Siouxsie and The Banshees - Juju (1981)

heerlijke plaat!

Die gitaar van McGeoch op dit album is na al die jaren nog steeds om te smullen , vooral in 'Into the Light'... Wat een baanbrekend geluid man!

Sinds lange tijd weer eens beluistert. En was aangenaam verrast hoe goed hij de tand des tijds heeft doorstaan. Heb ze deze plaat nog in Paradiso horen spelen. Want zo kwam ik er weer op, ik heb veel foto's van dat concert gemaakt en de negatieven onlangs gedigitaliseerd.
Wat een fantastisch gitaar- en drumwerk en ook Siouxsie doet het prima. Nightshift blijft mijn favoriet. Maar ook Sin in my heart is prima en doet me denken aan die tijd, het donkere gevoel van die jaren, de muziek van Joy Division en de langzame platen van the Cure.

Je kunt toch moeilijk een van je bandleden afvallen door te zeggen dat je, laat ik eens iemand noemen, liever Tom Verlaine had gehad als gitarist (omdat hij je favoriete gitarist is!), maar hij helaas al ergens anders speelde? Of ligt dat aan mij?

Wel, dat ligt er ook aan wanneér ze dat zei (McGeoch is dood, misschien vlak daarna?). De gitaar bij de Banshees is wel al door heel wat mensen bezet geweest. Je kan het dus op zijn minst in vergelijking zien met Robert Smith, die zowel voor als na dit album in de band heeft meegespeeld.

Ik zie niet zo goed wat daar nou zo raar aan is, John Mcgeogh was een van de meest begenadigde gitaristen van zijn tijd, met NightShift en Desert Kisses zette hij een volstrekt nieuw uniek gitaargeluid neer waaraan de Cocteau Twins hun gehele sound hebben opgehangen en in zekere mate de bands die daaruit kwamen, zoals het Shoegaze genre, ook. Hij werd door de meeste critici gezien als de opvolger van Jimmy Page en dat soort mastodonten uit de jaren 70.. niet dat ik dat een argument vind, maar toch..

Jep, om in te zien dat McGeogh (ook door zijn werk met Magazine) één van de meest bepalende gitaristen ooit is, hoef je helemaal niet subjectief te zijn .

(Nog daargelaten dat Siouxsie misschien bedoelde háár (eigen) favoriete gitarist ooit)

Dit schreef Premonition in zijn bericht in het topic van "Kaleidoscope" en hier kan ik het zonder meer mee eens zijn althans wat de donkere kant van Juju betreft. Voor mij kwam dit album aanzienlijk minder toegankelijk over dan Siouxsie's "Kaleidoscope". Ik denk dat misschien 4 of 5 luisterbeurten - zo vaak heb ik dit album tot nu toe beluisterd - misschien toch niet voldoende zijn om dit 'heavy' album goed te kunnen waarderen. Tot nu toe vind ik het in ieder geval minder dan Siouxsie's vorige album dat ik behalve toegankelijker ook gewoon veel rustiger vond.
Beste nummer van 'Juju' is voor mij het zeer makkelijk in het gehoor klinkende "Arabian Nights".

3,5*

Tjezus, schrijf je met Spellbound de beste single van het postpunk-tijdperk, volg je dat dan ook nog op Into The Light (!!!) en Arabian Knights op deze plaat. Hoe blij en energiek wordt ik hiervan.

Alleen maar prachtige nummers. En met mijn fave guitarist John Mc Geogh, die, na Kaleidoscope echt de studio ingerold was, in dezelfde tijd dat ik hem in NL bij Magazine zag spelen, nu echt helemaal aanwezig met ziel en zaligheid.

Wat een treat om ze toen meermaals live te zien in Nederland. Veel mensen uit Arnhem, waaronder ik, reden naar Tiel. Deze era van Siouxsi mocht je niet missen. Echt een 5 sterren. Perfectie ? Hangt er vanaf. In de sfeer van de band liet ze zien, hoe zeer je je eigen geluid tot een eigen hoogtepunt kan brengen.

Wat een prachtplaat in ook een pracht muziektijd, btw.

Wibro, juist nummers die makkelijk in het gehoor liggen, groeien het minst. Er zijn al zoveel meezingers gemaakt in de muziekwereld. Arabian Knights is idd catchy, maar ook weer een parel. Hitgevoelig mét endurance.

Ik vind Kaleidoscope ook ingehouden, maar wel broeiend. Op deze explosie aan intensiteit, denk ik. Nee, het is juist prachtig dat een band verschillende albums kan maken met dito sferen. Geniet ook van Kaleidoscope. Die ruimte in de muziek, spreekt me even zo zeer aan.

Spellbound is ongeloofelijk gaaf nummer, ik houd wel van die onheilspellende sfeer!

Ik blijf deze groep onderschatten! Alweer een mijlpaal in hun oeuvre! Ik ga hier nog over uitweiden maar tjongejonge! Wat waren ze goed!

Zeker... en nog verrassend fris.... dat kun je niet zeggen van alle wave platen van over 30 jaar oud!

Dude, helemaal! 'k Moet toch 's kijken welk album van ze nou mijn favoriet is. Ik heb The Scream, Join Hands, Kaleidoscope, Juju, A Kiss in the Dreamhouse, Hyæna, Tinderbox en Peepshow, welke ik nog moet beluisteren. Oh, en Nocturne. En allemaal op vinyl ook, hè?

Ik heb mijn Top-10 een beetje aangepast vandaag en helaas zowel de vertegenwoordiger-albums van Nico en The Cure eruit moeten gooien maar wellicht komt deze zeer bijzondere en altijd ijzersterke groep er wel in. Mijn favoriete track is in ieder geval Dazzle van Hyæna. Hun openingsnummers zijn vrijwel allemaal echt om stijl van achterover te vallen en dat is geenszins overdreven! Bloody Hell!

OK, hier ga ik binnenkort effe een mooi stukkie over schrijven maar hij staat in m'n Top-10. Wat een plaat!

Beste van Siouxsie! Daarna Hyaena! Nightshift! SIN IN MY HEART! Voodoo dolly! Eigenlijk elk nummer op deze plaat is fantastisch

Wauw! Juju maakt indruk. Het is lang geleden dat ik meteen zó gepakt werd door een album.

Mijn aandacht werd vooral getrokken door de vlotte nummers met die heerlijke gitaarriffs en de ondersteuning door die onheilspellende bas. De rustigere nummers grepen me niet direct bij de strot, maar de donkere sfeer die ze uitademen komt hier al goed binnen.

Into the Light is door die fantastische combinatie van makkelijk verteerbare rock met een aardedonkere ondertoon mijn voorlopige favoriet. Die intro Wat een heerlijk samenspel tussen gitaar en drums.
De rest volgt voorlopig op gepaste afstand met Monitor (de stevigste rocker van het stel) voorop. De rustigere nummers hebben meer tijd nodig om te bezinken.

Perfecte soundtrack voor een horrorfilm.
Wat hebben we hier op gezweefd vroeger.
Klinkt nog even urgent als dertig jaar geleden.
Kom er binnenkort uitgebreider op terug.
Maar weer eens 5 sterren met weinig kans op verlaging...

Woei, wat voor een toffe plaat is dit . Het tempo ligt hoog. Opgejaagde muziek die lekker hoekig uithaalt. Heerlijke angstige, totalitaire sferen worden door de band gecreëerd. De Ijzige zang van Siouxsie voegt hier ook veel aan toe. De grootste troef zit´m echter in het ronduit explosieve gitaarwerk. Na een nummer als "Into the Light" schiet mijn adrenalinepijl toch echt behoorlijk omhoog.
4.5*

Misterfool......op dit album is dezelfde gitarist dominant aanwezig als op het volgens mij door jou niet zo gewaardeerde Magazine. Probeer het nog een keer zou ik zeggen. John McGeoch is een fenomeen. Helaas niet meer het land der levenden.

Deze plaat is dan ook the finest hour van John McGeoch...

Met enig zoekwerk kan je live opnames vinden van Susan met zowel John M. als Robert S. aan de gitaarstaf, dezelfde nummers ook nog. Ik meen in Rome.

Die opnames spreken voor zich en ik ga de uitslag niet verklappen hier. In gedachten zie ik inmiddels vertrokken wavers hun hoofd heftig heen en weer knikken.

Een inkoppertje Mju....

Als jij dit album zou coveren zou je m MjuMju kunnen noemen.. ..ik weet t..flauw..

MjuMjuMjusick dan nog wel. Is thans een onmogelijkheid: mijn drie basgitaren zijn - vlak na de eeuwwende - door een uiterst gehaaide opkoper meegenomen uit mijn ouderlijke woning "voor wel 200 euro, jongen" . Ik zal gitaren en types (toen al 30 jaar oud) niet omschrijven, maar ik was met stomheid geslagen.

Auwa..daar gaat je carriere voor n habbekrats...leuke naam voor n Nederlandse band

Zal orbit nog reageren...

Deze sinds lang ook nog eens aan het beluisteren. Heeft absoluut nog niet aan klasse ingeboet, met dit album mag je me altijd straffen.

Of dit de beste Siouxsie is laat ik in het midden. Dat JuJu vlotter naar binnen glijdt dan de andere albums lijkt me dan weer wel een feit. Lekker volle sound die voor liefhebbers van het genre -en ook de leken- een lage instapdrempel betekent. Nu, aan een volle sound heb je niets wanneer de nummers niets te bieden hebben. Moge het echter duidelijk zijn dat de luisteraar 9 nummers lang verwend wordt. Hapklaar brokje. Maar wel eentje waarvan je geen genoeg kan krijgen.

PS: ik weet pas sinds een paar maanden wat een 'banshee' eigenlijk is, ik had me gewoon nooit de vraag gesteld

Waarop?