The Smashing Pumpkins - Adore (1998)

herman, ik kan me geheel vinden in je bespreking hier. Siamese Dream en Mellon Collie vind ik toch beide sterkere albums, de sfeer hier is donkerder, maar er zijn beslist slechtere platen gemaakt, toen en nu.
Toch nog ***1/2

Ik sluit me helemaal aan bij wat aERodynamIC hierboven schrijft. Alleen vind ik 'Tear' dus wel erg sterk!

Hoe dan ook, na de meesterwerken 'Siamese Dream' en 'Mellon Colie' waren mijn verwachtingen hooggespannen. Ik weet nog dat ik hem op Pinkpop 1998 kocht, waar de Pumpkins die dag (releasedag van Adore) ook optraden. Het album was een heel stuk rustiger en ik moest wennen aan het geluid. Ik heb em toen heel vaak gedraaid en lang wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. Het was geen meesterwerk, maar slecht was het toch zeker niet. Met die hoge verwachtingen kon het eigelijk ook alleen maar tegenvallen.
De grootste problemen om deze plaat zijn ten eerste de lengte en ten tweede het gemis van drummer Jimmy Chamberlain. Zoals ie is uitgebracht bevat Adore gewoon teveel nummers die 'wel aardig' zijn. Een uur 'wel aardig' is gewoon teveel en daardoor viel Adore toch behoorlijk tegen. Toch zijn er ook een paar toppers te bespeuren: 'To Sheila', een geweldig sfeervolle opener', 'Ava Adore', 'Tear', 'For Martha' en 'Blank Page' zijn gewoon fantastische nummers.
Dus op zich is Adore een prima, zeer gedurfde en uiterst sfeervolle plaat, alleen het gros van het materiaal is niet sterk genoeg om een album van ruim 72 minuten te dragen, en dat is jammer.

Toch nog 3,5*, maar de Pumpkins zouden nooit meer zo goed zijn als vroeger.
Overigens vind ik ook 'Once In A While', de b-kant van 'Ava Adore', erg mooi, een van de vergeten Pumpkins klassiekers.

Een mooie cd van een ingetogen Smashing Pumpkins, ik heb de cd vandaag eens aangeschaft. Hij beviel me goed, het was wel erg wennen aan het geluid, dat ook voornamelijk omdat de drummer Jimmy Chamberlin eruit is maar ook hier weer de super sound van de Pumpkins, maar dan wat ik al zij, ingetogener.

4*

Favorieten:
Adore
Perfect
To Sheila
Behold! The Nightmare

Dit album werd door pers en publiek minder gunstig onthaald dan de vorige twee, omdat hier geen stevige rocknummers op staan, net zo min als potentiële hitsingles. Dit lijkt veeleer een solo-album van Billy Corgan, die de elektronische weg opgaat. Het album klinkt ook somber en heeft beslist meerdere luisterbeurten nodig.
Maar uiteindelijk is het een sfeervol en spiritueel album met nog persoonlijkere teksten van Corgan. Echter het laatste écht goede album van Smashing Pumpkins of Billy Corgan.

alhoewel de recensie's minder waren dan vroegere lp besprekingen van de pumpkins vind ik adore best wel te pruimen, na de woede aanvallen van de kletskop hebben we nu meer desolate en donkerder songs wat me aardig lijkt

Ik ken niet alles van Smashing Pumpkins - ik noem mezelf ook geen hardcore fan of zo - maar Adore is veruit het beste wat ik van hen heb gehoord.

Met de prachtige openingszin:
"Twilight fades through blistered Avalon"

Prachtige openingszin

Na Mellon Collie ging het bergafwaards. Deze CD kent op zich nog wel een paar juweeltjes. Maar veel nummers worden op een gegeven moment doorzap-nummers.

Alle nummers op dit album bevinden zich qua cijfer voor mij tussen de acht en de tien. Wat een geniaal en sfeervol album blijft dit toch. Het is voor mij dan ook bijna onmogelijk om drie 'beste' nummers uit te kiezen. Het zijn stuk voor stuk (onbegrepen) juweeltjes die bomvol emotie zitten.

Een schitterend tribuut voor Corgan's overleden moeder.

Inderdaad, een zwaar onderschatte groeiplaat van Smashing Pumpkins, wel een zeer donker album, maar ik vind hem stukken beter dan hun laatste album "Zeitgeist".

prachtplaat

zapte gisteren op mtv nog ff lags adore, donker, zwaar , maar van immense schoonheid

inderdaad, de beste pumpkins volgens mij, een plaat met een enorme emotionele diepte, gewoon zeer goed !

Vanmiddag deze weer eens uit de kast getrokken. Dit was m'n eerste Pumpkin album en vind hem nog steeds verassend sfeervol. De laatste tijd veel naar MCATiS geluisterd, maar dit is toch heel wat anders. Af en toe lijkt ie in de zwaarmoedigheid te verdrinken maar sfeervol is het zeker.

Toen ik de plaat destijds kocht waren de verwachtingen hooggespannen. Hoewel het vertrek van Chamberlin bij mij hard aankwam (met name in zijn frivole drumwerk schuilt de kracht van de band) en ik mij afvroeg hoe ze dit zouden gaan invullen hield ik goede hoop. Deze hoop bleek na een aantal luisterbeurten deels gerechtvaardigd. Een emotioneel palet afkomstig uit de diepe regionen van Corgans ziel (o.m. het overlijden van zijn moeder) zorgen voor een donkere sfeer. De toevoeging van elektronica versterken dit gegeven.
Songs als Perfect, Once upon a time, for Martha en Shame zijn fantastisch, ik mis enkel op sommige momenten de gitaarerupties en virtuositeit dat hun eerdere werk kenmerkte.
Al met al ook respect voor de durf om een nieuwe weg in te slaan! Zolang de songs sterk zijn is er weinig aan de hand! Op een melancholisch avondje zet ik deze nog graag op!

****

Deze plaat komt thematisch gezien en qua sfeer nog het meest in de richting van Faith van The Cure. Blijft heel erg mooi.

Ik had eerder seventeen seconds in gedachte (zie ook mijn eerdere bericht), zeker gezien het laatste nummer. Corgan is een grrot liefhebber van The Cure. ij vond hte dan ook een eer dat Robert Smith bij zijn eerste solo album achtergrondvocale wilde zingen.

Vind dit ook de mooiste SP, de meest samenhangende.

Het meest samenhangende album vind ik dit toch niet. Maar wel erg sfeervol. En "For Martha" vind ik na "1979" toch wel het mooiste SP nummer.

Neeeh, dat is toch wel Ava Adore

Ben er nooit zeker van geweest wat ik van dit album moest vinden. Er is veel aandacht aan de productie en sfeer besteed. In tegenstelling tot de volgende Pumpkinsalbums klinkt deze toch nog alsof er iets op het spel staat, dat Corgan zijn luisteraars nog wil uitdagen.

Het probleem is, denk ik, niet zozeer dat de Pumpkins op deze plaat van geluid zijn veranderd. In het verleden heeft Corgan bewezen ook zonder fuzzbox prima uit de voeten te kunnen. Het probleem is simpeler: uiteindelijk zijn er te weinig sterke songs die ECHT beklijven zoals de fantastische eerste twee.

Niet volledig waardeloos dus, maar helaas bleek de plaat die zou beslissen of het erop of eronder was voor de Pumpkins eronder. Hierna schakelden ze al snel weer over op de automatische piloot en besloten wijzelijk uit elkaar te gaan. Tot 2007 dan. Laten we het daar maar niet over hebben.

Beste Pumpkin plaat als je het mij vraagt!

Ik heb hem reeds van toen hij uitkwam en elk jaar probeer ik hem weer eens uit... Maar ik vind hem nog steeds de minste: ik zal het waarschijnlijk niet voor de sound van deze plaat hebben. Het moet zelfs diep zitten want als ik naar de verzamelplaat die in mijn auto zit luister skip ik steeds de nummers uit deze plaat...

Het is een buitenbeentje van Smashing Pumpkins : geen heftige rocksongs maar sombere, melancholische singer-songwritersongs met elektronische begeleiding waar Billy Corgan meer dan ooit in zijn ziel graaft. Zoals eerder vermeld werd dit album door pers en publiek lauw ontvangen, men had het blijkbaar moeilijk met de (gedurfde) koerswijziging.
Dit album vind ik stukken interessanter dan de volgende 2 van Smashing Pumpkins (Machina / The Machines of God, Zeitgeist).

Sluit me aan bij LucM. Het duurde even voor ik deze kon waarderen.

Persoonlijk ben ik wel van dit soort buitenbeentjes. Een vergelijkbaar geval met Pop van U2 die ik ook erg verdienstelijk acht. De overeenkomst van die twee platen is het gebruik van electronisch begeleiding en dat het niet door éénieder even makkelijk geconsumeert werd. Als je opzoek bent naar opwindende rocksongs kun je deze laten liggen maar voor emotionele diepte val je bij dit album in de juiste. Daarnaast blijven het allemaal (met een enkele uitzondering) betoverend goede liedjes, in de pure essentie van het woord. Dat Adore de lengte een beetje tegen zich heeft kan ik inkomen maar bovenal bevat het in o.a To Sheila, Shame en For Martha songs die je meeneemt in je leven.

Zwaar onderschat destijds: goeie plaat!

Ik zit 'm net weer eens te luisteren en was benieuwd naar de meningen over Adore. Want laat ik er maar niet omheen draaien, wat mij betreft is dit verreweg het beste album van SP!! Het enige album ook dat de tand des tijds glansrijk doorstaat. Ik was gek van Siamese dream, maar als ik die nu draai is het echt een 90's geluid. Mellon Collie heb ik altijd een beetje overschat gevonden, favoriete nummers waren tonight, tonight en 1979, dat werk. Verder staan er mij iets teveel harde schreeuwnummertjes op die me niks zeggen en die ik na verloop van tijd ga skippen. Hier staan echt alleen maar topnummers op, duister, melodieus, mysterieus. Magistraal album, ook nu nog!

Alles dat ik wilde zeggen heeft Tony al gezegd. De waardering voor deze, hier positief, gerenseerde plaat blijft vooralsnog even achterwege, maar dat gaat nog goedkomen.

Toch een beetje de teleurstelling die werkelijkheid wordt. Nu zit ik weer naar Mellon Collie te luisteren. Geweldige nummers, stuk voor stuk. Zoveel pit, zoveel energie. En zoveel originele ideeën! Op zich heeft Adore dat laatste nog wel hoor, maar de andere begrippen zijn ver te zoeken. Misschien besef ik dan pas goed wat het echt is in een band wat ik waardeer. Het zijn bij Smashing Pumpkins toch echt die rifjes, die lekkere vieze distorted sound, die schreeuwen van Corgan, die teksten die overal tegen aanschoppen als een boze tiener dat kan. Dat mis ik toch hier. De eerste twee a drie nummers ben ik er nog wel redelijk bij. En bij ieder nummer daarna denk ik ook nog: "Hey! Leuk melodietje!" bij de eerste seconden. Daarna vervalt het steevast in te repetitief en te ingehouden. En dat is nou net wat ik niet zoek in de Pompoenen. Dat maakt het toch zo zonde, als je dan Here is no Why hoort, om maar een voorbeeld te nemen. Dat moment dat Corgan blert: "Sitting still was never ENOUGH!!!" en daarna de gitaarsolo volgt. Kippenvel, emoties volgen. Godver***** wat is het jammer dat ze zonodig een rustige plaat moesten maken.

Een emotioneel geladen plaat, ik heb me (nog) niet verdiept in de achtergrond van de plaat, al heb ik deze al sinds eind 2008 in de kast staan.

Corgan met een gebroken hart, zorgt voor mooie momenten. Corgan klinkt spookachtig, achtervolgend. De Pumpkins dansen met de opkomende electronica, wat ze opzich prima afgaat.
Enige waar ik soms mee zit is dat ze nergens echt meer een vuist maken, Ava Adore doet dat, Tear doet dat en For Martha doet dat(met een geweldige solo).
Maar het merendeel is mak, maar niet té want dan zou het saai worden.
Het zorgt voor mooie ballades, Blank Page bijvoorbeeld en To Sheila.

Niet het beste album, maar wel een hele mooie, andere weg nieuwe kansen.. gedurfd, daar hou ik van.

Enige minpuntje, voor in hoeverre dat een min punt is: Annie Dog, beetje flauw nummer. Corgan klinkt wel fris

Ik vind het een goed album, maar vind hem wel te lang. Als er een paar nummers waren weggelaten had hij hoger gescoord..