metal/prog-hoek Graag luister ik af en toe buiten de bekende paadjes, er is in vrijwel alle genres wel wat te vinden voor me.

Benjamin Clementine verdient of verdiende bij mij wel een echte kans, misschien dat gewenning ook wat doet? En het accepteren dat de muziek ondergeschikt is aan de zang.

EDIT: Nemesis bevalt me wel... de eerste track (als je vanaf het begin luistert) waar ik een goed en positief beeld bij krijg. Ik probeer nog even verder... En oh ja, ik moet er nog aan toevoegen dat dit niet de eerste kennismaking voor me is, heb in het voorjaar al geluisterd.