David Bowie - Station to Station (1976)

Station to Station; de plaat die bij veel liefhebbers ontzettend hoog staat aangeschreven. Dat wekt verwachtingen. De titelsong kent een lange opbouw, maar klinkt mij niet dermate spannend in de oren dat het mij meeneemt naar een onbekende maar boeiende bestemming. Dat verandert ook niet als Bowie invalt. Halverwege het nummer verandert de toonzetting en maakt het geheel een vrolijke indruk. Zeker niet slecht gedaan maar de insteek van de song pakt mij niet in. Golden Years, aardig, vaak gehoord en de song zit degelijk in elkaar. Een favoriet van mij zal het echter nooit worden. Word on a Wing maakt wel indruk, al meanderend croont Bowie zich door deze track, gevarieerd en fraai. TVC 15 steekt inventief in elkaar met veel overgangen en details, desalniettemin ervaar ik zanglijn als vervelend en komt de song voor mij niet echt tot leven. Stay draait veel om percussie en het stoeien met ritmes, een sterk geheel hoewel het nummer onnodig lang wordt uitgerekt voor mijn gevoel. Met een cover van Wild is the Wind sluit Bowie de plaat af; in dit geval is het een prachtige versie. Stemmig van aard, een fraaie opbouw en langzaamaan zwelt het nummer aan. Een uitstekende keus. Conclusie; ik ga niet mee in de jubelstemming die rond deze schijf hangt. De titelsong vind ik een ronduit vervelende track en dan heb je al 1/3 van de speelduur te pakken. Hier en daar een aardige track maar net als bij het alom geprezen Hunky Dory, ervaar ik ook deze worp als mager, klaarblijkelijk vormt ook deze plaat een geschenk dat ik ooit nog zal moeten ontvangen.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Diamond Dogs
4. Young Americans
5. The Man Who Sold the World
6. Space Oddity
7. Station to Station
8. Hunky Dory
9. Pinups
10. David Bowie

@milesdavisjr. Mooi verhaal hoor, maar mijn keuze is en blijft toch echt dat Station to Station 5***** verdient. Bij mij was Aladdin Sane mijn eerste Bowie aankoop, maar die vind ik wel goed, maar niet beter dat S t S. Zo zie je maar dat over smaak niet te twisten valt......

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

David Bowie is er nu nog een keer in de lijst. Dit album kende ik nog niet. Dit album geeft mij meteen gemixte signalen af. Het begint allemaal zo goed met het sterk opgebouwde Station to Station, het funky Golden Years en het sterk gezongen Word on a Wing. Maar TVC 15 vind ik een stuk minder. Stay grooved dan weer wel terwijl ik de cover van Wild is the Wind niet heel bijzonder vind. Geef mij dan maar de versie Nina Simone (ook niet het origineel) van die song maar.

Op de één of andere manier heb ik David Bowie altijd wat links laten liggen.
Ten onrechte besef ik nu, want de man heeft een aantal mooie albums gemaakt.
Ben dus kortgeleden begonnen met een inhaalslag.

Dit album heb ik dus kort geleden aangeschaft en ben er onder de indruk van. Fantastisch openingsnummer, die ondanks de lengte, totaal niet verveelt.

Dan moet je de 2010 Harry Maslin Mix van dit album eens beluisteren en dan vooral Stay! Het is een heerlijke rocker geworden in deze mix.
Overigens vind ik Wild Is The Wind betoverend mooi. Ogen dicht liggend op de bank en dan dit nummer tot je nemen.

Vandaag de perfecte cover-playlist aan t maken. Wild is the wind kan niet ontbreken. Wat Bowie daar met zijn stem doet is ontzagwekkend en zeker naar gelang zijn toenmalige toestand: van D3 naar B4 alsof het niets is.

Eigenlijk kan ik pas écht horen hoe goed dit album is wanneer ik de middelste vier nummers draai, want wanneer ik de plaat als geheel beluister ben ik zó onder de indruk van het epische openingsnummer en het zeldzaam ontroerende slotnummer dat de rest daar een beetje bij verbleekt. En dat is zonde, want naast de swing van Golden years hoor ik hier een album waarop Bowie zijn beide stergitaristen zóveel ruimte geeft dat ik dit bijna een hardrockplaat zou noemen als Bowie niet zó lastig te categoriseren zou zijn dat zijn muziek per definitie niet in hokjes of genres te vangen valt. Wat met name Earl Slick op met name TVC15 en Stay laat horen plaatst hem wat mij betreft meteen op hetzelfde niveau als Mick Ronson, en dat Carlos Alomar daar eveneens thuishoort was mij al langer duidelijk.
        Om meerdere redenen heb ik dit album altijd met SF geassocieerd: omdat Bowie in deze tijd The man who fell to earth filmde, omdat er even sprake van was dat dit album daar de soundtrack van zou zijn, omdat Bowie al sinds Ziggy Stardust iets buitenaards aankleeft, omdat ik de afkorting "TVC15" om onduidelijke redenen een tijdlang heb geassocieerd met een satelliet, en omdat de sound van dit album zó far-out is dat het soms klinkt alsof de musici op een andere planeet staan te spelen. Kortom, een unieke en briljante plaat waarop Bowie de huid van Young Americans als een slang heeft afgelegd en in een nieuwe incarnatie een nóg hoger niveau bereikt.
        Overigens was dit de eerste hoes waarop ik de naam van Carlos Alomar tegenkwam, maar omdat de namen van de muzikanten (en hun instrumenten) hier zonder spaties aaneen worden geschreven, heb ik jarenlang in de veronderstelling geleefd dat de goede man Carlo Salomar heette...

Kan me nu nog herinneren dat ik met 2 LP`s thuiskwam.
De ene was Station to station de andere was Hotel California .
Die laatste was veel te country voor mij achteraf, maar goed.
Aladdin Sane kan hij niet evenaren, maar dat hoeft ook niet.
Het is moeilijk te begrijpen hoe goed deze eigenlijk ook weer was.
De seventies blijven het beste hoofdstuk van Bowie , evenzo de Stones voor mij.
Als de bliksem naar de platenzaak als die 2 een nieuwe LP uitbrachten in die tijd.
Mooi dat ik er middenin stond toen.

Een van de betere platen van David Bowie!

Trans Neuro Express

Wie doet er mee mythes doorprikken? David Bowie moet nog best veel herinneringen gehad hebben aan de totstandkoming van Station to Station. Misschien zijn het gefragmenteerde beelden die hij liever wilde verdringen — visioenen over swastika’s — maar het overdrijven van z'n geheugenverlies in de media was waarschijnlijk een beproefde vorm van zelfbescherming. Mijn vooringenomenheid is gebaseerd op puur buikgevoel en het onmogelijke contrast tussen de vermeende waanzin en dit resultaat van net geen 38 minuten. Beide plaatkanten luisteren namelijk even vlot weg als het wijsje van Ti-ta Tovenaar. Met dit verschil dat ik Station to Station moeiteloos vijf keer op repeat kan zetten zonder zelf knettergek te worden.

Na de stomende intro van 'Station to Station' klinkt al wat volgt verrassend radiovriendelijk. En dan heb ik het gelijk over het hele album. Prachtig gezongen, vol fijne melodieën en nergens een hoorbaar hoekje af. Al is dat buiten enkele tekstfragmenten gerekend op onder andere het openingsnummer. Kabbala-hocus-pocus en een wel erg letterlijke verwijzing naar chemische snuiverij zijn ongetwijfeld intertekstuele neveneffecten van een bedwelmde geest. Bowie trekt als Jezus van statie naar statie. Zijn lijdensweg is noodzakelijk om gewone stervelingen te laten genieten. Het neigt naar blasfemie waar Lennon zich ook ooit publiek aan verbrandde. Maar dat de song vlotter rolt dan de gemiddelde trein van de NS of de NMBS, is in niet geringe mate de verdienste van de co-producer naast Bowie.

"Als Sinatra geen liedje van mij wil, probeer ik het maar bij Elvis." Die gedachte verraadt een tikkeltje grootheidswaanzin. Doordat Bowie 'Golden Years' uiteindelijk zelf uitvoerde, verscheen er een erg risicoloos nummer op dit album. Voor velen is dit de minste song van de plaat, maar ik vind het aanstekelijk en bewonder Bowies zangpartij. De Vegas-Elvis had het hem waarschijnlijk niet nagedaan.

'Word on a Wing' begint poppy, maar balanceert daarna op het randje van het pathetische. Bowie brengt hier een gezongen gebed. Hij zal de tekst ongetwijfeld méér gemeend hebben dan de onderwerping in 'Big Brother' op Diamond Dogs. Maar luisteren naar een biddend persoon - inclusief Bowie - vind ik op z'n zachtst gezegd een ergerlijke vorm van tijdverlies. Ook tijdens het Freddie Mercury Tribute kon Bowie het niet laten. Dan zie ik hem liever door de knieën gaan voor gitaargod-Ronson.

Mijn houding tegenover 'TVC15' is misschien wat oneerlijk. Ik vind de studioversie — een soort vrolijke hoempapa op coke — minder sterk dan de strakke, beukende live-versie op Stage. Het was later ook een vreemde songkeuze voor Live Aid. Een tekst over Iggy Pop die fantaseert over een mensetende televisie is al weird. Het wordt een tikkeltje wrang dat die hallucinatie het resultaat was van drugsconsumptie waarvan de kostprijs het BBP van een gemiddeld Afrikaans land oversteeg.

'Stay' is een swingende voortzetting van de onversneden soul en funk die de Thin White Duke al op Diamond Dogs en Young Americans liet horen. Elvis wordt al eens verweten rock 'n roll van zwarte artiesten te hebben gestolen, en Eminem treft een gelijkaardige aantijging over rapmuziek. Bleke Bowie wordt door niemand als een soul-dief gezien, precies omdat z'n soul-periode maar een fase was. Een fase die volgens velen niet z'n creatiefste of meest baanbrekende was. Maar dat doet niks af van de kwaliteit van 'Stay'. Op YouTube circuleert een live-sessie waarin Bowie & band in een tv-studio in Bremen dit nummer naar ongekende hoogtes stuwt. L.E.G.E.N.D.A.R.I.S.C.H.

Godzijdank staat er geen potsierlijke cover van The Beatles of een al even overbodige van The Stones op dit album. Voor een minder bekende cover sta ik doorgaans meer open, en dat is gelukkig het geval met 'Wild Is The Wind'. Hoewel Bowie hier wederom erg theatraal klinkt en zijn vocale uithalen niet iedereen bekoren, blijven ze precies binnen mijn tolerantie-grens. De plaat sluit stijlvol af met een lied dat overduidelijk moeilijker is om te zingen dan om veelvuldig naar te luisteren.

Een andere mythe stelt dat Station to Station te boek staat als een sleutelplaat: een brug van soul (check) naar de electro-wave van de Berlijnse periode (uncheck). Maar dit album klinkt wel erg consistent — als aaneengekoppelde wagons zonder tussendeuren. In zekere zin is dat ook wel een compliment. Maar in mijn oren manifesteert de scherpe muzikale overgang zich pas echt halverwege op Low. Hoewel beide albums me enorm kunnen bekoren, voldoen ze — juist omdat ze zo aanbeden worden — misschien net niet volledig aan mijn torenhoge verwachtingen. Vier sterren is voor een meesterwerk als dit misschien ondergemiddeld, maar daar hoeft niemand zich iets van aan te trekken. It's just the side effect of overrating.

Mooie recensie wederom Earlyspencer!

Wild is the Wind is voor zover ik weet een cover van Billie Holliday.

Voor mij is dit het album waarop Bowie diverse malen zijn emotiekaart speelt tijdens het zingen.
In de titeltrack op het moment dat het 'gedragen' intro ontaard in het meer swingende gedeelte, in
Word on a Wing, wat mij nooit is gaan vervelen en in de afsluiter Wild is the Wind, ik ken diverse uitvoeringen van andere artiesten, maar dit vind ik zelf nog de beste.

De afwisseling en balans op dit album is erg goed, de uptempo stukken die de ballades afwisselen.
In aanvang moest ik wel wennen bij de release aan Stay en TVC15, maar het blijken in de afgelopen decennia toch evergreens te zijn. Voor veel Bowie adepten is dit zijn beste.

Hij zweeft wel in de bovenste regionen voor mij, maar niet als zijn beste. Diamond Dogs vind ik spannender.

De versie van Nina Simone is ook erg bekend, maar het origineel is van Johnny Mathis uit 1957 (voor de film Wild is the Wind).

Dank Eric!

het blijft een prachtig nummer.