Snow Patrol - Final Straw (2003)

Waarom staat Ways & Means zo laag bij de favoriete tracks? :O Wat een fantastisch nummer

Hier staan ook alweer een paar van die rare vrij ongefundeerde afbraakcommentaren, volgens mij terug te voeren op de populariteit van sommige nummers van Snow Patrol op de radio. Zelf luister ik weinig naar de radio en was aangenaam verrast toen ik dit Final Straw weer eens opzette. Van de laatste vier albums van Snow Patrol is dit het album waar vooral rock op staat en minder pop / poprock. Ook is de sfeer op het album een stuk donkerder, wat er ook weer voor zorgt dat het een mooi geheel is. En niet onbelangrijk natuurlijk: er staan veel (echt) goede nummers op.

Over donker gesproken, wat te denken van een opener met de titel 'How To Be Dead'? Wow, wat daarop volgt, vind ik echt een geweldig rocknummer. Eigenlijk gaat dat maar door tot het prachtige Run. Wat een fraai nummer is dat toch zeg! Daarna wisselt de kwaliteit wat, maar uiteindelijk heb je het hier over een sterk donker rockalbum van Snow Patrol. Is dit misschien toch hun beste?

Nee, Song for Polar bears is het beste, al vond ik die toendertijd ook al ruk.

Op deze plaat steekt een liedje er met kop en schouders boven uit en dat is "Run". Voor de rest is "Final Straw" van Snow Patrol een aardige pop/rock plaat. Iets minder toegankelijk als opvolger "Eyes Open", maar dat is op zich geen zwaktebod. Het af en toe wat low-fi-achtige karakter geeft "Final Straw" wat extra spanning mee. Maar eigenlijk blijft "Run" me iedere keer weer overtuigen, terwijl de andere nummers eigenlijk het ene oor in gaan en het andere oor weer uit. Geen slechte nummers, maar dat ene pareltje doet de rest verbleken.

Voor mijn gevoel gaat de plaat vanaf Run de "goede kant" op. De eerste 6 nummers doen mij niet zoveel. Lijkt alsof de zang en melodie daar niet op 1 lijn liggen. Vanaf Run gaat het niveau met een pijl omhoog.

Toch wel een meer dan voldoende album van Snow Patrol. Mooie arrangementen, goed gemusiceerd. En 'Run' is een prachtnummer.

Het album begint met een stel elkaar snel opeenvolgende rocksongs : kwalitatief in orde maar het weet me niet te boeien. Spitting Games en Chocolate zijn iets sterkere nummers en blijken op te bouwen naar het absolute hoogtepunt : Run is een weergaloos nummer waarin Gary Lightbody op z´n best te horen is.
Helaas daalt het niveau erna drastisch : Tijdens Way & Means heb ik me zelfs geirriteerd aan de stuitende geluidseffecten ( weet er even geen betere term voor ).
Naar het einde toe werd ik toch nog verrast door het nummer Somewhere a clock is ticking : Een andersklinkend nummer dat er in positieve zin uitspringt. Muzikaal sterk opgebouwd met goede zang.
Conclusie : Een album dat voldoende scoort, maar ook veel mindere songs en zelfs dieptepunten kent. Zeker niet het beste van Snow Patrol, alhoewel het met Run een grote klassieker herbergt. 3,0*

Dit album kreeg ik in 2007(?) van een van mijn broers als cadeau voor mijn verjaardag. Ik kende toen 'Chocolate' en 'Run' al, maar wat ik allemaal op dit album hoorde, vond ik helemaal geweldig,vooral 'Tiny little fractures' en 'Somehere a clock is ticking'. Het was toen der tijd een van mijn favoriete albums. 'Mooie afsluiter overigens, 'Same'.
Ik heb het album vandaag weer eens opgezet, ik vind hem wel zeer goed en mooi, maar is toch geen echt favoriet album meer van mij. 4 sterren!

Ik ben het helemaalRonald5150, heb daar niets aan toe te voegen. Een aardige popplaat.

Heel goede popplaat, eigenlijk staat hier geen enkele stinker op, in tegenstelling tot de opvolger Eyes Open (wat ik ook een mooi album vind). Voorlopig een 4, maar schurkt eigenlijk wel dicht tegen de 4,5 aan.

Fijn album, inderdaad zonder missers. Ik mis juist de uitschieters. Ik begin op 3,5 maar dat kan nog wel 4 worden.

Dit album was alweer een kleine 10 jaar bij mij uit de roulatie, maar wat staan hier toch een paar geweldige nummers op. Voor mij waren toentertijd vooral de bands als the Strokes, Hives, Kooks etc. favoriet, maar daarnaast toch ook met veel plezier naar Coldplay en Snow Patrol geluisterd. Twee bands die in die tijd bijna om-en-om met prachtige nummers uitkwamen die uiteindelijk veel te vaak op de radio te horen waren.

Nu na 10 jaar met veel plezier weer eens het hele album geluisterd. Ik denk dat tussen deze twee bands Snow Patrol toch licht mijn favoriet blijft. Favorieten op dit album; het drieluik Spitting Games, Chocolate en Run.

Heerlijke nostalgie.

Niet onaardig, deze plaat van snow patrol. Het middenstuk met spitting games, chocolate en het wonderschone run is het beste wat het album te bieden heeft, de rest is prima luistervoer maar haalt niet het niveau van die drie.

Chocolate vind ik nog beter dan Run. Het nummer zit perfect in elkaar.

Dit album vind ik toch beetje te gedateerd klinken anno 2022. Een cd die niet meer uit het hoesje gaat. En dat is geen (goed) teken voor tijdloze britpop.

Eyes Open had ik destijds vanaf de dag van release in huis. Altijd erg van genoten, en nog. Natuurlijk ben ik bekend met Chocolate en Run, maar dit album had ik mij eerder nooit in verdiept.

Tot de release van de fraaie 20th anniversary 2LP, die nu in de schappen ligt. Min of meer blind gekocht. Een heerlijk album zeg, met hele sterke toevoegingen ook. Spitting Games is van het originele album zeker een van mijn favorieten.

Voor mij is het tegendeel waar. Ik draai momenteel (ook) de uitstekende 20th anniversary edition en mij valt juist op hoe goed deze plaat nog is, ruim 20 jaar later. Sterker nog: ik verhoog mijn score naar 4,5*

Dat kan. Zelf vind ik bv Run inmiddels een ongelofelijk zeiknummer wat ik na een minuutje alweer skip.

Sodeju!