The Prodigy - The Day Is My Enemy (2015)

The Prodigy is nog steeds van dik hout zaagt men planken. The Prodigy is nog steeds de beuk er in. The Prodigy staat nog steeds garant voor een flinke stoot energie.

Ik had geen enkele verwachting daar de de vorige albums nu eenmaal geen hoogstandjes zijn. Het is me allemaal té schreeuwerig, te veel gebeuk zonder de fraaie randjes die de eerste albums wel hadden.

En dan valt The Day Is My Enemy eigenlijk best wel mee t.o.v. de vorige albums. Ik ontwaar tussen alle bombast en geschreeuw weer eens wat meer 'melodie' en minder gefreak.
Het lijkt erop dat ze wat terug willen gaan naar de dagen van Music for the Jilted Generation maar als dat zo is (denk het trouwens niet) slagen ze daar nog niet helemaal in (ze blijven daarvoor weer t eveel hangen in de sound van hun laatste albums). De aanzet lijkt er te zijn en dat is a heel wat.
En daardoor is dit album eigenlijk een enorme meevaller wat mij betreft. Maar heel goed? Mwoah. Soms is het lekker om je verstand op nul te zetten en dat kan hier vrij gemakkelijk.

The Day Is My Enemy smeult maar ontploft nergens

Vernieuwing is iets dat me enorm boeit in muziek. Het is soms lastig om objectief te oordelen over een plaat zonder zaken als vernieuwing of nostalgie te veel van invloed te laten zijn. Ieder The Prodigy album in de nineties was vernieuwend en luider dan de voorganger. De bubble groeide snel en ging richting knappen moet Liam gedacht hebben ergens tussen Fat Of The Land en Always Outnumbered Never Outgunned. Het cancellen van een snoeihard album in 2002 en de release van het relatief kalme AONO in 2004 vormen het bewijs van deze gedachte.

Het enigszins vernieuwende AONO blijkt vooral een flinke koerswijziging. Geen nog biggere bigbeats maar electro beats. Geen vuurspugende Keith maar frisse synths. Eigenlijk dus terug naar de basis maar dan op een nieuwe manier. Bij vlagen klinkt The Prodigy zelfs sexy. Het inmiddels grote publiek pikte deze romantische aanpak niet en het album flopte.

Liam had zich in een positie gemanouvreerd waaruit hij niet meer kon ontsnappen. Hij moet toch gedacht hebben van: “zit ik hier potverdorie wederom de vernieuwer uit te hangen, krijg ik bakken stront over me heen”. De ontwikkeling van The Prodigy loopt wat dat betreft synchroom met die van Public Enemy. AONO is het Muse Sick N Hour Mess Age van The Prodigy geworden. Persoonlijk vind ik AONO een onderschat album. Nummers als Girls, Memphis Bells, Medusa’s Path en Wake Up Call zijn voor mij klassiekers in hun oeuvre. Het album kent echter ook een aantal missers.

In de jaren die volgden bleeft de live reputatie staan als een huis zonder enig vertoon van verval. Het kan niet anders zijn dat Liam zich deze jaren ging berusten in het feit dat The Prodigy publiek bezit is geworden. Daarom werden de populaire bigbeats en Keith weer van stal gehaald om het publiek nostalgie te geven in de vorm van Invaders Must Die. De tracks komen live goed tot haar recht vanwege de herkenning, maar veel om het lijf hebben de songs helaas niet. Zo is Thunder een mindere variant op Out of Space en Warriors dance een slap aftreksel van No Good.

Na een stilte van 5 jaar is daar het nieuws over een nieuw album. Het wordt aangekondigd als het beste album tot nu toe. Ook gaat de plaat de hedendaagse DJ scene een pak voor de broek geven. En er wordt wederom geen enkele muzikale concessie gedaan met dit gewelddadig rauwe album. Dat klinkt allemaal veelbelovend.

Maar bij het beluisteren van The Day Is My Enemy wordt pijnlijk duidelijk dat Liam wel degelijk concessies doet, en wel richting Keith Flint die overduidelijk de storende factor is op de plaat. De Firestarter truc is uitgewerkt. Uitzonderingen daargelaten lijken alle beats en synths gerecycled van AONO en IMD. Wil Liam hier zijn gelijk halen voor die albums? Iedere keer als je denkt dat er een avontuurlijke synth aan komt (ja u weet welk gevoel ik bedoel), krijg je wederom Keith Flint op je bord. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Keith’s aanwezigheid in de studio de creatieve vrijheid van Liam belemmert. Deze beperking zorgt ervoor dat de plaat een bom is die smeult maar nergens ontploft.

Je zou zeggen op basis van de recensie dat het een slechte plaat is. Toch is dat niet zo want daarvoor heeft Liam teveel talent. Er had alleen zoveel meer in gezeten naar mijn gevoel. Maar mogelijk verlang ik na 24 jaar teveel en moet ik accepteren dat een nostalgische The Prodigy geen probleem meer is.

(3.0)

Op zich is The Prodigy nog niet zo gedateerd, maar het grootste probleem is toch de beperkte kwaliteiten van de zang van Keith Flint.
Opener The Day Is My Enemy klinkt wel lekker met die vrouwenstem; beetje sensueel en een aangename toevoeging.
Het contrast is gelijk pijnlijk duidelijk bij het volgende nummer Nasty.
Eigenlijk kunnen Keith en Maxim alleen maar schreeuwen.
Live ben ik ook bang dat het tegen gaat vallen.
Vroeger waren de danspasjes absoluut een meerwaarde, waar de nodige energie van uit ging.
Nu lijkt Keiths getatoeëerde bierbuik meer op een lopende reclamezuil voor een aanbieding voor Bavaria bier bij de Albert Heijn, waarbij de houdbaarheidsdatum uit de vorige eeuw stamt.
De jaren gaan tellen, en bij bepaalde acts komt het dan op het podium over als een parodie, waarbij je met de carnaval wel flink kan scoren.
Hetzelfde probleem had Johnny Rotten van Sex Pistols een paar jaar geleden ook.
Die boze punk act was lachwekkend.
En Johnny Rotten vind ik ook qua uiterlijk er uit zien als de lichtelijk dementerende vader van Flint.
Zou The Prodigy nog kunnen in deze tijd?
Ik denk het wel.
Al zou Liam Howlett dan wel zonder de overige twee leden verder moeten gaan, die zijn eigenlijk heel goed vervangbaar.
Aan de beats op dit album stoor ik mij totaal niet, die zitten nog steeds strak in elkaar.
Ik geef toe, de impact zal nooit meer zo groot zijn als in de jaren 90, maar er staat meer dan genoeg op om van te smullen.

Beste album van The Prodigy sinds The Fat Of The Land uit 1997, al zegt dat helaas niet zoveel. Ten eerste maakte men na die plaat slechts drie albums en ten tweede zijn alle drie niet bepaald memorabel. Hier vindt men ten dele het heilige vuur terug; tracks als het titelnummer en Wall Of Death zijn prima, maar het grootste gedeelte van de songs is te vlak en voorspelbaar. Op de eerste paar albums pakte The Prodigy uit met lange, complex opgebouwde tracks, maar hier is het allemaal rampestampen en gaan met die banaan, allemaal binnen het tijdsbestek van een paar minuten. Van spannende opbouw is al helemaal geen sprake.

Misschien is zo'n beetje alles, qua muziek die een redelijk groot publiek zou kunnen trekken, al ooit gedaan. Waarna er alleen nog het combineren van dingen uit het verleden rest (wat dan misschien nog een 'nieuw' subgenre oplevert). Óf het bedenken van muziek die dermate atonaal is dat er maar weinig liefhebbers voor zullen zijn.

Maar als die niet-vernieuwende dingen alsnog steengoed uitgevoerd worden, doe ik er niet moeilijk over. Ik geef niet zoveel om hip.

In de aanloop naar de jaarlijstjestijd heb ik nog maar eens The Day is My Enemy opgepakt. Conclusie: leuke agressieve feestplaat, met een paar nummers die ook bij nadere beluistering goed blijven (bijvoorbeeld Wild Frontier), maar zeker geen topper en ook zeker geen jaarlijstmateriaal.