The Smashing Pumpkins - Adore (1998)

Ik ben hem nu weer aan het beluisteren en merk dat ik het hier wel mee eens ben.....

Ook in huize Pinsnider weer eens het stof van de plaat afgeblazen. Kan me wel vinden in bovenstaande; het is -gezien het geboden materiaal- wel een een lange zit. Maar ik heb iets nieuws ontdekt; de plaat is gemixed in mono, en ik heb nu ook een nieuw versterkertje met aparte mono-knop. Die combinatie klinkt echt wondermooi! Heel dof, maar tegelijk ook scherp (als dat kan) Billy lijkt de speakers uit te kruipen met zijn stem. En zo geven de Pompoenen ook na al die jaren weer een prachtig geheimpje prijs. Aanradertje op plaat dus!

Ah, dat is wel interessant zeg. Ik heb een stereo/mono-schakelaar op mijn koptelefoon, ga het daar ook eens op proberen.

De eerste acht nummers zijn best sterk. Op dat moment zat ik me af te vragen of dit album niet ten onrechte zo ondergewaardeerd wordt. De volgende acht nummers dan, zijn echt slecht of in het beste geval gewoon heel saai. Nee, geef mij maar hun drie voorgaande albums. Zelfs restjesalbum Pisces Iscariot is sterker...

To Sheila en Ava Adore behoren zeker en vast tot het beste van de Pumpkins, maar hierna wordt het nooit echt wat. Ik dacht dat For Martha nog wel voor een hoogtepunt zou zorgen, maar dat werd ook niks. Misschien hadden ze na Mellon Collie er beter de brui aan gegeven, alhoewel we dan nooit de twee nummers die ik daarnet heb vermeld zouden gekregen hebben.

Ik weet niet, de meeste nummers zijn echt saai en van 'Pug' tot en met 'Behold! The Night Mare' is het niet gewoon saai meer maar echt ondermaats slecht... Hun neiging naar electro-invloeden pakt ook niet zo goed uit vind ik. Dit album mocht echt wat harder rocken van mij, ik zet maar vlug Siamese Dream op.

De mooiste tracks zitten juist in de tweede helft wat mij betreft. Pug en Behold! The Nightmare hebben een vinkje hier, maar ook For Martha en Blank Page vind ik erg mooi. Toch hadden er best 3, 4 tracks afgekund, want 5 kwartier is wel wat lang inderdaad.

Prachtige plaat, niks te lang of saai, een van de betere Pumpkins-platen wat mij betreft.
Geen skiptracks of echte uitschieters voor mij, vandaar dat ik nooit echt op de songtitels heb gelet. Om gele sterren te kunnen plaatsen zal ik de CD 'ns moeten beluisteren met het boekje bij de hand..

Helemaal akkoord. Geen seconde te lang, en voor mij persoonlijk het beste album van Smashing Pumpkins. Hopelijk volgt hier binnenkort ook een mooi reissue van met veel bonus materiaal.

Voor mij nu ook het beste album. Dit album is zo donker en emotioneel. Briljant, maar dan ook absoluut!

Tear, Blank Page en Daphne Descends zijn mijn favoriete nummers.

Ten tijde van de release van deze plaat was ik zwaar teleurgesteld. Ik was op Pinkpop 1998 en de dag dat Smashing Pumpkins daar speelde (maandag) was ook de releasedatum van het album. In die tijd was er nog geen internet waarop albums lekte, dus ik kende nog alleen single 'Ava Adore' en die was wel erg rustig. Maar rustige nummers hadden ook op de vorige albums gestaan.

De Pumpkins speelde een voornamelijk rustige set aangezien het album gepromoot moest worden, en dat viel niet bij iedereen in het juiste keelgat. Waaronder bij mij. Ook werd duidelijk dat het album weinig gitaargeweld bevatte. Ik heb het album dus ook niet gekocht, en sterker nog, ook eigenlijk nooit echt heel goed geluisterd.

Deze week heb ik het album dan toch (voor een prikkie) gekocht, en het bevalt me beter dan ik gedacht had. Al heb ik het wel voornamelijk over het eerste deel van het album, zeg maar t/m 'Crestfallen'.
Daarna vind ik het wel heel erg wisselvallig worden (met negatieve uitschieter het valse 'Annie-Dog'). Het album heeft gewoonweg teveel nummers, en is een lange zit door de redelijk eentonige ingetogen stijl.

Geef mij toch maar de albums hiervoor.

De albums hiervoor waren geweldig tot briljant. Toch kozen the Pumpkins best moedig voor een wat andere weg op Adore, lees wat meer rustige muziek met een grotere rol voor de electronica. Toch bepaalt deze keuze niet geheel dat dit wat minder is dan de eerdere platen. Belangrijk is ook dat er een aantal mindere songs op staan, in tegenstelling tot eerst. Dat geeft dit album een soms wisselvalliger gevoel.

Maar toch, er is nog meer dan genoeg om van te genieten, er staat genoeg moois op. Om te beginnen de echt mooie openingsssong To Sheila. Direct daarna het voor mij beste nummer van de plaat Ava Adore. Ook Perfect, direct daarna is een prachtsong. Daphne Descends is wat steviger, maar alweer goed. Zo heeft deze plaat in ieder geval een sterke start.
En zo staan er nog meerdere nummers op die echt de moeite waard zijn (Tear & Pug bijvoorbeeld), maar op het eind staat nog zo'n echt mooi liedje: For Martha. Tussendoor zakt het soms wat in, klinkt het allemaal wat tam. Uiteindelijk zorgt toch teveel moois ervoor dat ook Adore een goede plaat van the Smashing Pumpkins is.

Vandaag weer eens geluisterd omdat het binnenkort weer opnieuw op vinyl verschijnt. Ik weet het nog niet. Het is aan de ene kant best mooi maar het kakt ook wel erg in met To Martha als enorm hoogtepunt in zeer positieve zin, wat een prachtnummer is dat toch.

Ja, vanwege de heruitgave op vinyl ben ik Adore ook weer gaan luisteren. Ik heb besloten om 'm (net) niet aan te schaffen: je moet toch kiezen...

Wat grappig west: ik had hem al in mijn virtuele mandje liggen samen met Oasis die ook opnieuw uitgebracht gaat worden. En toen dacht ik 'nee, ik wacht nog even'. Oasis moet daardoor, om verzendkosten te sparen, ook even wachten maar die kan ik ook wel in de winkel kopen.
Ik twijfel te veel over Adore, heb het al vanaf release op cd en soms moet ik daar gewoon genoegen mee nemen. Goedkoop is ie immers ook niet en ik heb meer wensen

...gewoon de eerste persing aanschaffen. Dattie in mono is geeft het een bijzondere sfeer die prachtig past bij de muziek...

Gelukkig had ik Oasis al besteld daar, voordat de gratis verzendlimiet omhoog ging...

Die deluxe versie is behoorlijk omvangrijk zeg. Poeh poeh. Staan wel wat leuke dingen tussen.

Wat is cd 6 met die live uitvoeringen toch een prachtig plaatje.
Alleen hiervoor zou ik de box al willen kopen.

Men had het album beter op twee schijfjes gezet. Voor een enkel album vind ik het te lang. Niettemin staan er fantastische songs op

In mijn CD boekje wel op de laatste 2 pagina's genoemd als drummers.
Maar het is wel raar om "ingehuurde" drummers zo te vermelden.

Na 3 meesterwerken viel mij dit indertijd zwaar tegen. Ik had de CD toen blind gekocht en dat voelde toen als een nogal prijzige miskoop.

Door de jaren heen en in tijden dat ik tegen depressies vocht, kon ik wel "genieten" van dit album. De neerslachtige sfeer die het album uitstraalt kan ik in depressieve episodes goed pruimen. Met als hoogtepunt 'Behold! The Night Mare' en het nog mooiere "For Martha" en dan als afsluiter 'Blank Page' liggend op een bank of bed zwelgend in mijn eigen ellende.

Voor veel mensen was dit album jammer de bammer, voor mij juist toppie joppie.

Dat rustige van deze plaat ga ik nu als oudere jongere meer waarderen.

Daphne Descends steekt wat mij betreft met kop en schotel uit boven de rest. Vooral de 5-night stand versie van Daphne Descends is geweldig (destijds op MTV, nu op de Youtube). Puur vakman/vrouwschap. De sustain van Iha hoor je helaas niet zo goed op het album maar die denken we er gewoon bij. Mijn hoofd kan dat.

Ik sluit me hier volledig bij aan van de week weer aan gehad en weer opslag verliefd geworden. Gewoon een dikke 5 !!!

Hun enige goede album

Lol

Ik meen t! Die anderen luister ik niet naar..deze wel..

Haha, goede 1 april-grap luigi!

Shame vind ik een top nummer.