The Smashing Pumpkins - Adore (1998)

Destijds was ik compleet idolaat van de Pumpkins, maar toen ik dit plaatje van de week weer 's opzette, merkte ik dat Adore toch een beetje van zijn glans heeft verloren. Ik vind die elektronische saus wel erg fijn, maar nummers als Crestfallen en Appels + Oranjes zijn eigenlijk best wel zwak. Daphne Descends, Tear, Pug en Behold! The Nightmare zijn toch wel de beste nummers, de rest kan daar niet echt aan tippen.

Ik denk dat Billy zijn hoogtepunt toch wel had in het Mellon Collie-tijdperk, met een erg sterk dubbelalbum en zo'n 15 briljante b-kantjes.

Een halfje d'r af dan maar... (3,5* nu)

Drie jaar lang teren op het meesterwerk Mellon Collie & the Infinite Sadness. Het was goed te doen met zo'n meesterwerk in de vorm van een dubbel-album.
De nieuwsgierigheid was toch wel groot naar nieuw werk. De band zou immers met een nieuw geluid komen aanzetten, meer electronica. Dat moet wel goed zitten dacht ik toen, omdat ze dat op Mellon Collie ook al uitprobeerden.
En toen verscheen Ava Adore als voorloper van dit album en ik begon wat nerveus te worden. Dit nummer wilde namelijk niet beklijven bij mij. Waren 3 meesterwerken dan inderdaad de limiet? Zou ik ze aan het ontgroeien zijn? Of was dit gewoon een wat minder nummer?
Met angst en beven ging ik op weg naar de cd-zaak toen Adore uitkwam en ik kon constateren dat de teleurstelling inderdaad groot zou zijn. Heeeeeeeeeel groot...........
Maar het is nu bijna 10 jaar later en ik kijk er wat neutraler tegenaan dan toen. Zeker nu ik Zeitgeist ook gehoord heb leek het me een goed moment om dit album wat beter uit te pluizen voor mezelf (en voor wie er nog meer interesse hebben in mijn gezever).

To Sheila blijf ik een schitterend nummer vinden. Nergens nog iets van vernieuwing te herkennen. De band had wel vaker dit soort akoestische nummers ten gehore gebracht. Ik vind het nog steeds een betoverend liedje. Vooral de banjo geeft het een bijzonder en vooral lieflijk tintje mee. Otherfool omschrijft het als een saaie opening. Ik omschrijf het als een betoverend mooie opening die uitermate gedurfd is voor een rockband als de Pumpkins (en dan in het kader van openingstrack).
Door alle loops en samples valt Ava Adore natuurlijk behoorlijk op. Het wijkt ook best af van de voorgaande albums. Maar nu ik het zo terug hoor denk ik dat dat nog best wel meevalt eerlijk gezegd. Het is een apart nummer dat eigenlijk nog best goed overeind staat na al die jaren. Alleen blijft het wel wat afstandelijks houden. Muziek voor het hoofd en minder voor het hart en dat was wat de Pumpkins altijd deden: muziek maken voor het hart (zo werkte dat bij mij althans).
Op een nummer als Perfect mis ik toch echt de aanwezigheid van Jimmy Chamberlin. Hier merk je dat Corgan een liefhebber is van Depeche Mode alleen doen die dit soort nummers nu net even een stukje beter. Het is mij te nikserig. Het mist energie en het klink futloos. Ongetwijfeld was de periode waarin Corgan verkeerde hier mede-schuldig aan. Zijn moeder was net overleden en dat had zijn weerslag op dit album. Dit Perfect is zelfs nog één van de opgewektere nummers te noemen.
Daphne Descends is weer een wat sterker nummer. Ook hier probeert Corgan een beetje te opereren in het Depeche Mode-straatje. Maar het blijft wat vlakjes en de zang ergert me hier net even te veel.
Once Upon A Time kent het luchtige wat sommige experimentelere nummers van Mellon Collie ook hadden. Maar waren het daar nummers die perfect in het totaalplaatje pasten, daar vormt het hier juist een soort kern en die is voor mij helaas niet stevig genoeg. Aangenaam? Zeker, maar het is net te weinig om van een geweldig nummer te spreken waar je van uit je dak gaat en dat je volledig weet te raken.
Tear lijkt het een beetje in de hoek van The Cure te zoeken. Ik vond en vind het allemaal te dreinerig en het nummer gaat nog steeds volledig langs me heen.
Crestfallen kent ook dat dreinerige. Een echt scherpe compositie is het ook al niet, toch weet dit nummer me dan weer meer te boeien en vind ik het zo slecht nog niet.
Appels + Oranjes is wat meer up-tempo en leunt ook wat zwaarder op de electronische toevoegingen. Vrij zwartgallig en tegelijkertijd ook wel wat glorieuzer. Helaas blijft het allemaal net iets te simpel en onaf.
Pug is weer meer Depeche Mode electronica-rock. Het klinkt slepend en weet mij wel te pakken op de een of andere manier. Toch doen dit soort nummers me sterk verlangen naar die heerlijke rocksongs van Gish of Siamese Dream. Dit zijn gewoonweg niet mijn Pumpkins.
The Tale of Dusty & Pistol Pete is er typische eentje van ene oor in andere oor uit. Nu ik het zo weer hoor besef ik dat maar weer al te goed. Alsof ik het voor de eerste keer hoor. Aardig, maar meer ook niet. Het zou een leuk b-kantje kunnen wezen.
Annie-Dog klinkt door de piano erg zwaarmoedig en zwart. Dat kan erg mooi uitpakken maar hier gebeurt dat helaas dus niet. Het gaat iets te lang door zonder dat er spannende dingen in gebeuren.
Bij Shame slaat de vermoeidheid dan wat door. Het zeurt te lang en dan gaat de dreinerige stem van Corgan zelfs mij vervelen.
Behold! The Night Mare klinkt gelukkig weer wat beter. Het is geen juweeltje zoals ze op voorgaande albums afleveren, maar ik vind het uiterst genietbaar en op dit album werd het even tijd dat er weer wat lekkers voorbij kwam.
Dat lekkere gaat zeker op voor het absolute hoogtepunt van Adore genaamd For Martha , toch wel één van mijn favoriete Pumpkins songs. Eindelijk weer prachtige gitaarlijnen en hier klinkt de piano wel goed en mooi. Prachtige opbouw en ontknoping. Stonden er maar meer van dit soort juwelen tussen en ik was een zeer tevreden man geweest toen maar ook nu.
Blank Page vind ik ook een prima nummer. Geen tweede juweel, maar zeker wel een mooi nummer dat aan weet te slaan. Onthaast en relaxed. Duidelijk een persoonlijke favoriet van dit album.
De 17 seconden durende 17 voegen verder weinig toe en daarmee komt er een einde aan één van de grootste teleurstellingen op muziekgebied. Nu, zoveel jaar verder, kijk ik daar wat nuchterder tegenaan en kan ik het album beter plaatsen (het krijgt dan ook nog een kleine 3,5*), maar dat het niet een favoriet album van me is lijkt me verder wel duidelijk zo.

Toch een beetje de teleurstelling die werkelijkheid wordt. Nu zit ik weer naar Mellon Collie te luisteren. Geweldige nummers, stuk voor stuk. Zoveel pit, zoveel energie. En zoveel originele ideeën! Op zich heeft Adore dat laatste nog wel hoor, maar de andere begrippen zijn ver te zoeken. Misschien besef ik dan pas goed wat het echt is in een band wat ik waardeer. Het zijn bij Smashing Pumpkins toch echt die rifjes, die lekkere vieze distorted sound, die schreeuwen van Corgan, die teksten die overal tegen aanschoppen als een boze tiener dat kan. Dat mis ik toch hier. De eerste twee a drie nummers ben ik er nog wel redelijk bij. En bij ieder nummer daarna denk ik ook nog: "Hey! Leuk melodietje!" bij de eerste seconden. Daarna vervalt het steevast in te repetitief en te ingehouden. En dat is nou net wat ik niet zoek in de Pompoenen. Dat maakt het toch zo zonde, als je dan Here is no Why hoort, om maar een voorbeeld te nemen. Dat moment dat Corgan blert: "Sitting still was never ENOUGH!!!" en daarna de gitaarsolo volgt. Kippenvel, emoties volgen. Godver***** wat is het jammer dat ze zonodig een rustige plaat moesten maken.

To Sheila en Ava Adore behoren zeker en vast tot het beste van de Pumpkins, maar hierna wordt het nooit echt wat. Ik dacht dat For Martha nog wel voor een hoogtepunt zou zorgen, maar dat werd ook niks. Misschien hadden ze na Mellon Collie er beter de brui aan gegeven, alhoewel we dan nooit de twee nummers die ik daarnet heb vermeld zouden gekregen hebben.

Ik weet niet, de meeste nummers zijn echt saai en van 'Pug' tot en met 'Behold! The Night Mare' is het niet gewoon saai meer maar echt ondermaats slecht... Hun neiging naar electro-invloeden pakt ook niet zo goed uit vind ik. Dit album mocht echt wat harder rocken van mij, ik zet maar vlug Siamese Dream op.

De albums hiervoor waren geweldig tot briljant. Toch kozen the Pumpkins best moedig voor een wat andere weg op Adore, lees wat meer rustige muziek met een grotere rol voor de electronica. Toch bepaalt deze keuze niet geheel dat dit wat minder is dan de eerdere platen. Belangrijk is ook dat er een aantal mindere songs op staan, in tegenstelling tot eerst. Dat geeft dit album een soms wisselvalliger gevoel.

Maar toch, er is nog meer dan genoeg om van te genieten, er staat genoeg moois op. Om te beginnen de echt mooie openingsssong To Sheila. Direct daarna het voor mij beste nummer van de plaat Ava Adore. Ook Perfect, direct daarna is een prachtsong. Daphne Descends is wat steviger, maar alweer goed. Zo heeft deze plaat in ieder geval een sterke start.
En zo staan er nog meerdere nummers op die echt de moeite waard zijn (Tear & Pug bijvoorbeeld), maar op het eind staat nog zo'n echt mooi liedje: For Martha. Tussendoor zakt het soms wat in, klinkt het allemaal wat tam. Uiteindelijk zorgt toch teveel moois ervoor dat ook Adore een goede plaat van the Smashing Pumpkins is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Smashing Pumpkins - Adore (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Smashing Pumpkins - Adore (1998)
Na een heleboel ellende sloeg de Amerikaanse band The Smashing Pumpkins op haar vierde album een nieuwe en wat onbegrepen en ondergewaardeerde weg in, maar Adore is echt een prachtig album

Vraag fans van The Smashing Pumpkins naar hun favoriete album van de band en ik verwacht dat Adore, het vierde album van de band, maar weinig genoemd gaat worden. Adore verscheen in 1998, was in dat jaar mijn favoriete Smashing Pumpkins album en dat is het nog steeds. Op Adore slaat de band een andere weg in en het is een weg die op de volgende albums van de band meteen weer zou worden verlaten. Mede door een heleboel persoonlijke misère, klinkt de band uit Chicago op Adore melancholischer en ook ingetogener dan we van de band gewend zijn. De gitaarmuren blijven uit, net als de hard-zacht dynamiek, en elektronica speelt een voornamere rol. Het klinkt anders, maar wat zijn de songs goed en wat klinkt het nog altijd mooi en bijzonder.

Binnen het oeuvre van de Amerikaanse band The Smashing Pumpkins worden de eerste drie albums van de band, Gish uit 1991, Siamese Dream uit 1993 en Mellon Collie And The Infinite Sadness uit 1995, door de critici het hoogst gewaardeerd, gevolgd door de albums die de band de afgelopen tien jaar heeft gemaakt. Mijn persoonlijke favoriet in het oeuvre van de band rond Billy Corgan is echter het in 1998 verschenen Adore, dat destijds door de critici werd verguisd.

Adore is in het oeuvre van de Amerikaanse band een wat vreemde eend in de bijt. De verschillen met de andere albums van The Smashing Pumpkins moeten ook weer niet overdreven worden, maar Adore klinkt wel wezenlijk anders dan zijn voorgangers en de albums die zouden volgen.

De band maakte Adore in een extreem moeilijke periode. De toetsenist van de band overleed aan een overdosis, terwijl de drummer van de band een te grote hoeveelheid drugs maar net overleefde en vervolgens werd ontslagen. Voorman Billy Corgan kreeg hiernaast ook nog eens te maken met het overlijden van zijn moeder en het einde van zijn huwelijk. Het zijn meer dan voldoende ingrediënten voor een nogal melancholisch album.

Adore opent met het uiterst ingetogen en akoestische eerbetoon aan Billy Corgan's moeder To Sheila, dat de toon zet voor het album. In de muziek van The Smashing Pumpkins zaten altijd al meer ingetogen passages, maar deze werden altijd gecombineerd met uitbarstingen en hoge gitaarmuren. To Sheila moet het doen zonder deze dynamiek, maar komt daarom alleen maar harder aan.

De tweede track van het album, de single Ava Adore, past eigenlijk niet zo goed op het album. Het is de ruwste en stevigste track op het album en ook de track die het dichtst bij het vertrouwde Smashing Pumpkins geluid ligt, al is de grotere rol voor elektronica wel opvallend. Ik vind het ook de minste track overigens.

Adore vervolgt met een serie relatief ingetogen tracks, waarin wederom de rol van elektronica opvalt. De band moest het op Adore doen zonder drummer Jimmy Chamberlain, maar het drumwerk op het album springt er wat mij betreft in positieve zin uit. Het hele albums, waarvoor meerdere producers werden ingeschakeld, klinkt overigens fantastisch.

Het is opvallend dat The Smashing Pumpkins op hun eerste drie albums hadden getekend voor het rockgeluid van de jaren 90, maar op Adore deels terug grijpen op de combinatie van gitaren en synths uit de jaren 80. Het bevalt me persoonlijk net wat beter dan de gitaarmuren en de steeds terugkerende hard-zacht dynamiek op de eerste albums van de band.

Adore is zoals gezegd veel mooier geproduceerd en heeft mede hierdoor de tand des tijds veel beter doorstaan. Ik vind ook de songs op Adore beter en waar de zang van Billy Corgan op veel albums van The Smashing Pumpkins scherp en soms zelf onaangenaam klinkt, vind ik zijn zang op Adore wel raak.

Ondanks alle verschillen met de drie voorgangers en de albums die na Adore zouden volgen, vind ik Adore wel een typisch Smashing Pumpkins album, want veel ingrediënten die de muziek van de Amerikaanse band zo bijzonder maakten en maken, zijn ook op dit album te horen.

Mede dankzij het net wat andere geluid en de wat meer ingetogen en ook melodieuzere songs, kon Adore niet rekenen op de sympathie van de critici en ook onder de fans van de band is het zeker niet het meest populaire album, maar mij raakte het album eigenlijk direct en dat doet het album nog steeds. Het is het enige album van The Smashing Pumpkins dat ik nog geregeld beluister en ik vind het nog minstens net zo mooi als bijna 24 jaar geleden. Erwin Zijleman

Voor mij de plaat van SP die ik het meest luister. Bij verschijnen blind de cd gekocht wetende dat het niet kon tegenvallen. De live versie van tear op pinkpop is wel lekkerder dan op de plaat.

The Smashing Pumpkins, een Amerikaanse alternatieve rockband opgericht in 1988, staat bekend om hun unieke geluid en complexe muzikale composities. Door de jaren heen is hun muziek geëvolueerd, met invloeden variërend van gothic rock tot elektronische muziek. Hun album Adore uit 1998 markeerde een belangrijke verschuiving in hun stijl, van harde rock naar meer ingetogen en experimentele geluiden.

To Sheila opent het album op een dromerige, ingetogen manier. De delicate muzikale arrangementen en introspectieve akoestische benadering onderscheiden het duidelijk van hun eerdere werk. To Sheila is een ode aan liefde en verlies, en vangt de weemoedige, kwetsbare sfeer van eenzaamheid en introspectie, maar ook hoop en berusting. Het is een prachtig voorbeeld van de evolutie van de band in de late jaren '90.

Ava Adore biedt een fascinerende mix van somberheid en passie. Het opent met een hypnotiserende drumbeat en duistere synthesizergeluiden, waardoor een onheilspellende sfeer ontstaat. De ingetogen gitaarlijnen versterken de melancholische ondertoon, terwijl Billy Corgan's rauwe, spookachtige stem perfect bijdraagt aan de emotionele lading. Het thema van verloren liefde en obsessie roept beelden op van donkere, regenachtige nachten vol eenzaamheid.

Perfect is een melancholisch en meeslepend nummer dat zowel muzikaal als tekstueel indruk maakt. Het intieme en grootse geluid weerspiegelt een verlangen naar herstel van een verloren relatie. De verteller reflecteert op fouten uit het verleden en hoopt op een tweede kans, wat een gevoel van hoop en verlangen creëert.

Daphne Descends onthult een somber, melancholisch karakter, perfect passend binnen de sfeer van Adore. De atmosferische gitaarlagen en delicate elektronische elementen roepen een gevoel van introspectie en droefheid op. Het thema van verlies en emotionele pijn wordt muzikaal verbeeld door een sonisch landschap dat zowel betoverend als verontrustend is.

Once Upon a Time ademt emotie en nostalgie. Het ingetogen en introverte nummer reflecteert op verloren liefde, met een weemoedige, melancholische sfeer. Het is doordrenkt met emotie, kenmerkend voor het werk van de band in deze periode. Tear behandelt lyrisch gezien verlies, verlangen en de pijn van onvervulde liefde. De melancholische muziek wordt versterkt door introspectieve teksten, maar er is ook een gevoel van emotionele zuivering en acceptatie. Dit nummer resoneert sterk bij degenen die worstelen met hun eigen emoties en ervaringen.

Crestfallen straalt een diep gevoel van verloren hoop en pijn uit. De sombere, introspectieve toon wordt ondersteund door rijke, complexe muzikale arrangementen met elektronische beats en atmosferische gitaren. De teksten zijn doordrenkt met metaforen en symboliek, wat een gevoel van vervreemding en zoektocht naar betekenis oproept. Appels + Oranjes verkent thema's van vervreemding en introspectie, met een melancholische en opstandige sfeer. De hypnotiserende ritmische structuur en de kwetsbare maar krachtige zang van Billy Corgan dragen bij aan de gelaagdheid en complexiteit van het nummer.

Pug ontplooit zich met een rijke, melancholische sfeer en intrigerende muzikale lagen. De subtiele mengeling van elektronische elementen en traditionele rockinstrumenten zorgt voor een dynamische luisterervaring. Het vangt de essentie van vervlogen liefdes en onopgeloste emoties. The Tale of Dusty and Pistol Peter beschrijft een verhaal vol mystiek en symboliek, met thema's van verlangen, verlies en de zoektocht naar betekenis. De melancholische en spookachtige sfeer, gecombineerd met rijke en gelaagde muzikale arrangementen, creëert een dromerige, introspectieve ambiance.

Annie-Dog staat bekend om zijn introspectieve en sombere sfeer, met minimale arrangementen die de melancholische toon versterken. De poëtische en enigszins cryptische teksten laten ruimte voor interpretatie, wat de luisteraar uitnodigt om diepere betekenissen te zoeken. Shame doordrenkt de luisteraar met verdriet en berouw, terwijl het thema's van verlies en spijt behandelt. De mix van gitaar- en synthesizerklanken creëert een weemoedige ambiance, en de subtiele ritmesectie draagt bij aan de sombere sfeer.

Behold! The Night Mare biedt een perfecte mix van melancholie en emotionele diepgang, met een onheilspellende, etherische intro die meteen een mysterieuze sfeer oproept. De weelderige en gelaagde muziek, gecombineerd met poëtische teksten, verkent de innerlijke strijd en angsten. For Martha is een ontroerend eerbetoon aan Billy Corgan’s overleden moeder, doordrenkt van emotie en melancholie. De ingetogen maar grootse sfeer weerspiegelt de diep persoonlijke aard van het nummer, wat het een van de meest aangrijpende nummers van het album maakt.

Blank Page draait om verlies, berouw en introspectie. De delicate pianomelodieën en subtiele elektronische elementen creëren een melancholische en reflectieve sfeer. De tekst schildert een somber portret van eenzaamheid en spijt, wat het nummer doordrenkt van emotie maakt. Tot slot 17. Een niemendalletje van 18 seconden waarover niets te melden valt.

Het album Adore van The Smashing Pumpkins is een album dat bij de fans van de eerste drie albums van Smashing Pumpkins met een hevige schrik werd ontvangen. Weg waren de heftige uitbarstingen, de harde gitaren en de schelle zang van Billy Corgan. Toch biedt het een rijke, emotionele luisterervaring. Elk nummer draagt bij aan de melancholische, introspectieve sfeer van het album, terwijl de complexe muzikale arrangementen en poëtische teksten zorgen voor een diepgaande en onvergetelijke reis door de emoties en ervaringen van de band.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl