Siouxsie and The Banshees - Juju (1981)

Dit is een donkerpaars album. Met wat zwart en donkerblauw erdoorheen. Ik geef toe, dat is een beetje een vreemd begin van een recensie. 'Sjongejongejonge', zie ik de lezer al denken, 'deze hoes is toch echt eerder zwart met zilverwitte muzieknootjes en een bruin masker met iets raars eronder. Nee, dat bedoel ik dus niet. Ik gooide het net op Soulseek al even in de groep: ik heb bij muziek vaak kleurassociaties. Een beeld roept een plaat slechts een enkele keer bij mij op, maar kleuren ervaar ik eigenlijk altijd wel. Synesthesie merkte handsome_devil meteen op. Ik was dat woord eigenlijk alweer een beetje vergeten...

Zelfs genrebetiteling in de muziek lijkt doorspekt met synesthetische ervaringen. Dat heeft dan doorgaans met 'blue' of 'black' te maken. Maar goed, terug naar mijn eigen kleurpatronen, paars overheerst hier dus. Het is een van de sterkste associaties die ik bij een plaat heb eigenlijk. Gek genoeg roept geen enkel ander album echt deze donkere kleur paars op. Want het is een onheilspellend soort paars. Een beetje onalledaags zelfs. Ik denk niet dat het veel zin heeft om het betreffende kleurenpatroon even in Paint na te bootsen. Dat zou me niet lukken.

Die donkere kleur staat natuurlijk voor het duistere sfeertje hier. Gek genoeg ervaar ik zelf muziek eigenlijk ook nauwelijks als zwart, eerder in andere donkere kleuren. Maar goed, dat paars dus hier, waar zit dat hem in. Misschien komt het wel door Siouxsie. Ik ben natuurlijk van een paar generaties later en heb haar nooit meegemaakt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me zelfs geen foto voor de geest kan halen. Ik ga er nu ook geen opzoeken, want dan zou ik de draad kwijtraken bij het schrijven van dit verhaal. Ik stel me bij Siouxsie een hele imposante vrouw voor die tijden concerten voortdurend met de arm omhoog staat te schreeuwen. Goed, waarschijnlijk is dit dus allemaal helemaal niet zo, maar laat mij nu even in de waan...

Paars dus, door Siouxsie. Want Siouxsie is een vrouw. Zo ver kom ik nog. Misschien moet ik ook niet proberen verder uit te leggen, maar gewoon van wal steken over deze paarse plaat. Die staat vol met de donkere kant van de postpunk. En met donker bedoel ik dan ook echt gitdonkerpaars ( ) want nog meer dan bij veel andere platen in het genre is de bas (en het zeer doffe drumgeluid) hier leidend. Galmende gitaren zijn er natuurlijk ook wel, maar staan vooral in dienst van. Ze dienen meer voor een riff hier en daar dan voor een muzikaal bed. Dit alles zorgt voor een beetje een 'hol' geluid. Dat geluid staat verspreid over een heel rijtje angstaanjagende meesterwerken, waarvan met name Spellbound en Nightshift bij het crème de la crème van de jaren '80 behoren.

Nu ik er zo over nadenk, roept het toch naast een kleur ook wel een beeld op: een optreden in een aftandse kelder, waar maar weinig licht binnen komt vallen (vandaar misschien ook het paarse). En daar staat Siouxsie. Imposant. Schreeuwend. Met haar arm in de lucht geheven. Juist, nu heb ik deze plaat eindelijk weten te duiden. Waarschijnlijk klopt er helemaal niets van, maar goed, dat kunt u mij dan nu gaan vertellen

Als Pornography staat voor de complete wanhoop en waanzinnigheid, dan staat deze plaat voor zwarte magie, macabere horror, ronddwalende geesten en rituele voodoo, maar als ze een ding gemeen hebben is het wel dat ze beide compromisloos sinister zijn. En ze hebben beide die beklemmende sound in de productie, alsof je je onder een stolp bevindt...

Wat ze bovendien gemeen hebben is dat er op beide platen geen zwak nummer te vinden is. Non descripte tracks my ass, orbit Nog eens beluisteren dan, zou ik zeggen! Die typische tribal drums, die afwisselend jagende en striemende gitaren met daartussenin zwevend die ijselijke stem van Siouxsie Sioux, wat kan een mens nog meer wensen?

Spellbound is natuurlijk al meteen een knaller van een nummer om de plaat mee te openen. Die tribal drums en de jachtige acoustische gitaren en de manier waarop die in je beide luidsprekers met de elektrische riffgitaar samenvloeien. En de wijze waarop de muziek de teksten in de verf zet, is natuurlijk ook geniaal: "And don't forget when your elders forget to say their prayers... take them by the legs, and throw them down the stairs!" ... En dan hoor je ze dus effectief ook van de trappen vallen toektoektoek toektoektoektoek toektoektoek toektoektoektoek

Into the Light is ook weer zo'n lekker mysterieus nummer met weer die goddelijke tribal drums en een pulserende en die als het ware robotische gitaarriff, twee huilende gitaren die de stem van Siouxsie begeleiden tijdens het aanstekelijke refrein. En niet te vergeten al die mysterieuze behekste geluiden die lijken op te doemen uit het moeras...

Arabian Knights is naast Spellbound de tweede single van de plaat die naast wederom die typische tribal drums eveneens zo’n schitterend refrein heeft. Geen idee wat precies bedoeld wordt met “'Myriad lights - they said I'd be impressed…Arabian Knights - at your primitive best', maar ik vermoed dat het wel iets zal te maken hebben met de seksuele onderdrukking van de vrouwen in het Midden Oosten. Even verderop zingt ze ook: “Veiled behind screens - kept as your baby machine”, dus ik zal er wel niet ver naast zitten. Maakt allemaal niet uit ook. De manier waarop Siouxsie het zingt, begeleid door die mysterieuze en oosterse instrumenten doet het nummer staan als een huis. Qua productie is dit het beste nummer van de plaat met elk instrument zo duidelijk zoals een vlek van chocoladesaus op een met Dash gewassen wit overhemd.

Halloween dan! Het meest punky nummer van de plaat. Een echte asskicking punksong, met bliksem-snelheid baslooppas en de al even snelle over zichzelf struikelende percussie die aan dit nummer een drive geven van heb-ik-je-daar, terwijl de gitaren constant in strijd lijken te zijn met zichzelf of ze nu de typische simpele punkakkoorden zouden aanhouden, dan wel zullen vervallen in een soort agressieve 'jingle-jangle'

Monitor was voor mij tijdens de allereerste beluistering van de plaat mijn favoriete nummer. Ik heb deze plaat ook eens laten horen aan enkele punkvrienden die ik indertijd had, en die waren ook het aangenaamst verrast door Monitor, wat ik vreemd vond, aangezien Halloween en Sin in my Heart toch nog meer naar de punk opgaan, wat mij betreft. Na de ontelbare beluisteringen van de plaat die ik nu al achter de rug heb, vind ik Monitor misschien wel het minste nummer op de plaat - wat dus nog altijd wil zeggen 5*++ sterren, want ik blijf het toch wel een schitterende gitaarriff vinden. Op een manier is ie zelfs funky te noemen! En die complete stilte na 2:28 om daarna weer los te barsten. Schitterend nummer hoor

Nightshift is zonder enige twijfel het pièce de résistance van dit prachtalbum! Een nummer dat voor mij op het allerhoogste niveau staat en zich moeiteloos kan meten met alle nummers op Pornography tegelijk! Woorden zullen altijd wel tekort blijven schieten om uit te drukken hoe goed ik dit nummer wel vind. Dit nummer is compleet af! Alles klopt. Ze mogen mij het 1000x na mekaar laten beluisteren, mij martelen ze daar heus niet mee Die dreigende, huilende en onheilspellende gitaren, die gitaar die telkens als een trein snerpend en piepend tot stilstand komt op de rails Prachtige lyrics die op de meest onheilspellende manier ooit worden ingezongen! Ik zou uren kunnen doorgaan met noteren wat ik allemaal wel zo schitterend vind aan dit nummer, maar ik zou gewoon zeggen; als je dit nummer nog nooit beluisterd hebt, ga dit dan nu doen en overtuig jezelf!!

Sin in my Heart is net als Halloween weer een heel snel punkrockend nummer. De intro is fantastisch en brengt je op het verkeerde been. Je krijgt namelijk de indruk dat er voor de verandering eens een traag nummer komt, maar plots bouwen de instrumenten het tempo gradueel en lichtjes, op een heel natuurlijke manier, op. En dan plots... ’t breken van glas, en we zijn weer vertrokken!! De meest verwoestende vocale bijdrage van Siouxsie van de volledige plaat, luister maar eens naar elke “Sin in my heeeaaart!” op het eind van elke strofe!

Head Cut is allszins het grappigste nummer. Een soort extatisch kreunfestijn over kannibalisme. Robert Smith kan ook zo van die leuke onheilspellende kreetjes uitbrengen, maar die van Siouxsie zijn aaaaoooeeewww… wooooeeow... wooooeeow.. aw aw aw aw aw aaaaaw (=huilende wolf) etc... puur genieten

Voodoo Dolly tenslotte, is de rituele degradatie van een sekspoppetje tot gebroken poppetje op de zwellende drums van een koortsdroom. De percussie van dit nummer is een weinig verhuld eerbetoon aan de af en aan rijdende ritmes van Heroin van Velvet Underground. En dan weer die gitaar die als een sensuele vleermuis over het bonkende ritme dartelt, het is niet minder dan een hitsig staaltje van macaber impressionisme. Zalig om dit nummer in het donker met koptelefoon te beluisteren. Listen... listen... listen.. listen.. to your fear!! Die opbouw De percussie die alsmaar gejaagder wordt, de gitaren die compleet het noorden kwijt lijken te zijn op het einde. Ssssssh..he's .. your... little voodoo dolly *Zucht* Wat is dit toch een schitterend nummer!

Het spreekt me dunkt vanzelf dat deze plaat voor eeuwig en altijd een plaats in mijn top-10 verdiend heeft... Dat gemiddelde van 3,80 wat er nu staat is schandalig weinig voor deze plaat!!

Nou ok dan, heb deze siouxsie net weer even doorgeluisterd.. ik moet zeggen dat hij nog steeds lekker klinkt. Spellbound blijft mijn favoriet en de favoriet van hun hele oeuvre voor mij! Wat een kick-ass starter!! Daarna ook een prachtig nummer, iets bekoelder, maar zeker een voldoende. Arabian knights vind ik ook een vet nummer, simpel maar zo typerend voor deze band in klank. Halloween is lekker snel en gejaagd. Monitor is zelfs mijn favoriet na Spellbound, prachtig donker met die zware synths op de achtergrond en agressief gitaarspel. Nightshift is natuurlijk een klassiek Siouxsie nummer en de Cocteau Twins hebben grotendeels hun sound van dit nummer gekopieerd, vergelijk zeker maar met de eerste platen van de CT! Sin In My Heart is weer lekker snel en bevat op wat uitroepjes hier en daar van siouxsie geen onderbrekingen, prima nummer. Head Cut is zo'n nummer wat ik bedoelde waarschijnlijk, tot dusver heb je een strakke line-up gehad van nummers die net weer wat anders kwamen toevoegen aan de plaat, maar dit nummer is een beetje die hysterie waar je bij siouxsie af en toe voor vreest.. niet eens zo erg, maar het nummer heeft me nooit zozeer kunnen pakken, vooral de verschillende uitstoten van siouxsie niet. Duidelijk minpunt. Voodoo dolly is 80s psychedelica, en best zwaar ook! Mooi nummer, iets wat je hippies eens zou moeten laten luisteren als ze beweren dat er geen psychedelische muziek meer is gemaakt na de jaren 70, die kunnen gelijk naar de hartbewaking hehe.. Ook meteen het enige nummer dat qua intensiteit zich wel kan meten met Pornography om even op een parallel daartussen terug te komen. De rest vind ik toch veel lichter en soms poppy bijna. De tribals zitten hier ook te over door de plaat heen, maar niet zo stacatisch als Pornography en zeker niet zo zwaar.
Maargoed, genoeg geluld voor de late nacht, ik verhoog naar 4,5* freddze! Ik moet bekennen dat ik op één minpunt na, dit gewoon een erg goede plaat vind. Dus klopt onze hypothese over 1981 nog steeds En nu ga ik weer eens Fra Lippo Lippi luisteren om daarover snel ook wat te kunnen zeggen

Spellbound heeft hetzelfde dreigende wat A Forest van The Cure ook in zich heeft.
Een beetje dat beangstigende, benauwende, opgefokte gevoel.
Alsof Robert hier Susan bij de hand neemt en samen het bos proberen te ontvluchten.
Into The Light is het gevecht tegen geplaatste spiegels in datzelfde woud, waardoor nog niet de mogelijkheid bestaat om uit dit labyrint te ontsnappen.
Ik zal wel een berg van kritiek over mij heen krijgen, maar op dit album wordt de punkachtergrond definitief van zich af geschud.
The Cure brengt een nieuwe dimensie in het muzieklandschap, en hun invloeden zijn duidelijk hoorbaar.
Arabian Knights lijkt een reactie op Killing An Arab.
Misschien is John McGeoch een betere gitarist als Robert Smith, dat kan ik zo niet beoordelen, maar voor mij is het duidelijk dat hij wel degelijk naar Smiths spel heeft geluisterd.
Begrijpelijk dat Siouxsie & The Banshees vervolgens regelmatig de hulp van Smith vragen, en van zijn kant is het ook te snappen dat hij in deze periode op twee paarden aan het wedden is.
Beide bands staan op het punt om definitief groot te worden.
The Cure weet door te groeien naar een groter publiek.
Ik blijf beide bands waarderen en volgen, maar voor mij blijft Juju het album waarbij Siouxsie & The Banshees duidelijk beïnvloed is door The Cure, en niet andersom.