Siouxsie and The Banshees - Juju (1981)

Leuk dat Siouxsie & the banshees er nu ook op staan, maar dan wel uitgerekend met een minder album van ze. 2,5*

Vind ik een van de betere, ook 2,5

Vind um juist doorlopend goede kwaliteit hebben. Niet top, maar wel boeiend, spannend, dreigend. Vind ik jullie waardering wel erreg laag.

Ik vind jouw waardering ook wel laag

Klopt, erg hoog is het niet. Maar moet ik tóch weer een keer goed gaan luisteren. Toen ik Juju kocht kon ik me geen beter album van Siouxsie voorstellen. Tóch met de jaren wat sleets geworden (ik niet hoor). Het echt huiveringwekkende (Arabian Knights, Nightshift, Voodoo Dolly) is er wat af.
Is dat bij jou niet gebeurd ?

Ik ben een soort van verstokte fan, heb ze in deze periode ook meerdere keren live gezien (als in 'nocturne' album), en op dit album staat toch ook een nummer als Spellbound, dat voor mij gewoon een Rock-klassieker is, en Sin in my Heart, waarvan het 'jagende' nog steeds wel overtuigt vind ik.

Die fan wás ik ook. De muziek staat nog steeds overeind maar smaak verandert ongemerkt naarmate je nieuwe wegen tegenkomt. Maar -zoals ik al zei- ik ga weer luisteren en kijken of ik toch weer de waardering van ooit kan herpakken. En dan óók weer eens hun eerste (The Scream) pakken.

Voor Spellbound krijgt dit album alleen al een 4*
Gedateerd of niet, het is natuurlijk wel vrij onuitwisselbaar met andere bands.

Absoluut de beste plaat van Siouxsie. Voodoo Dolly is het hoogtepunt. Is zwaar jeugdsentiment, draai em nog wel.

Niets aan toe te voegen !!

Het enige album van Siouxsie welke ik later in CD uitvoering heb gekocht

Heerlijke donkere sinistere plaat waarbij je de daken goed in de gaten houdt.

P.S. Een 'banshee' is een vrouwlijke onheilspellende, zingende, geest beeltenis, die soms op daken wordt gezien. Een heel slecht voorteken voor de mensen die in dat huis wonen.

Van dit album heb ik nooit genoeg kunnen krijgen. Gelukkig maar, want hoewel ik hun hele ouvre waardeer vind ik dit toch wel een topper. Een donkere sfeer, een rauwe gitaar en een krachtige stem maken dit een must voor de gothic, de wave en misschien ook wel de punks onder ons. 'Nightshift' klinkt dreigend tot op het bot. Siouxsie weet me echt even mee te trekken in dat nummer.

Wederom wijze woorden Saldek. Nightshift is inderdaad naast Spellbound een grandioos nummer. Deze band kon wel een lekkere sfeer neerzetten en pakkende shit schrijven potdikkie! Wat te denken van Halloween en Head Cut (met zijn coole drumgeluiden).. Heerlijk!

Fantastisch album deze Juju. Het drumwerk van Budgie is uitstekend, vooral op voodoo dolly en sin in my heart. Nightshift is voor mij het beste nummer van Siouxsie and the Banshees. Spellbound en Arabian Knights waren de singles, en terecht, want het zijn meteen de minst donkere en meest catchy nummers die erop staan. Ik heb onlangs de remaster gekocht en het klinkt nu nog beter allemaal! Er staat een 12" van Spellbound op en alternatieve versies van Arabian Knights (die bijna exact hetzelfde is als de originele versie) en Fireworks.
5 dikke sterren voor deze klassieker!

Siouxsie is heel even te horen in de leader van Cold Case!

Mee eens!! Die huilende gitaren... ik krijg er nog steeds kippevel van, 15 jaar nadat ik het voor het eerst hoorde.

Beste plaat van SATB wat mij betreft! Voor eeuwig en altijd in m'n top 10 en 5*

Aarabian Nights, Nightshift!! Werelds

Ondanks het feit ik begin jaren '80 iemand in mijn nek had hijgen die graag zag dat ik haar voorliefde voor Siouxie zou gaan delen liep ik er indertijd niet erg warm voor. Voor mij als begin-tiener was dit toch net even te veel 'gekke wijven muziek'; onzin natuurlijk, maar zo alto was ik toen nog niet
Later is er wel waardering gekomen voor Siouxie maar echt zwaar overtuigen heeft ze nooit gedaan bij mij.
Leuk, aardig, maar ook er op terugkijkend kan ik niet anders dan concluderen dat het niet voor de volle 100% mijn smaak is.
Slecht is het niet, maar ik mis het geniale wat anderen er blijkbaar wel in zien.

Prachtige plaat dit. Na eerdere luisterbeurt een tijdje links laten liggen met drie sterretjes, maar inmiddels een dikke 4 voor mij. Postpunk met vrouwenvocalen

Dit is een donkerpaars album. Met wat zwart en donkerblauw erdoorheen. Ik geef toe, dat is een beetje een vreemd begin van een recensie. 'Sjongejongejonge', zie ik de lezer al denken, 'deze hoes is toch echt eerder zwart met zilverwitte muzieknootjes en een bruin masker met iets raars eronder. Nee, dat bedoel ik dus niet. Ik gooide het net op Soulseek al even in de groep: ik heb bij muziek vaak kleurassociaties. Een beeld roept een plaat slechts een enkele keer bij mij op, maar kleuren ervaar ik eigenlijk altijd wel. Synesthesie merkte handsome_devil meteen op. Ik was dat woord eigenlijk alweer een beetje vergeten...

Zelfs genrebetiteling in de muziek lijkt doorspekt met synesthetische ervaringen. Dat heeft dan doorgaans met 'blue' of 'black' te maken. Maar goed, terug naar mijn eigen kleurpatronen, paars overheerst hier dus. Het is een van de sterkste associaties die ik bij een plaat heb eigenlijk. Gek genoeg roept geen enkel ander album echt deze donkere kleur paars op. Want het is een onheilspellend soort paars. Een beetje onalledaags zelfs. Ik denk niet dat het veel zin heeft om het betreffende kleurenpatroon even in Paint na te bootsen. Dat zou me niet lukken.

Die donkere kleur staat natuurlijk voor het duistere sfeertje hier. Gek genoeg ervaar ik zelf muziek eigenlijk ook nauwelijks als zwart, eerder in andere donkere kleuren. Maar goed, dat paars dus hier, waar zit dat hem in. Misschien komt het wel door Siouxsie. Ik ben natuurlijk van een paar generaties later en heb haar nooit meegemaakt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me zelfs geen foto voor de geest kan halen. Ik ga er nu ook geen opzoeken, want dan zou ik de draad kwijtraken bij het schrijven van dit verhaal. Ik stel me bij Siouxsie een hele imposante vrouw voor die tijden concerten voortdurend met de arm omhoog staat te schreeuwen. Goed, waarschijnlijk is dit dus allemaal helemaal niet zo, maar laat mij nu even in de waan...

Paars dus, door Siouxsie. Want Siouxsie is een vrouw. Zo ver kom ik nog. Misschien moet ik ook niet proberen verder uit te leggen, maar gewoon van wal steken over deze paarse plaat. Die staat vol met de donkere kant van de postpunk. En met donker bedoel ik dan ook echt gitdonkerpaars ( ) want nog meer dan bij veel andere platen in het genre is de bas (en het zeer doffe drumgeluid) hier leidend. Galmende gitaren zijn er natuurlijk ook wel, maar staan vooral in dienst van. Ze dienen meer voor een riff hier en daar dan voor een muzikaal bed. Dit alles zorgt voor een beetje een 'hol' geluid. Dat geluid staat verspreid over een heel rijtje angstaanjagende meesterwerken, waarvan met name Spellbound en Nightshift bij het crème de la crème van de jaren '80 behoren.

Nu ik er zo over nadenk, roept het toch naast een kleur ook wel een beeld op: een optreden in een aftandse kelder, waar maar weinig licht binnen komt vallen (vandaar misschien ook het paarse). En daar staat Siouxsie. Imposant. Schreeuwend. Met haar arm in de lucht geheven. Juist, nu heb ik deze plaat eindelijk weten te duiden. Waarschijnlijk klopt er helemaal niets van, maar goed, dat kunt u mij dan nu gaan vertellen

Mooi verhaal. Ook je kleurtheorie is misschien nog niet zo heel gek hoor.

Anyway, ik heb gister weer eens The Crow gezien. Daarna krijg je altijd (nog meer) zin om donkere muziek te luisteren.
Toen ik gister Pornography opzette, (die moet ik dringend origineel aanschaffen) keek ik in mijn Last.Fm programma en daar stond deze band tussen als vergelijking. Nu had ik uiteraard wel van deze band gehoord, maar ze nog nooit gecheckt. Tot op vandaag dus.

Ik ben dus begonnen bij deze plaat. Nu moet ik zeggen, als je van Pornography overschakeld naar deze plaat, dat dit dan wel een stukje lichter klinkt. Het had nog donkerder gemogen. Echter vind ik het wel erg mooie donkere muziek met een origineel geluid dat niet echt gedateerd klinkt in mijn oren. Dat is best verrassend.

Ik zal dit album zeker nog vaker opzetten.
Favo nrs tot nu toe: Spellbound en Voodoo Dolly

Ja, zo sinister als Pornography zijn ze niet meer gemaakt, maar Siouxsie heeft haar eigen charme vind ik.. wat etherischer, en op deze plaat staan een paar van hun allerbeste nummers, om te beginnen bij Spellbound (wel een van de opzwepenste nummers ooit!), maar ook zeker Halloween en Nightshift! En Voodoo Dolly als afsluiter is bruut! Helaas staan er ook een aantal non descripte tracks op, waardoor een hoger cijfer dan een 4 nog niet in zicht was. Ik zal hem nog eens moeten herbeluisteren om te kijken of ik dat nog steeds vind.

wel ...

mijn eerste concert ooit was in de meervaart tijdens het eenjarig bestaan van Vinyl (een tijdschrift dat flexi's als promos meeleverde)

ik herinner me de bill nog redelijk: eerst een Nederlandse band waar de naam nu even niet van lukt (geen Nasmak maar wel in dat genre), daarna een duitse act ... iemand met een scheidsrechtersfluit en twee man achter een hoop electronica ... naam heb ik nog wel ergens in een kwab opgeborgen, maar ... ik kwam natuurlijk voor Siouxsie. Juju was toen nog niet zo lang uit, een maand of wat.

En ze begon met Israel ... in blauw en wit licht.

geen paars

geen zwaaiende armen

geen kelder.

Jammer, niet alleen voor Lukas, maar ook voor mij. Ik had het beetje het zelfde gevoel als Lukas.

Op het live album Nocturne, begint het met het intro van The Rite Of Spring van Stravinksy; waardoor ik aan indianen moest denken.
En ook dit jaar zal ik er vanwege vermoedelijke leuke familie-omstandigheden niet bij zijn om haar live te aanschouwen.

Als Pornography staat voor de complete wanhoop en waanzinnigheid, dan staat deze plaat voor zwarte magie, macabere horror, ronddwalende geesten en rituele voodoo, maar als ze een ding gemeen hebben is het wel dat ze beide compromisloos sinister zijn. En ze hebben beide die beklemmende sound in de productie, alsof je je onder een stolp bevindt...

Wat ze bovendien gemeen hebben is dat er op beide platen geen zwak nummer te vinden is. Non descripte tracks my ass, orbit Nog eens beluisteren dan, zou ik zeggen! Die typische tribal drums, die afwisselend jagende en striemende gitaren met daartussenin zwevend die ijselijke stem van Siouxsie Sioux, wat kan een mens nog meer wensen?

Spellbound is natuurlijk al meteen een knaller van een nummer om de plaat mee te openen. Die tribal drums en de jachtige acoustische gitaren en de manier waarop die in je beide luidsprekers met de elektrische riffgitaar samenvloeien. En de wijze waarop de muziek de teksten in de verf zet, is natuurlijk ook geniaal: "And don't forget when your elders forget to say their prayers... take them by the legs, and throw them down the stairs!" ... En dan hoor je ze dus effectief ook van de trappen vallen toektoektoek toektoektoektoek toektoektoek toektoektoektoek

Into the Light is ook weer zo'n lekker mysterieus nummer met weer die goddelijke tribal drums en een pulserende en die als het ware robotische gitaarriff, twee huilende gitaren die de stem van Siouxsie begeleiden tijdens het aanstekelijke refrein. En niet te vergeten al die mysterieuze behekste geluiden die lijken op te doemen uit het moeras...

Arabian Knights is naast Spellbound de tweede single van de plaat die naast wederom die typische tribal drums eveneens zo’n schitterend refrein heeft. Geen idee wat precies bedoeld wordt met “'Myriad lights - they said I'd be impressed…Arabian Knights - at your primitive best', maar ik vermoed dat het wel iets zal te maken hebben met de seksuele onderdrukking van de vrouwen in het Midden Oosten. Even verderop zingt ze ook: “Veiled behind screens - kept as your baby machine”, dus ik zal er wel niet ver naast zitten. Maakt allemaal niet uit ook. De manier waarop Siouxsie het zingt, begeleid door die mysterieuze en oosterse instrumenten doet het nummer staan als een huis. Qua productie is dit het beste nummer van de plaat met elk instrument zo duidelijk zoals een vlek van chocoladesaus op een met Dash gewassen wit overhemd.

Halloween dan! Het meest punky nummer van de plaat. Een echte asskicking punksong, met bliksem-snelheid baslooppas en de al even snelle over zichzelf struikelende percussie die aan dit nummer een drive geven van heb-ik-je-daar, terwijl de gitaren constant in strijd lijken te zijn met zichzelf of ze nu de typische simpele punkakkoorden zouden aanhouden, dan wel zullen vervallen in een soort agressieve 'jingle-jangle'

Monitor was voor mij tijdens de allereerste beluistering van de plaat mijn favoriete nummer. Ik heb deze plaat ook eens laten horen aan enkele punkvrienden die ik indertijd had, en die waren ook het aangenaamst verrast door Monitor, wat ik vreemd vond, aangezien Halloween en Sin in my Heart toch nog meer naar de punk opgaan, wat mij betreft. Na de ontelbare beluisteringen van de plaat die ik nu al achter de rug heb, vind ik Monitor misschien wel het minste nummer op de plaat - wat dus nog altijd wil zeggen 5*++ sterren, want ik blijf het toch wel een schitterende gitaarriff vinden. Op een manier is ie zelfs funky te noemen! En die complete stilte na 2:28 om daarna weer los te barsten. Schitterend nummer hoor

Nightshift is zonder enige twijfel het pièce de résistance van dit prachtalbum! Een nummer dat voor mij op het allerhoogste niveau staat en zich moeiteloos kan meten met alle nummers op Pornography tegelijk! Woorden zullen altijd wel tekort blijven schieten om uit te drukken hoe goed ik dit nummer wel vind. Dit nummer is compleet af! Alles klopt. Ze mogen mij het 1000x na mekaar laten beluisteren, mij martelen ze daar heus niet mee Die dreigende, huilende en onheilspellende gitaren, die gitaar die telkens als een trein snerpend en piepend tot stilstand komt op de rails Prachtige lyrics die op de meest onheilspellende manier ooit worden ingezongen! Ik zou uren kunnen doorgaan met noteren wat ik allemaal wel zo schitterend vind aan dit nummer, maar ik zou gewoon zeggen; als je dit nummer nog nooit beluisterd hebt, ga dit dan nu doen en overtuig jezelf!!

Sin in my Heart is net als Halloween weer een heel snel punkrockend nummer. De intro is fantastisch en brengt je op het verkeerde been. Je krijgt namelijk de indruk dat er voor de verandering eens een traag nummer komt, maar plots bouwen de instrumenten het tempo gradueel en lichtjes, op een heel natuurlijke manier, op. En dan plots... ’t breken van glas, en we zijn weer vertrokken!! De meest verwoestende vocale bijdrage van Siouxsie van de volledige plaat, luister maar eens naar elke “Sin in my heeeaaart!” op het eind van elke strofe!

Head Cut is allszins het grappigste nummer. Een soort extatisch kreunfestijn over kannibalisme. Robert Smith kan ook zo van die leuke onheilspellende kreetjes uitbrengen, maar die van Siouxsie zijn aaaaoooeeewww… wooooeeow... wooooeeow.. aw aw aw aw aw aaaaaw (=huilende wolf) etc... puur genieten

Voodoo Dolly tenslotte, is de rituele degradatie van een sekspoppetje tot gebroken poppetje op de zwellende drums van een koortsdroom. De percussie van dit nummer is een weinig verhuld eerbetoon aan de af en aan rijdende ritmes van Heroin van Velvet Underground. En dan weer die gitaar die als een sensuele vleermuis over het bonkende ritme dartelt, het is niet minder dan een hitsig staaltje van macaber impressionisme. Zalig om dit nummer in het donker met koptelefoon te beluisteren. Listen... listen... listen.. listen.. to your fear!! Die opbouw De percussie die alsmaar gejaagder wordt, de gitaren die compleet het noorden kwijt lijken te zijn op het einde. Ssssssh..he's .. your... little voodoo dolly *Zucht* Wat is dit toch een schitterend nummer!

Het spreekt me dunkt vanzelf dat deze plaat voor eeuwig en altijd een plaats in mijn top-10 verdiend heeft... Dat gemiddelde van 3,80 wat er nu staat is schandalig weinig voor deze plaat!!

OK jongen, ik voel me verplicht!

Het is alweer een lange tijd terug dat ik hem in mijn cd-speler heb geschoven, hoogste tijd!

Nou ok dan, heb deze siouxsie net weer even doorgeluisterd.. ik moet zeggen dat hij nog steeds lekker klinkt. Spellbound blijft mijn favoriet en de favoriet van hun hele oeuvre voor mij! Wat een kick-ass starter!! Daarna ook een prachtig nummer, iets bekoelder, maar zeker een voldoende. Arabian knights vind ik ook een vet nummer, simpel maar zo typerend voor deze band in klank. Halloween is lekker snel en gejaagd. Monitor is zelfs mijn favoriet na Spellbound, prachtig donker met die zware synths op de achtergrond en agressief gitaarspel. Nightshift is natuurlijk een klassiek Siouxsie nummer en de Cocteau Twins hebben grotendeels hun sound van dit nummer gekopieerd, vergelijk zeker maar met de eerste platen van de CT! Sin In My Heart is weer lekker snel en bevat op wat uitroepjes hier en daar van siouxsie geen onderbrekingen, prima nummer. Head Cut is zo'n nummer wat ik bedoelde waarschijnlijk, tot dusver heb je een strakke line-up gehad van nummers die net weer wat anders kwamen toevoegen aan de plaat, maar dit nummer is een beetje die hysterie waar je bij siouxsie af en toe voor vreest.. niet eens zo erg, maar het nummer heeft me nooit zozeer kunnen pakken, vooral de verschillende uitstoten van siouxsie niet. Duidelijk minpunt. Voodoo dolly is 80s psychedelica, en best zwaar ook! Mooi nummer, iets wat je hippies eens zou moeten laten luisteren als ze beweren dat er geen psychedelische muziek meer is gemaakt na de jaren 70, die kunnen gelijk naar de hartbewaking hehe.. Ook meteen het enige nummer dat qua intensiteit zich wel kan meten met Pornography om even op een parallel daartussen terug te komen. De rest vind ik toch veel lichter en soms poppy bijna. De tribals zitten hier ook te over door de plaat heen, maar niet zo stacatisch als Pornography en zeker niet zo zwaar.
Maargoed, genoeg geluld voor de late nacht, ik verhoog naar 4,5* freddze! Ik moet bekennen dat ik op één minpunt na, dit gewoon een erg goede plaat vind. Dus klopt onze hypothese over 1981 nog steeds En nu ga ik weer eens Fra Lippo Lippi luisteren om daarover snel ook wat te kunnen zeggen

Robin Guthrie heeft inderdaad goed geluisterd naar John McGeogh, maar dat is dan ook één van de meest invloedrijke gitaristen van de new wave geweest. Ook The Edge heeft veel van hem gepikt.

Het giraarspel van McGeogh

Schitterend, orbit, dat je deze nu verhoogd hebt naar 4,5*! Mijn dag is goed Nu de anderen nog, zodat dit album het stemgemiddelde krijgt dat het verdient!

[Edit:] Ik zie hier net dat Oldfart ook al een halfje verhoogd heeft

Ik verhoog mijn stem niet omdat Freddze dat van ons allemaal verwacht , maar zie dat mijn stem niet meer overeenkomt met hoe ik er nu over denk.

Erg goede plaat, heb het nooit zo met vrouwenstemmen, maar Siouxsie is een van de weinige waar ik het heerlijk vind om naar te luisteren. Heerlijk 'donker' en gejaagd album.

van 4 naar 4.5 ster!