Mark Knopfler - Tracker (2015)
mijn stem
133 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Mercury
-
Laughs and Jokes and Drinks and Smokes (6:39)
-
Basil (5:44)
-
River Towns (6:16)
-
Skydiver (4:38)
-
Mighty Man (5:55)
-
Broken Bones (5:30)
-
Long Cool Girl (5:05)
-
Lights of Taormina (6:09)
-
Silver Eagle (5:01)
-
Beryl (3:10)
-
Wherever I Go (6:24)
met Ruth Moody
-
.38 Special * (2:46)
-
My Heart Has Never Changed * (3:48)
-
Terminal of Tribute To * (5:52)
-
Heart of Oak * (1:43)
-
Oklahoma Ponies * (5:19)
-
Time Will End All Sorrow * (2:59)
-
Hot Dog * (2:53)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
1:00:31
(1:25:51)
0
geplaatst: 14 juni 2015, 19:24 uur
rudiger schreef:
Telegraph Road ( beste nummer allertijden ) moet hij altijd blijven spelen .
Of Mark zelf of hij laat zich verkeerd adviseren over de setlist want hij speelt vaak de verkeerde nummers .
Tijdens de Golden Heart tour geen Nobody`s Got The Gun ... ( prachtig nummer ) ..
Tijdens de Get Lucky tour geen So Far From The Clyde ....
Tijdens de Privateering tour geen Dream Of The Drowned Submariner ...
Tijdens de Tracker tour geen Basil ,Beryl en Lights Of Taormina ...
Erg jammer en zo kan ik er nog wel een doos vol opnoemen ...
Tijdens de DS periode was het al niet anders want PONO werd toen maar mondjesmaat gespeeld ..
Schrap die DS nummers tijdens de Tracker Tour of maak er een 12 uur durend optreden van , dan kunnen ze erin blijven ...
Telegraph Road ( beste nummer allertijden ) moet hij altijd blijven spelen .
Of Mark zelf of hij laat zich verkeerd adviseren over de setlist want hij speelt vaak de verkeerde nummers .
Tijdens de Golden Heart tour geen Nobody`s Got The Gun ... ( prachtig nummer ) ..
Tijdens de Get Lucky tour geen So Far From The Clyde ....
Tijdens de Privateering tour geen Dream Of The Drowned Submariner ...
Tijdens de Tracker tour geen Basil ,Beryl en Lights Of Taormina ...
Erg jammer en zo kan ik er nog wel een doos vol opnoemen ...
Tijdens de DS periode was het al niet anders want PONO werd toen maar mondjesmaat gespeeld ..
Schrap die DS nummers tijdens de Tracker Tour of maak er een 12 uur durend optreden van , dan kunnen ze erin blijven ...
Dream of the Drowned submariner is gespeeld bij 4 Duitse concerten. De avond nadat ik geweest was... Heb zo erg gebaald toen.
0
geplaatst: 7 juli 2015, 10:18 uur
Ik hoor het gitaarspel van JJ Cale trouwens ook terug in "Lights of Taormina".
Wat een heerlijk traag nummer is dat.
Fate of a Fool, a thing going on.
Wat een heerlijk traag nummer is dat.
Fate of a Fool, a thing going on.
0
WPE
geplaatst: 3 september 2015, 14:20 uur
Een degelijk stukje muziek hoor! Precies wat je van Mark kunt verwachten, dus ook niets nieuws onder de zon. Maar dat hoeft ook niet als je zijn leeftijd bereikt hebt..
Maar het klinkt lekker, relaxed en met veel liefde en vakmanschap op de plaat gezet.
Maar het klinkt lekker, relaxed en met veel liefde en vakmanschap op de plaat gezet.
0
geplaatst: 27 oktober 2015, 13:46 uur
Mark Knopfler blijft toch gewoon garantie voor kwaliteit! Ik ben ook bij het concert geweest in de Ziggodome, en ik moet zeggen dat het weer fantastisch was! Hij laat de folk rijkelijk vloeien in zijn nummers, en zijn 8 koppige band speelt verschrikkelijk goed en harmonieus! Ook qua stem is hij nog fantastisch, wat mij betreft kan de beste man nog best even zo doorgaan!
1
geplaatst: 6 januari 2016, 18:59 uur
Je verdiepen in Knopflers muziek is een haast eindeloos werk. De man was bij zoveel artiesten betrokken als gitarist en/of zanger. De lijst op Wikipedia is duizelingwekkend.
Enkele favoriete nummers met Knopfler als gitarist:
- Foreign Affair van Tina Turner (1989): ik ben absoluut geen Tinafan, want schreeuwende vrouwen, brrrrr. Maar dit nummer wordt gedragen door de gitaar en tante Tina zingt er op haar best.
- Big River van Jimmy Nail (1995): dit zou gewoon een Knopflernummer kunnen zijn. Prachtsong.
- Streets of Heaven van John Illsley, de bassist van Dire Straits (2010)
- The Highwayman van Jimmy Webb (2012): duet
Je herkent zo de stempel van de grootmeester in die nummers.
Enkele favoriete nummers met Knopfler als gitarist:
- Foreign Affair van Tina Turner (1989): ik ben absoluut geen Tinafan, want schreeuwende vrouwen, brrrrr. Maar dit nummer wordt gedragen door de gitaar en tante Tina zingt er op haar best.
- Big River van Jimmy Nail (1995): dit zou gewoon een Knopflernummer kunnen zijn. Prachtsong.
- Streets of Heaven van John Illsley, de bassist van Dire Straits (2010)
- The Highwayman van Jimmy Webb (2012): duet
Je herkent zo de stempel van de grootmeester in die nummers.
0
Fedde
geplaatst: 9 maart 2016, 17:20 uur
Vandaag weer eens gedraaid. Bijna een jaar geleden kwam dit album uit en ik herinner me dat het toen net zo'n vroege lentedag was als vandaag. Beetje loom gevoel bij de meeste songs, maar zeker een aangename luisterervaring. Bij Broken Bones schoot het ineens door me heen aan wie ik toch steeds moest denken bij dit nummer: J.J. Cale. En in die traditie kun je het lang volhouden tot in je oude dag. Denk ook aan Eric Clapton.
Tracker is geen topalbum, maar zeker een prettig tussenstation. Er zit meer aan te komen. Wat ik je brom.
Tracker is geen topalbum, maar zeker een prettig tussenstation. Er zit meer aan te komen. Wat ik je brom.
0
geplaatst: 5 april 2016, 14:07 uur
Deze plaat is een subtiele. Bij Privateering was het allemaal nét ietsje meer rechttoe-rechtaan. Hier heb je meer luisterbeurten nodig en soms een langere pauze tussen twee luisterbeurten. Maar wat een pracht vind je hier terug. Basil is wel een tegenvaller en sommige nummers hadden gerust een paar minuten korter gemogen maar deze plaat krijgt een dikke 4*
1
geplaatst: 21 december 2016, 17:19 uur
Klopt: ik ben nu stilaan toch helemaal om aan het gaan. Vandaag valt het kwartje écht, en durf ik persoonlijk zelfs te spreken van veruit de beste non-Dire-Straits-plaat!
0
geplaatst: 7 februari 2018, 17:26 uur
Dit blijft een fijn album van Knopfler. Er gebeurt niets schokkends of opzienbarends en daardoor blijft hij lang geconserveerd, merk ik. Schommelstoelmuziek, en daarmee bedoel ik niets negatiefs, maar schommelstoel als zo-dichtbij-mogelijke vertaling van laidback. Nog precieser: J.J. Cale.
Ik heb alleen de basisversie van 60 minuten en dat moet genoeg zijn, denk ik. Ik hoef niks te skippen (eh, over te slaan) maar luister net iets beter als River Towns, Silver Eagle en Beryl langs komen. Wherever I Go met Ruth Moody is natuurlijk ook prachtig, maar een beetje breekbaar.
Naturel klinkende plaat met een ontspannen sfeer en zo kan heer Knopfler nog wel even doorgaan zonder moe te worden, lijkt het.
Ik heb alleen de basisversie van 60 minuten en dat moet genoeg zijn, denk ik. Ik hoef niks te skippen (eh, over te slaan) maar luister net iets beter als River Towns, Silver Eagle en Beryl langs komen. Wherever I Go met Ruth Moody is natuurlijk ook prachtig, maar een beetje breekbaar.
Naturel klinkende plaat met een ontspannen sfeer en zo kan heer Knopfler nog wel even doorgaan zonder moe te worden, lijkt het.
1
geplaatst: 21 september 2018, 07:28 uur
Mooie van Mark op z'n solo albums is dat hij altijd zo lekker de tijd neemt, nummers lekker lang uitgesponnen.
Everybody pays op kill to get crimson is mijn persoonlijke beste van knof
Everybody pays op kill to get crimson is mijn persoonlijke beste van knof
2
Urrim
geplaatst: 21 september 2018, 13:24 uur
Lambchop schreef:
Mooie van Mark op z'n solo albums is dat hij altijd zo lekker de tijd neemt, nummers lekker lang uitgesponnen.
Everybody pays op kill to get crimson is mijn persoonlijke beste van knof
Mooie van Mark op z'n solo albums is dat hij altijd zo lekker de tijd neemt, nummers lekker lang uitgesponnen.
Everybody pays op kill to get crimson is mijn persoonlijke beste van knof
Everybody pays is dacht ik van Shangri-La. Maar ik ben het absoluut met je eens. Sommige mensen dat ze deze latere Mark Knopfler te saai wordt, maar ik vind zijn nieuwere albums juist een verademing. Heerlijk rustige composities en verhalende liedteksten, met af een toe een uptempo nummer er tussendoor, zoals Beryl bijvoorbeeld op dit album. En 'rustig' is voor mij helemaal geen minpunt, zoals sommigen misschien vinden. Het doet, zoals Wandelaar al zei, een beetje aan J.J. Cale denken, en dat is een groot compliment.
0
geplaatst: 22 september 2018, 15:43 uur
Wel een gezapig album, maar toch aardig om zo af en toe te draaien. Mark heeft hier nog st eeds een mooie stem (zelfs mooier dan de tijd met Dire Straits), en de nummers klinken op zich prima. Maar een uur hier naar luisteren is best lang.
0
geplaatst: 7 december 2021, 07:35 uur
Na lange tijd weer eens opgezet. Ik werd ten tijden van de release er op gewezen door mijn platenboer.
En dan hebben we ook nog de nieuwe Knopfler. Ach doe er maar bij heb ik toen ws gedacht.
Destijds gedraaid en daarna nooit meer. Te licht bevonden .Gisteren zoom meeting na zoom meeting , rapporten afmaken etc etc. Werk waarbij achtergrond muziek nodig was. En verdomd , lekker album.
Vandaag hetzelfde laken een pak en ik heb al een stapeltje passende muziek klaar staan. 3 en halve ster voor deze
En dan hebben we ook nog de nieuwe Knopfler. Ach doe er maar bij heb ik toen ws gedacht.
Destijds gedraaid en daarna nooit meer. Te licht bevonden .Gisteren zoom meeting na zoom meeting , rapporten afmaken etc etc. Werk waarbij achtergrond muziek nodig was. En verdomd , lekker album.
Vandaag hetzelfde laken een pak en ik heb al een stapeltje passende muziek klaar staan. 3 en halve ster voor deze
0
geplaatst: 23 oktober 2022, 20:07 uur
Altijd een fan van Knopfler geweest, dus deze moest er ook komen. Mooi album met enkele niemandalletjes. Wordt afgerond met een geweldige afsluiter, 'Wherever I Go'.
* denotes required fields.
* denotes required fields.