Benjamin Clementine - At Least for Now (2015)

De vergelijking met Nina Simone begrijp ik niet echt. Ik hoor echt geen kwaliteit als Sinnerman, My Baby Just Cares For Me of Ain't Got No op dit album.

Mctijn Die liedjes stonden ook niet op al haar albums (ben wel een liefhebber van Nina), hier wordt de gehele catalogus van Nina vergeleken met een debuut.
Verder vergelijkt west de stijl van musiceren en niet in de kwaliteit van de liedjes.

Dat is nou precies wat ik wilde opschrijven.

Ik vind het té gekunsteld, het schiet té veel kanten uit en al die opsmuk komt de muziek niet ten goede. Beetje een vervelende plaat.. die nergens echt een eigen gezicht kent, mede door alle name-droppingen van hier boven..;.

Serieus, heeft het noemen van namen door users invloed op jouw beleving
Overigens bij debuutalbums zie je dat al vaak hoor, hoeveel singer songwriters zijn niet met Dylan vergeleken.

Je hebt zeker het laatste gedeelte van mijn recensie niet gelezen?

Nee hoor, gewoon een paar keer gedraaid. Met alle fanboys hier mag je natuurlijk niet negatief zijn;)

Nee, nee, nee, zo luister je niet naar een kunstwerk als dit, zo luister je naar kampvuurliedjes of een beginnend punrockbandje.
Hier moet je rustig de tijd voornemen, jij bent pas op de helft en niet tegensputteren dit is gewoon waarneembaar aan jouw score voor dit album.
Even karakter tonen, misschien een personal coach in de arm nemen en dan heb jij net als wij hier allemaal dit album eind december op 1 staan.

Ps, join the Dutch Benjamin Clementine army.

Liever gezonde (echte) twijfel, dan gepimpt enthousiasme of vooringenomen afkeer. Weet 't zelf nog niet - op dit moment - maar dat is géén slecht teken, sommige albums ontluiken als trage bloemen. Hoef alleen even geen croissant bij de lunch.

Voor mij hoeft dat trouwens ook niet altijd, dat name-dropping. Het probleem is evenwel dat als iets je ergens aan doet denken, je het welhaast moet noemen, goedbedoeld, mede vanuit je eigen sfeerbeleving. Je kunt moeilijk vooraf mensen meegeven denk niet aan Nina Simone bij het luisteren naar dit album

En met zijn score ook

Name-dropping brengt mensen alleen maar op een dwaalspoor. Gewoon lekker zelf eerst gaan luisteren en dan pas de commentaren lezen, zo doe ik het tenminste meestal.

Na enkele luisterbeurten worden de croissantjes wel wat minder vers. Daarnaast klopt het verhaal rondom het namen noemen wel. Ik had zelf ook niet bepaald het gevoel dat ik naar Nina Simone aan het luisteren was. De vergelijkingen die je veelvuldig in de media aantreft zetten je soms op het verkeerde been. Maarja het is voor iedereen natuurlijk een verschillend gevoel waarmee je een bepaalde artiest associeert.

Heb hem trouwens gewoon op cd, dus grote kans dat dat nog gaat groeien hoor.

Wil je dan wel pheauteau's van die gegroeide cd hier poneren

Overigens hoor ik nooit iemand over het 'krimpen' van een album. Even een eerste fris-van-de-lever reactie op dit album: ik vind het wel erg bien etudié (in klompenlanderstaal: gemaakt); dat knaagt wel een beetje. Maar goed dat deed Jenny Hval & Susanna - Meshes of Voice (2014) aanvankelijk ook en dat album eindigde hoog in mijn jaarlijst.

Name-dropping zal altijd wel blijven. Het kan ook geen kwaad om te vergelijken wanneer iets je duidelijk ergens aan doet denken. Alleen sommige proberen te pas en te onpas alles en iedereen te vergelijken. Het begint dan meer te lijken op het structureel in hokjes proppen of pochen met de kennis van je reeds opgedane referentiekader.

Benjamin Clementine neemt je met zijn prachtige en uiterst vaardige stem mee op een emotionele intense muzikale trip aan de hand van fraaie teksten. Haast nog mooier is zijn uiterst knappe pianospel wat samen een niet te weerstaan geheel vormt. Iemand die dat ook zo kon en waar zelfs zijn stem(-techniek) en pianospel op lijkt was Nina Simone. Ik was stomverbaasd toen ik voor het eerst stukken van dit album hoorde, zo sprekend is dit voor mij. Een veel groter compliment is er niet. Naast dit alles hoor ik in sommige wendingen binnen de nummers ook wat fraaie Afrikaanse invloeden.

Het album vormt een prachtig geheel, toch heb ik een aantal absolute hoogtepunten. Dat zijn Winston Churchill's Boy, London, Nemesis, The People And I, & Cornerstone. Onvoorstelbaar intens mooie intieme prachtsongs zijn het. Dit moet één van de mooiste platen van de afgelopen jaren zijn. Wat een onvoorstelbaar sterk debuut.

Dat ben ik niet met je eens. Ik heb door namedropping in het verleden toch een aantal schitterende albums kunnen ontdekken. Bepaal ik daarna zelf wel of de vergelijking terecht was of niet, maar zonder namedropping had ik het nooit geprobeerd.

Ik vind het raar dat mensen zich daar enorm door laten leiden. 'Antony? Vind ik goed. Ik ga luisteren. Bah, Benjamin lijkt daar niet op. Ik ben nu teleurgesteld en dat komt door al dat namedroppen'. Sorry hoor, als je zo naar nieuwe dingen luistert vind ik dat merkwaardig. Je kunt bij een naam als Nina Simone, hier toch echt onvermijdelijk, of Antony al wel een beetje voelen welke kant het op zal gaan. Velen gruwen van de Antony pathos. Kleine kans dat ze Benjamin dan wel goed zullen vinden. Tenzij het gaat om de stem van Antony want die kan ook rillingen veroorzaken en als je dan weer liefhebber bent van de manier van zingen van Nina
Nee hoor, het kan mij in elk geval vaak best helpen. Het aanbod is zo groot dat dit soms een aangename leidraad kan zijn.

Het is ook wel een beetje een dooddoener om elke nieuwe artiest telkens weer als uniek neer te zetten. Ja natuurlijk zijn ze dat, we zijn immers allemaal uniek, maar hier en daar vergelijken kan heus geen kwaad en iedereen weet zelf ook wel dat het nooit exact een kopie zal zijn, en is dat wel zo dan hoef je er geen echte interesse in te tonen lijkt me.

Eh, tja - hoe zeg ik het. Name dropping an sich kan werken, voor mij tenminste. Als sfeerbepaling, verder egnie! De prozaïstieke slalom eromheen maakt mij nl regelmatig onpasselijk, omdat ik niet elke individuele associatie kan én wil volgen. Waarom falen verfilmingen van boeken voor mij regelmatig (of juist niet)? Omdat ik niet kan en wil aanhaken bij de beeldtaal van de individuele regisseur.

Mijn eigen vage, pre-talige, beelden zijn mij dierbaar. Ik heb geen behoefte aan de - imo vaak banale - concretisering van een ander. Ik snap dat een dergelijke bewering mij niet populair maakt, maar eerlijk gezegd, it will be me sausage - ik baal enorm van al te nadrukkelijke duiding/Hinweisung op symbolen; ik hou meer van het kleine gebaar, dan van het aperte, overduidelijke. In boerenmensentaal: ik ben meer van de opwaaiende zomerjurk, dan van frontal nudity.



Ik wil best toegeven dat ik op sommige momenten Sigur Ros omschrijf als kattengejank en als ik op het verkeerde moment Antony draai, denk o, daar heb je die jankerd weer, maar dat ligt egtwel aan mij, met m'n MMPS (multiple musical personality syndrome), een uiterst kostbare aandoening die alleen is te verhelpen door veel albums te kopen



Da's ook een werk van m.n. de platenmaatschappij - als je ziet hoe bijv Grimes, FKA Twigs en Girls zijn gepositioneerd of SBTRKT en Burial juist niet en daarmee eigenlijk toch echt wel, verklaart dat veel.

Hier zit iets in, wat - it keeps me hanging on/lingering - en daarom ga ik nog niet cijferen. Het intrigeert iig meer dan de laatste Charles Bradley, Gregory Porter of José James om nog maar eens een paar namen te noemen.

Oja, nu het album weer op staat, moet ik toch één zanger noemen: Terence Trent d'Arby - stemkleur en dictie (tenor met lichtdonkere accenten) doen dat. En dan is essentieel even te vermelden dat ik dat album destijds kocht met de verwachting dat ik dat het eerste jaar veel zou draaien, maar dat het geen blijver zou zijn - niets is minder waar. Oja, Bronxstyle Bob heeft net zo'n stem.

Nee, ik vind het niet gek dat de vergelijking met Nina Simone wordt gemaakt. Het was ook mijn eerste indruk: niet doordat de invulling van de instrumentatie enigszins vergelijkbaar is, of de muzikale stijl, maar puur doordat de zangstem van Benjamin qua begrenzingen, textuur en toon me aan die van Nina deed denken.

Nou, de ondersteuning van die zangstem door zijn uiterst knappe emotionele pianospel doet wel degelijk denken aan Nina Simone. Die had die sterke combinatie bijna precies zo.

Als je iets 5* geeft, zeg je toch dat je veel - of eigenlijk alle aspecten - van het album geweldig vindt?
Begrijp me niet verkeerd, dat mag zeker wel Ik hoor ook wel elementen die ik erg goed vind, maar de puzzle valt voor mij nog niet op z'n plek. Het klinkt wat gekunsteld, maar kan me ook voorstellen dat het live vele malen indrukwekkender is. Zeker een artiest die ik ga bezoeken als hij in de buurt is.

Veel van de nummers waren al bekend door zijn twee EP's. Dat maakt ook dat het album wat sneller 'landt' bij mij.

Wat mij vooral aanspreekt in dit album is de ongrijpbaarheid van Clementine - niet in een hokje te plaatsen. Geen soul, wel soulerig, geen pop, wel poppy. Mysterieus, maar ook gewoon erg Brits en toch ook erg toegankelijk. Oerkracht en hipheid in één. En een fabelhafte podiumact, dat speelt inderdaad ook wel mee in het achterhoofd.

Nu een paar keer geluisterd, maar dit is het toch niet helemaal voor mij. Er staan zeker een aantal mooie nummers op met mooi pianospel en dito compositie, maar zijn zang klinkt voor mij te vaak net over het randje: aan de valse kant dus, vooral als hij de hoogte in gaat. En tja, dat trek ik helaas niet.

Verder had het nummer Adios had wat mij betreft weg mogen blijven. Dat klinkt te gekunsteld, geforceerd artistiek of zo.

Ik vermoed dat ik mijn eigen EP'tje ga samenstellen en dat er daarmee voor mij genoeg Benjamin Clementine is en genoeg om van te genieten. Ik onthoud me daarom van een score voor dit album.

Er staat een fraai interview met Benjamin Clementine in de Volkskrant:
'Mijn levensverhaal zit in mijn teksten' | Muziek | de Volkskrant

Het artikel begint trouwens met de vraag: "Is jazz-zangeres Nina Simone terug?"

Dan meen ik met mijn speurdersneus te kunnen concluderen dat Mctijn niet bij de Volkskrant werkt...

Nee, gezien het gebruik van "catalogus" denk ik eerder aan Ikea of postzegels; anders had ie wel 't woord "discografie" gebruikt. Dat artikel in de Volkskrant heeft nul en generlei waarde, omdat het niet door Gijsbert Kamer is geschreven - da's de kenner en popmuziekontdekkings(Interpol)reiziger van de Volkskrant

In 2 dagen van Frankrijk naar Utrecht: dit oh zo mooie album op vinyl. Die gaat zo op de Sennheiser.

En wat staat er voorop op de sticker:
"Nina Simone's brother steps into an elegant French café, sits down and tears open a vein."
Rolling Stone - USA

Ja, mee eens.
Even wennen, maar dan ontvouwen zich prachtige, originele nummers.

Vond dat pure van Benjamin het mooist toen ik hem het eerst bij Jools zag. Een piano en zijn stem. Maar waarom moeten dan nu in een keer al die beats onder zijn nummers? Vooral jammer bij het nummer "London". Maar nog steeds een heel mooi album. En waard om op vinyl gekocht te worden!