The Prodigy - The Day Is My Enemy (2015)

Dat nummer klonk als een parodie, inclusief Firestarter sample. Je zou niet zeggen dat het van The Prodigy zelf was.

Eens, ik vond BGAT ook niet eens zo heel slecht. Ze hebben nog veel mindere gemaakt.

Ben ik het ook mee eens. Vooral de clip was hilarisch! Hot Ride vond ik meer een draak van een nummer!

Inderdaad een draak van een nummer. AONO is het slechtste wat Liam ooit gemaakt heeft, al stonden er nog wel een paar leuke tracks op.

Ja inderdaad, Spitfire was het enige nummer wat mij nog een beetje kon bekoren. Maar eerlijk gezegd heeft de Prodigy het gevoel dat ik kreeg na het voor het eerst horen van nummers als Out of Space, No Good, Poison, Firestarter en Breathe nooit meer kunnen evenaren. Wellicht heeft het ook wel een beetje te maken met de tijdsgeest en het feit dat je als puber muziek toch intenser beleefd omdat in die tijd (althans bij mij) mijn referentiekader niet zo groot was als vandaag de dag.

Precies wat je zegt. Aan de andere kant verwachte ik al niet te veel. De tijden van vroeger komen nooit meer terug

Nu heb ik dit album al een aantal keer in z'n geheel geluisterd en dit vind ik de goede tracks:
The Day is My Enemy, Rebel Radio, Destroy, Roadblox, Medicine, Invisible Sun. Ik vind in ieder geval de beats veel beter verzorgd dan op IMD. Toch is het vrij mager omdat je van Prodigy gewoon beter had verwacht. De heren beginnen op leeftijd te komen maar blijven nog wel overeind. 3*

Orbital
Apollo Four Forty

Vernieuwing? Enige wat Daft Punk tegenwoordig doet is oude dance recyclen.
Was dan maar teruggegrepen naar de Homework dagen, net zoals Prodigy hier doet.

Goed lezen, hij zegt niet dat Daft Punk tegenwoordig vernieuwing brengt.

Daft Punk heeft in 2013 hun meest succesvolle jaar achter de rug.
Volgens mij heeft Daft Punk altijd oude dance invloeden in hun sound gebruikt; kenmerkend voor die band.
Air deed dat bijvoorbeeld ook.
The Prodigy maakte vanaf Poison eigenlijk steeds hetzelfde soort nummers, maar daar waren ze dan wel erg goed in.
Maar vanaf Poison was de vernieuwing er eigenlijk wel af.

Het werd daarna wat meer Electropunk.

Die nieuwe is toch wel wat retro, af en toe hoor je echt 808 State gescheur.

Wow, wat een slechte score. Nu ben ik al niet gek op Prodigy, maar zó slecht zijn ze toch niet?

Never Surrendah!!! In sickness!!! Sorry dat moest er even uit lyrics van de track Medicine. De goede tracks beginnen me steeds beter te bevallen. Dit kan nog weleens groeien tot een ruime voldoende.

The Day Is My Enemy smeult maar ontploft nergens

Vernieuwing is iets dat me enorm boeit in muziek. Het is soms lastig om objectief te oordelen over een plaat zonder zaken als vernieuwing of nostalgie te veel van invloed te laten zijn. Ieder The Prodigy album in de nineties was vernieuwend en luider dan de voorganger. De bubble groeide snel en ging richting knappen moet Liam gedacht hebben ergens tussen Fat Of The Land en Always Outnumbered Never Outgunned. Het cancellen van een snoeihard album in 2002 en de release van het relatief kalme AONO in 2004 vormen het bewijs van deze gedachte.

Het enigszins vernieuwende AONO blijkt vooral een flinke koerswijziging. Geen nog biggere bigbeats maar electro beats. Geen vuurspugende Keith maar frisse synths. Eigenlijk dus terug naar de basis maar dan op een nieuwe manier. Bij vlagen klinkt The Prodigy zelfs sexy. Het inmiddels grote publiek pikte deze romantische aanpak niet en het album flopte.

Liam had zich in een positie gemanouvreerd waaruit hij niet meer kon ontsnappen. Hij moet toch gedacht hebben van: “zit ik hier potverdorie wederom de vernieuwer uit te hangen, krijg ik bakken stront over me heen”. De ontwikkeling van The Prodigy loopt wat dat betreft synchroom met die van Public Enemy. AONO is het Muse Sick N Hour Mess Age van The Prodigy geworden. Persoonlijk vind ik AONO een onderschat album. Nummers als Girls, Memphis Bells, Medusa’s Path en Wake Up Call zijn voor mij klassiekers in hun oeuvre. Het album kent echter ook een aantal missers.

In de jaren die volgden bleeft de live reputatie staan als een huis zonder enig vertoon van verval. Het kan niet anders zijn dat Liam zich deze jaren ging berusten in het feit dat The Prodigy publiek bezit is geworden. Daarom werden de populaire bigbeats en Keith weer van stal gehaald om het publiek nostalgie te geven in de vorm van Invaders Must Die. De tracks komen live goed tot haar recht vanwege de herkenning, maar veel om het lijf hebben de songs helaas niet. Zo is Thunder een mindere variant op Out of Space en Warriors dance een slap aftreksel van No Good.

Na een stilte van 5 jaar is daar het nieuws over een nieuw album. Het wordt aangekondigd als het beste album tot nu toe. Ook gaat de plaat de hedendaagse DJ scene een pak voor de broek geven. En er wordt wederom geen enkele muzikale concessie gedaan met dit gewelddadig rauwe album. Dat klinkt allemaal veelbelovend.

Maar bij het beluisteren van The Day Is My Enemy wordt pijnlijk duidelijk dat Liam wel degelijk concessies doet, en wel richting Keith Flint die overduidelijk de storende factor is op de plaat. De Firestarter truc is uitgewerkt. Uitzonderingen daargelaten lijken alle beats en synths gerecycled van AONO en IMD. Wil Liam hier zijn gelijk halen voor die albums? Iedere keer als je denkt dat er een avontuurlijke synth aan komt (ja u weet welk gevoel ik bedoel), krijg je wederom Keith Flint op je bord. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Keith’s aanwezigheid in de studio de creatieve vrijheid van Liam belemmert. Deze beperking zorgt ervoor dat de plaat een bom is die smeult maar nergens ontploft.

Je zou zeggen op basis van de recensie dat het een slechte plaat is. Toch is dat niet zo want daarvoor heeft Liam teveel talent. Er had alleen zoveel meer in gezeten naar mijn gevoel. Maar mogelijk verlang ik na 24 jaar teveel en moet ik accepteren dat een nostalgische The Prodigy geen probleem meer is.

(3.0)

Ik geloof dat ze bijna alleen nog muziek maken die het ook goed op het podium zal doen, want tegenwoordig staat The Prodigy toch vooral bekend om hun live optredens.

Nog maar 1x geluisterd en totaal geen zin om dat nog een keer te doen. Ik bespeur geen enkele progressie vanaf de vorige plaat. Weer dezelfde beats die gerecycled worden. Veel en veel te safe dit. Maar live zal het vast weer beuken worden en dan maakt het allemaal geen zak meer uit. Maar in 2015 nog hiermee aankomen.. ik heb niets tegen retro maar dit klinkt op een hele lullige manier gewoon gedateerd.

De Live versies van Get Your Fight On en Rok-Weiler vind ik ook beter dan de album versies. Het gevoel wat ik een beetje heb bij dit album is dat het wat "gehaast" in elkaar is gezet. Waar Liam vroeger ruimschoots de tijd nam om een track helemaal uit te werken lijkt het erop dat hij hier gedacht heeft niks opbouw, het moet gewoon knallen. Een track als Roadblox had inderdaad qua bpm nog iets omhoog gekunt (waardoor het echt drum n bass wordt) en is ook niet helemaal perfect uitgewerkt maar blijf het wel de sterkste tot zover vinden. Jammer van tracks als Nasty, Rhythm Bomb en Beyond the Deathray. Toch probeert Liam met Rhythm Bomb wel weer iets anders en hetzelfde geldt voor Rise of the Eagles. Zelfs Invisible Sun is toch weer net even anders dan wat we van Prodigy gewend zijn, al hoor je wel dat het Prodigy is.

... die áltijd hetzelfde zijn.

Moeten ze dan opeens met het Metropole orkest op komen draven of wat bedoel je?

Ik wil geen reclame maken en weet niet of ik dit zo mag zeggen maar het gehele album is nu te beluisteren op Spotify.

Qua wat?

Op zich is The Prodigy nog niet zo gedateerd, maar het grootste probleem is toch de beperkte kwaliteiten van de zang van Keith Flint.
Opener The Day Is My Enemy klinkt wel lekker met die vrouwenstem; beetje sensueel en een aangename toevoeging.
Het contrast is gelijk pijnlijk duidelijk bij het volgende nummer Nasty.
Eigenlijk kunnen Keith en Maxim alleen maar schreeuwen.
Live ben ik ook bang dat het tegen gaat vallen.
Vroeger waren de danspasjes absoluut een meerwaarde, waar de nodige energie van uit ging.
Nu lijkt Keiths getatoeëerde bierbuik meer op een lopende reclamezuil voor een aanbieding voor Bavaria bier bij de Albert Heijn, waarbij de houdbaarheidsdatum uit de vorige eeuw stamt.
De jaren gaan tellen, en bij bepaalde acts komt het dan op het podium over als een parodie, waarbij je met de carnaval wel flink kan scoren.
Hetzelfde probleem had Johnny Rotten van Sex Pistols een paar jaar geleden ook.
Die boze punk act was lachwekkend.
En Johnny Rotten vind ik ook qua uiterlijk er uit zien als de lichtelijk dementerende vader van Flint.
Zou The Prodigy nog kunnen in deze tijd?
Ik denk het wel.
Al zou Liam Howlett dan wel zonder de overige twee leden verder moeten gaan, die zijn eigenlijk heel goed vervangbaar.
Aan de beats op dit album stoor ik mij totaal niet, die zitten nog steeds strak in elkaar.
Ik geef toe, de impact zal nooit meer zo groot zijn als in de jaren 90, maar er staat meer dan genoeg op om van te smullen.

Hmm Prodigy zonder Keith is geen Prodigy. Ik ben wel met je eens dat ze weinig toegevoegde waarde hebben (in de studio), en dat het vooral teveel van hetzelfde trucje is. Er staat zeker genoeg op om van te smullen, ik kan bijvoorbeeld nu geen genoeg krijgen van Rebel Radio en Roadblox. Gewoon weer een zeer degelijk album en een stap voorwaarts vergeleken met het slappe AONO en IMD. Zou dit het laatste Prodigy album zijn?

Voor mij zit de kracht vooral in de Keith loze nummers; zoals vermeld de sterke opener, The Day Is My Enemy en in het Nine Inch Nails achtige Beyond the Deathray.
Liam Howlett is The Prodigy, Keith Flint de stoorzender.
In de jaren 90 in positieve zin, tegenwoordig meer in het negatieve.

Als ze Flint echt To The Hospital brengen, dan kan er misschien nog best een album uitgeperst worden.
Ik weet trouwens niet of de opnames tussen The Fat of the Land en Always Outnumbered, Never Outgunned nog ergens in een kluis liggen.
Het schijnt dat het album zo goed als klaar was, maar vanwege het floppen van Baby's Got A Temper nooit uitgebracht zijn.
Maar misschien zijn die stukken wel hergebruikt voor dit album en hun vorige Invaders Must Die.

Sowieso is dit een duurzaam album. In de zin dat ik bij ieder nummer het gevoel heb de samples een keer eerder gehoord te hebben. Recycle.. Ehm recyber-punk

Verder kan de Prodigy best zonder Keith. Dat lukte Liam de eerste twee albums ook best aardig toch?

In de studio wel, op het podium niet.

Qua MC hoor en zie ik liever Maxim dan Keith op het podium. Maar dat is persoonlijk.

Zeer zeker.

Dat zou zomaar kunnen, want uit die tijd stammen ook "Wake the fuck up" en "Back 2 Skool" En qua beats en synths lijken die heel erg op het materiaal van IMD en TDIME.