The Prodigy - The Day Is My Enemy (2015)

Ik moet zeggen dat mijn verwachtingen van dit album ook niet heel hoog waren maar ik moet zeggen dat ik The Day is My Enemy eigenlijk best oke vind. Op wat puntjes na gewoon een stevige energieke dansplaat. Minder plat dat Invaders Must Die. EIgenlijk een beetje terug naar de lijn van AONO maar dan een stuk beter uitgewerkt.

Soms worden bepaalde synths van The Prodigy wel heel uitgekauwd en voor Keith Flint is twee tracks waarbij hij zijn mond open mag trekken wel genoeg. Maar daar tegenover staan enkele leuke gastbijdragen van anderen en ook wel een paar leuke nieuwe geluidjes en mooie ideetjes zo her en der. Ook tof is het lekker schoppen tegen opportunistische USB-dj's.

Ik denk dat we moeten ophouden om The Prodigy met de jaren negentig te gaan vergelijken. Die rol van toen is niet meer aan hen maar een nieuwe producers.

Ook leuk trouwens dat Invisible Gun bij mij het gevoel oproept of ik een nooit eerder ontdekt level in het spel Doom aan het spelen ben.

Op mijn website nog wat beter toegelicht.
The Prodigy - The Day Is My Enemy - beatsandbass.nl

Ik weet ook wel dat het allemaal totaal niet meer vernieuwend is,dat ze zich zelf voor een aanzienlijk deel recyclen en dat als je dieper in het genre (en aanverwanten) duikt er waarschijnlijk betere en originele acts te vinden zijn.Maar het klinkt zo verrekte lekker,harde stampende beats en af en toe een welkom rustpuntje.Fijn album om af en toe eens ouderwets uit je dak te gaan.

Welke dan? Ik hoor het graag.

Ik zei waarschijnlijk dus helemaal zeker ben ik ook niet en eerlijk gezegd heb ik zelf niet zo'n behoefte om er in te duiken

Zelf ben ik er wel ingedoken en ik kan je zeggen dat ik nog geen betere en originelere acts ben tegen gekomen binnen het genre.

The Prodigy is inderdaad een van we weinigen van hun tijd die zich op deze manier ontwikkeld hebben. Tijdgenoten hebben allerlei andere paden ingeslagen.

Overigens zou het nogal armoede zijn als The Prodigy, een van de oudste nog bestaande dancegroepen, verantwoordelijk zou moeten zijn voor de vernieuwing.

Inderdaad, jij snapt wat ik bedoel

Haha dat nummer heet Invisible Sun, maar dit past natuurlijk wat beter bij Doom

Ik kan het bij the Prodigy toch nooit los gaan zien van de eerste drie sublieme studioalbums, en dan is dit gewoon weer een pak minder. Maar er staan wel een paar leuke nummertjes op voor de juiste gemoedstoestand, vooral Roadblox staat me wel aan. Geen topper maar ook niet zo saai als IMD, wat mij betreft.

Vind ik ook de beste tot nu toe.

De geveinsde agressie van The Prodigy verdwijnt hierbij als sneeuw voor de zon.

Atari Teenage Riot heeft vrij weinig met Rave, Breakbeat of Dance te maken. Origineel zijn ze wel, maar vind het verder niet echt te vergelijken. Prodigy is daarnaast ook vanuit de underground doorgegroeid naar een wereldberoemde band en daardoor misschien commerciëler geworden, maar in hun muziek laten ze dat niet terug horen, ze blijven bij hun eigen style.

Het nieuwe album van Atari Teenage Riot vind ik eigenlijk ook wel vergelijkbaar met The Prodigy. Nu ik dit album een keer compleet heb beluisterd dan valt die nog niet zo tegen als ik dacht dat het zou zijn na het horen van de singles. Het concert van ATR viel tegen maar vooral doordat er weinig sfeer was door een Paradiso die maar voor 20% gevuld is. Maar het nieuwe album klinkt wel lekker en daarvan kreeg ik wel meteen zin om hem nog een paar keer te luisteren. Heb nog geen favoriet op dit album van The Prodigy, geen die er boven de rest uit steekt. Had van mij wel wat korter gemogen, te veel vergelijkbare nummers.

ATR mag nog niet de schoenen van The Prodigy poetsen. Met alle respect. En bovendien lijkt het er ook niet echt op.

Tja... hmmm... nou.... wat vind ik er nu eigenlijk van? Ik heb geen zin om met de wolven mee te huilen en the prodigy als achterhaald te verklaren. Volgens mij zijn ze in feite de grondleggers van hun eigen genre, daarbinnen nog altijd relevant en eigenlijk ook nooit structureel geëvenaard. Rond invaders must die verweet menigeen ze dat ze de sound van Pendulum, bloody beetroots en Justice imiteerden. Maar ja, wie weet er nu nog wie dat eigenlijk zijn? The Prodigy is er echter nog steeds, doet herkenbaar wat ze altijd al deden en dat kan je ze toch moeilijk verwijten.

Dat gezegd hebbende, binnen hun eigen oeuvre vind ik deze plaat, net als AONO niet bepaald de beste. Melodieus en compositorisch haalt hij het niet bij bijvoorbeeld Music for the jilted generation of FOTL. De plaat bevat heus wel sterke songs die het met name live goed gaan doen maar hij is ook zó agressief en opgefokt en vol schreeuwerige onliners dat het na een half uur echt dodelijk vermoeiend is, ik heb de plaat tot nog toe niet in een keer kunnen afluisteren. Er zouden naar mijn mening meer rustmomentjes als Beyond the deathray op moeten staan. Dat is gewoon nodig want het begint op een gegeven moment als een agressieve eenheidsworst te klinken. Juist door dat voortdurend opgefokte sfeertje snap ik wel dat mensen roepen dat The Prodigy een parodie op zichzelf wordt. Daarnaast ontbreken er ook toch een of twee echte hoogvliegers, De titeltrack, Wild Frontier en Roadblox zijn best lekker maar nu ook weer geen Invaders must die of firestarter.

Al met al 2,5 tot 3 sterren, niet meer dan dat maar ook niet minder. Ik ga voor drie sterren omdat ik me er aan erger dat iedereen het kennelijk tijd vindt om de band de grond in te schrijven.

Wat weinig stemmen nog zeg, zou dat betekenen dat men niet meer in deze band geïnteresseerd is? In de HMH was er anders niets van te merken dat Prodigy aan populariteit heeft ingeboet.

Zie je wel vaker bij oudere artiesten. Op het podium razend populair vanwege het werk uit de hoogtijdagen. Maar in recenter werk is men niet meer zo geïnteresseerd.

Beste album van The Prodigy sinds The Fat Of The Land uit 1997, al zegt dat helaas niet zoveel. Ten eerste maakte men na die plaat slechts drie albums en ten tweede zijn alle drie niet bepaald memorabel. Hier vindt men ten dele het heilige vuur terug; tracks als het titelnummer en Wall Of Death zijn prima, maar het grootste gedeelte van de songs is te vlak en voorspelbaar. Op de eerste paar albums pakte The Prodigy uit met lange, complex opgebouwde tracks, maar hier is het allemaal rampestampen en gaan met die banaan, allemaal binnen het tijdsbestek van een paar minuten. Van spannende opbouw is al helemaal geen sprake.

Helemaal eens. Hij is stukken beter dan AONO en ook net ff wat beter dan IMD. Maar helaas niet het oude niveau. Na FOTL was het eigenlijk wel afgelopen. Voor mij zijn The Day Is My Enemy, Rebel Radio, Destroy en Roadblox de enige tracks die echt overeind blijven. Het album is verder wel van een constant niveau en beter uitgewerkt dan IMD, maar als je echt goed gaat analyseren is het eigenlijk gewoon een bergje leuke herrie en af en toe ook tegen het irritante aan.

Ik vraag me trouwens af waar nummers als AWOL en Jetfighter zijn gebleven? Liam had gezegd dat hij deze als b kantjes op singles ging uitbrengen maar ik heb een vermoeden dat dat uiteindelijk ook niet gaat gebeuren. Weet iemand dit misschien? AWOL vond ik namelijk wel een brute track en had zeker niet misstaan op dit album.

Ik vind deze cd wel weer beter dan de 2 voorgangers. Vooral de harde nummers knallen er echt uit zoals de titeltrack, Roadblox, Wall of Death en Get your fight on.
Soms moet je vernieuwen, maar waarom zou de Prodigy ook als ze dit soort nummers blijven maken.

Live komt dit album niet echt tot z'n recht. Alleen TDIME, Roadblox, en bij een Rokweiler mag de bpm wel iets meer omhoog maar verder komt dit live niet echt goed uit de verf vind ik. Het is meer een luisteralbum voor in de auto of iets dergelijks. En ja, ik heb ze gisteren live gezien.

Kunnen die gasten nu echt niets nieuws meer bedenken? Over the top is nog een understatement.

Blijkbaar niet, maar waarom wordt van nota bene The Prodigy verwacht dat zij het wagenwiel opnieuw uitvinden. Dat hebben ze al gedaan in de jaren 90. Waar zijn alle andere acts die wel voor vernieuwing zorgen? Zelfs The Chemical Brothers zijn al jaren afgezakt naar een zeer bedenkelijk niveau. Acts die vroeger garant stonden voor originaliteit en creativiteit zijn vandaag de dag gewoon zeer schaars, of beter gezegd, die zijn er niet. Pendulum (inmiddels ook alweer zo'n 10 jaar lang) is de enige band in het genre die misschien niet bijster origineel is, maar wel hun eigen unieke sound hebben gecreëerd en echt iets hebben toegevoegd. Verder kan ik gewoon niks bedenken. Het nieuwe album van The Chemical Brothers, dat is pas slecht!

Goed nieuws, Awol wordt uitgebracht op de nieuwe 5-track EP van The Prodigy genaamd "The Night is my Friend". Ik zie dat de EP al op de site staat trouwens.

Misschien is zo'n beetje alles, qua muziek die een redelijk groot publiek zou kunnen trekken, al ooit gedaan. Waarna er alleen nog het combineren van dingen uit het verleden rest (wat dan misschien nog een 'nieuw' subgenre oplevert). Óf het bedenken van muziek die dermate atonaal is dat er maar weinig liefhebbers voor zullen zijn.

Maar als die niet-vernieuwende dingen alsnog steengoed uitgevoerd worden, doe ik er niet moeilijk over. Ik geef niet zoveel om hip.

Er is nog meer dan genoeg mogelijk qua vernieuwing. Zeker met dancemuziek kun je tig kanten op en zijn er ik weet niet hoeveel sounds mogelijk.

Het is alleen dat je vernieuwing niet moet gaan eisen van acts die uit een vervlogen tijdperk stammen.

Een beetje vernieuwing mag overigens wel bij deze band, want de houdbaarheidsdatum van hun big beat punk rock is al lang verstreken.

Zeer goed album, als ik naar dit album luister klinkt het als een mix van Invaders Must Die en Always Outnumbered, Never Outgunned, nog iemand dit opgevallen?

Ik wil dat ze eens een album maken naar liedje Diesel Power.

Of zoiets als dit? Mix van Prodigy en Hip-Hop. Niet eens zo heel slecht vind ik ook eerlijk gezegd. Maar Liam heeft al vanaf het begin altijd aangegeven geïnspireerd te zijn door hip-hop en daar ook veel samples uit te zoeken. Vooral de oudere Prodigy tracks bevatten hip-hop samples en elementen.