Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)
mijn stem
1423 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Hut
-
Cherub Rock (4:58)
-
Quiet (3:41)
-
Today (3:19)
-
Hummer (6:57)
-
Rocket (4:06)
-
Disarm (3:17)
-
Soma (6:39)
-
Geek U.S.A. (5:13)
-
Mayonaise (5:49)
-
Spaceboy (4:28)
-
Silverfuck (8:43)
-
Sweet Sweet (1:38)
-
Luna (3:20)
-
Pissant [Siamese Dream Sessions] * (2:32)
-
Siamese Dream * (6:18)
-
Stp * (3:28)
-
Frail and Bedazzled * (3:42)
-
Luna [Home Demo] * (3:12)
-
Quiet [BBC Session] * (3:36)
-
Moleasskiss * (3:59)
-
Hello Kitty Kat * (6:14)
-
Today (Rehearshal) * (3:21)
-
Never Let Me Down Again [BBC Session] * (4:03)
-
Apathy's Last Kiss * (2:40)
-
Ache * (6:57)
-
U.S.A * (4:25)
-
U.S.S.R * (1:35)
-
Spaceboy [Acoustic Demo] * (3:57)
-
Rocket (Rehearshal) * (4:55)
-
Disarm [Acoustic] * (3:18)
-
Soma [Instrumental] * (6:38)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur:
1:02:08
(2:16:58)
- nummer 55 in de top 250
0
geplaatst: 4 juni 2010, 03:43 uur
die stem is echt hate it or love it, maar je went er ook aan.
De teksten zijn geweldig en vooral het instrumentale gedeelte is damn nice. Zeker nog eens proberen zal ik zeggen.
De teksten zijn geweldig en vooral het instrumentale gedeelte is damn nice. Zeker nog eens proberen zal ik zeggen.
0
geplaatst: 4 juni 2010, 10:29 uur
deric raven schreef:
Helaas zelf nooit live mogen aanschouwen in die periode, als student keuzes moeten maken.
Achteraf gezien ook wel eens een verkeerde keuze.
Helaas zelf nooit live mogen aanschouwen in die periode, als student keuzes moeten maken.
Achteraf gezien ook wel eens een verkeerde keuze.
Ik heb ze 2 x live gezien in die periode.
De eerste keer op Pinkpop. Disarm in de stromende regen.
Volgens mij geen Quiet in de set, helaas heen rode krullen.
Tweede keer in Ahoy, toen Mellon Collie ze naar de grotere zalen bracht.
Toch hebben de Pumpkins me live niet echt kunnen overtuigen.
Op de plaat klopt iedere noot, pingel en ontploffing. Op de festivalweide verdronken juist die subtiele elementen.
Maar Smashing Pumpkins blijven een van mijn jaren '90 goden.
0
geplaatst: 4 juni 2010, 12:49 uur
sebas schreef:
Op de festivalweide verdronken juist die subtiele elementen.
Op de festivalweide verdronken juist die subtiele elementen.
Ik vond dat op Metropolis in 1992 wel meevallen eigenlijk.
Maar in Vredenburg 1993 was het echt top: kolkende zaal. Absoluut een ijzersterk optreden.
Helaas is het wel waar dat hun live-prestaties niet constant waren.
0
geplaatst: 4 juni 2010, 16:02 uur
Ik heb ze vier keer gezien, helaas niet in deze periode (ik was 14 toen SD uitkwam en ging nog niet naar concerten).
4,5* : Torhout '97
3,5* : Pinkpop '98
5,0* : Vredenburg '00
2,5* : Ahoy '00
4,5* : Torhout '97
3,5* : Pinkpop '98
5,0* : Vredenburg '00
2,5* : Ahoy '00
0
geplaatst: 4 juni 2010, 20:52 uur
Hmmm, dit doet me geen deugd....weten dat ik stilaan wel een héél erg oud specimen uit het "geslacht der tweevoeters" aan het worden ben 
1992/01/16: Vooruit Gent, BE ==> 10/10 (staat hier in Belgie nog steeds geboekstaafd als een van de beste gigs allertijden)
1992/07/04: Torhout/Werchter Festival ==> 8/10 (toen plots een stortregen losbarste was het hek van de dam. Concert was chaotisch, maar desalniettemin uniek. Ik dacht dat ze toen ook gehuld gingen in jurken (met veel bloemen))
1992/09/07: Vooruit Gent, BE ==> 8/10 (Eerste kennismaking met wat Siamese Dream zou worden. Corgan was gans de avond pissed (spuugde zelfs op het publiek), maar voor zover ik me goed herinner alweder unieke belevenis.
1993/08/28: Pukkelpop ,Kiewit, BE ==> 9/10 Siamese dream periode. Toppunt van hun kunnen.
1996/04/06: Flanders EXPO (gENT) ==> 6/10 MCAIS-tijdperk. Het vet was van de soep. Een gerodeerde machine, té naar mijn smaak
1998/05/28: Botanique Gardens (Brussel) ==> 4/10 (Adore periode, waar ik nog steeds niets van moet hebben. Bweuk
)
2000/01/19: Koninklijk Circus (Brussel) ==> Coole locatie. Iedereen zitplaatsen. Concert gecancelled na 1 nummer. Corgan's stem was naar de kl*. Nu goed, voor mij was het al lang over en uit.
En waag het niet om nóg eens terug te komen, Billy
!
1992/01/16: Vooruit Gent, BE ==> 10/10 (staat hier in Belgie nog steeds geboekstaafd als een van de beste gigs allertijden)
1992/07/04: Torhout/Werchter Festival ==> 8/10 (toen plots een stortregen losbarste was het hek van de dam. Concert was chaotisch, maar desalniettemin uniek. Ik dacht dat ze toen ook gehuld gingen in jurken (met veel bloemen))
1992/09/07: Vooruit Gent, BE ==> 8/10 (Eerste kennismaking met wat Siamese Dream zou worden. Corgan was gans de avond pissed (spuugde zelfs op het publiek), maar voor zover ik me goed herinner alweder unieke belevenis.
1993/08/28: Pukkelpop ,Kiewit, BE ==> 9/10 Siamese dream periode. Toppunt van hun kunnen.
1996/04/06: Flanders EXPO (gENT) ==> 6/10 MCAIS-tijdperk. Het vet was van de soep. Een gerodeerde machine, té naar mijn smaak
1998/05/28: Botanique Gardens (Brussel) ==> 4/10 (Adore periode, waar ik nog steeds niets van moet hebben. Bweuk
)2000/01/19: Koninklijk Circus (Brussel) ==> Coole locatie. Iedereen zitplaatsen. Concert gecancelled na 1 nummer. Corgan's stem was naar de kl*. Nu goed, voor mij was het al lang over en uit.
En waag het niet om nóg eens terug te komen, Billy
!
0
geplaatst: 4 juni 2010, 23:48 uur
Dudeness schreef:
Ik dacht dat ze toen ook gehuld gingen in jurken (met veel bloemen
Ik dacht dat ze toen ook gehuld gingen in jurken (met veel bloemen
Dat was op Metropolis in 1992 in elk geval wel het geval (en Billy had nog lang haar)
0
geplaatst: 8 juni 2010, 11:24 uur
Heerlijk, het album in zijn geheel. Stem is niet perfect, maar ik kan ermee leven. Het gaat echter wat vervelen, heb nog geen ander album van Smashing Pumpkins en ik ben heel bang dat het exact zo klinkt als Siamese Dreams voornamelijk door de stem :/
0
geplaatst: 8 juni 2010, 11:38 uur
Kelin schreef:
Heerlijk, het album in zijn geheel. Stem is niet perfect, maar ik kan ermee leven. Het gaat echter wat vervelen, heb nog geen ander album van Smashing Pumpkins en ik ben heel bang dat het exact zo klinkt als Siamese Dreams voornamelijk door de stem :/
Heerlijk, het album in zijn geheel. Stem is niet perfect, maar ik kan ermee leven. Het gaat echter wat vervelen, heb nog geen ander album van Smashing Pumpkins en ik ben heel bang dat het exact zo klinkt als Siamese Dreams voornamelijk door de stem :/
Dat is niet helemaal waar, het geluid van de band veranderd(mede door het vertrekken van leden) en Corgans stem evolueerd een beetje, (vanaf Adore periode)
0
geplaatst: 8 juni 2010, 21:02 uur
ik vind mellon collie & infinite sadness toch ook wel anders klinken dan deze plaat. Die eerste heeft wat meer heavy rock elementen, deze is wat gevoeliger. Siamese dreams heeft vooral hele mooie opbouw bij verschillende nummers, je droomt er lekker in weg.
Gish is niet altijd aan mij besteed, die luister ik bijna nooit.
Adore vond ik ook echt een stuk minder.
Gish is niet altijd aan mij besteed, die luister ik bijna nooit.
Adore vond ik ook echt een stuk minder.
0
geplaatst: 12 oktober 2010, 11:18 uur
Siamese dreams vind ik ook nog steeds de beste plaat van SP. Alles klopt aan deze plaat. Vooral drummer Jimmy Chamberlin vind ik erg sterk. Luister maar eens naar Geek USA of Silverfuck... Luister en huiver....
0
geplaatst: 22 november 2010, 22:19 uur
mijn 2 (nog steeds) favo tracks allertijden staan op dit album nl. Soma en Mayonaise. Werkelijk een wereldalbum wat ook tijdloos is door de mooie sound die het album heeft. Behalve Sweet sweet is alles knettergoed!
0
geplaatst: 22 november 2010, 22:24 uur
het is 'Siamese Dream' en niet 'Siamese Dreams',
bietekwieten
bietekwieten
0
geplaatst: 23 november 2010, 07:49 uur
Ik verbaas me toch een beetje om dit hoge gemiddelde en het geringe aantal lage stemmen. In de tijd dat de plaat uitkwam kan ik me herinneren dat er echt twee kampen waren; de één vond dit echt helemaal geweldig, de ander vond het aanstellerij en trok die geknepen stem voor geen meter. Op deze site vrijwel alleen maar stemmen boven de 3,0... Misschien zijn de klagers van vroeger het licht gaan zien hahaha
0
geplaatst: 24 november 2010, 03:46 uur
ik denk dat jij bent opgegroeid met negatievelingen hahaha, waar ik ben opgegroeid waren mensen vrijwel allemaal lovend over dit album en in mindere mate over de dubbel cd.
Mayonaise is echt een geweldig nummer, ik blijf het zeggen
Mayonaise is echt een geweldig nummer, ik blijf het zeggen
0
geplaatst: 24 november 2010, 15:41 uur
Ik herken het verhaal van Pinsnider ook niet echt: ik was al in een zeer vroeg stadium fan en wist mensen zonder al te veel moeite mede-enthousiast te krijgen.
Dat negatieve ervaar ik nu juist veel meer, zeker ook omdat hun laatste albums niet denderend zijn maar ook hoor ik tegengeluiden van leeftijdgenoten.
Dat negatieve ervaar ik nu juist veel meer, zeker ook omdat hun laatste albums niet denderend zijn maar ook hoor ik tegengeluiden van leeftijdgenoten.
0
geplaatst: 24 november 2010, 18:56 uur
Mja, misschien kwam het ook wel omdat ik op een erkende "kakkerschool" zat vroeger, waar slechts een select groepje zich bezig hield met in mijn ogen "goede muziek". Volgens mij werd er meer naar eurohouse geluisterd... Ik kan me nog goed herinneren dat iedereen Billy zo'n aansteller met een zeikstem vond...
Wel een magische anekdote;
Verjaardag bij een toenmalige vriend waarvan ik me de naam nu amper kan herinneren, maar de kamer waar hij het feest hield zie ik nog zo voor me. "Dit is een mooie CD, moet je horen", sprak hij, terwijl hij een rode CD met daarop een hartjesvormig bandlogo in de lade schoof....
Hoewel ik die jongen nadien amper nog heb gezien heeft dat moment bij hem thuis mijn muziekleven veranderd...
Wel een magische anekdote;
Verjaardag bij een toenmalige vriend waarvan ik me de naam nu amper kan herinneren, maar de kamer waar hij het feest hield zie ik nog zo voor me. "Dit is een mooie CD, moet je horen", sprak hij, terwijl hij een rode CD met daarop een hartjesvormig bandlogo in de lade schoof....
Hoewel ik die jongen nadien amper nog heb gezien heeft dat moment bij hem thuis mijn muziekleven veranderd...
0
geplaatst: 24 november 2010, 19:04 uur
Ik snap Pinsnider wel.
Met de lange bloemetjesjurken en het continu kritiek uiten op medebandleden, werd van Billy Corgan niet echt een sympathiek beeld gevormd.
Iets waar hijzelf de oorzaak van is.
Dit in combinatie met het stemgeluid kan een bepaalde beeldvorming van een persoon geven.
Mij spreekt het echter wel aan, ik vond hem in de jaren 90 geniaal, en een markante verschijning.
Met de lange bloemetjesjurken en het continu kritiek uiten op medebandleden, werd van Billy Corgan niet echt een sympathiek beeld gevormd.
Iets waar hijzelf de oorzaak van is.
Dit in combinatie met het stemgeluid kan een bepaalde beeldvorming van een persoon geven.
Mij spreekt het echter wel aan, ik vond hem in de jaren 90 geniaal, en een markante verschijning.
0
geplaatst: 24 november 2010, 19:20 uur
Het gaat niet om de persoon Billy maar om de zanger Billy en de waardering voor deze cd. Ik was blijkbaar omgeven met mensen die het allemaal erg goed vonden. Ik hoor tegenwoordig veel vaker negatieve geluiden over de band dan in die tijd.
Dat Billy eigenlijk best onsympathiek overkwam staat er verder los van (als ik tenminste de opmerking van Pinsnider goed lees). Ik had er ook niet zo veel mee, met de muziek des te meer.
Dat Billy eigenlijk best onsympathiek overkwam staat er verder los van (als ik tenminste de opmerking van Pinsnider goed lees). Ik had er ook niet zo veel mee, met de muziek des te meer.
0
geplaatst: 25 november 2010, 09:31 uur
Mja, die arrogante houding binnen de band vond ik juist ook wel weer grappig. Het ging in mijn omgeving inderdaad meer over die stem en de daaraan gekoppelde "o-wat-heb-ik-het-toch-zwaar-en-moeilijk"-teksten. Het was ook een beetje alles of niets; of je vond het geweldig, of vreselijk... Persoonlijk vond ik die scherpe tegenstelling ook wel weer grappig.
0
geplaatst: 25 november 2010, 11:08 uur
Ik moet zeggen dat ik het grote nadeel van de Smashing Pumkins ook de stem van Billy Corgan vind. Ik vind de zanger eigenlijk gewoon slecht. De muziek daarentegen vind ik op deze cd wel goed, maar zoals hij zingt... Ik vind het niet best.
Score was ongetwijfeld hoger geweest als hij wat beter kon zingen. Ik kan daar moeilijk doorheen luisteren. Eigenlijk vind ik zijn stem zelfs zonde van de muziek.
En wat betreft zijn attitude: dat boeit me niet. Het gaat mij om de muziek en de uitvoering daarvan.
Score was ongetwijfeld hoger geweest als hij wat beter kon zingen. Ik kan daar moeilijk doorheen luisteren. Eigenlijk vind ik zijn stem zelfs zonde van de muziek.
En wat betreft zijn attitude: dat boeit me niet. Het gaat mij om de muziek en de uitvoering daarvan.
0
geplaatst: 14 december 2010, 15:49 uur
Siamese Dream is één van die albums waarbij mijn waardering doorheen de jaren al serieus jojo heeft gespeeld. Soms kan ik er bijna niet doorkomen - uitschieters Quiet en Geek USA buiten beschouwing gelaten - maar er zijn ook momenten dat ik ik dit gewoon naast die twee andere grunge klassieker uit hetzelfde jaar durf te plaatsen. Ik steek het op de zang van Billy Corgan, wiens zeurderige stem soms nogal zwaar op de maag kan liggen, want muzikaal is dit een pareltje. Met behulp van producer Butch Vig (cfr. Nevermind) is het album nokvol gevuld met heerlijke muren van gitaargeweld met daardoorheen de immer scherpe drums van Jimmy Chamberlin. Mag ik de vergelijking met My Bloody Valentine maken? Feit is dat dit een essentiële plaat is voor de liefhebbers van alternatieve 90s rock. Helaas hebben ze dit niveau niet meer opnieuw gehaald - hun latere werk mist de focus die hier nog min of meer aanwezig is.
0
geplaatst: 14 december 2010, 19:57 uur
Mellon Collie is toch ook wel sterk hoor. Als geheel misschien iets minder, maar dat komt denk ik vooral door het veelvoud aan nummers wat daar op staat. Echter staan er een hoop individuele nummers op die ik zelfs nog wat hoger inschat dan het merendeel op Siamese Dream.
0
geplaatst: 19 december 2010, 15:12 uur
Gajarigon schreef:
Mag ik de vergelijking met My Bloody Valentine maken?
Mag ik de vergelijking met My Bloody Valentine maken?
Nee, dat moet zelfs. Loveless is wat mij betreft de grootste inspiratiebron voor dit album geweest, en niet het hele Grunge gebeuren destijds. Toen ik vele vele jaren later Loveless voor het eerst hoorde (in deze eeuw pas, ik was er laat bij) had ik bij het eerste nummer al de link met dit album gelegd.
0
geplaatst: 19 december 2010, 15:27 uur
Opvallend: ik vind Siamese Dream één van de beste albums ooit en toen ik Loveless voor het eerst hoorde (was het jaar toen ie uitkwam) vond ik het niet veel en na al die jaren ben ik het nog steeds niet gaan waarderen. Ik weet het: Loveless zou mijn ding moeten zijn maar is het gewoonweg niet hoe vaak ik ook probeer. Ik kom er niet doorheen.
0
geplaatst: 20 december 2010, 02:07 uur
GrafGantz schreef:
Nee, dat moet zelfs. Loveless is wat mij betreft de grootste inspiratiebron voor dit album geweest, en niet het hele Grunge gebeuren destijds. Toen ik vele vele jaren later Loveless voor het eerst hoorde (in deze eeuw pas, ik was er laat bij) had ik bij het eerste nummer al de link met dit album gelegd.
(quote)
Nee, dat moet zelfs. Loveless is wat mij betreft de grootste inspiratiebron voor dit album geweest, en niet het hele Grunge gebeuren destijds. Toen ik vele vele jaren later Loveless voor het eerst hoorde (in deze eeuw pas, ik was er laat bij) had ik bij het eerste nummer al de link met dit album gelegd.
Beide albums zijn bovendien door dezelfde man gemixt. Corgan scheen een groot fan te zijn van zijn werk op Loveless en heeft 'm daarom voor Siamese Dream gevraagd.
0
geplaatst: 23 december 2010, 19:08 uur
Instrumentaal is deze plaat in orde. Het stemgeluid moest even wennen. Maar na een aantal luisterbeurten begon het allemaal op zijn plaats te vallen tot een goed geheel. Daarom verdient deze plaat van mij 4.5 ster.
0
geplaatst: 14 januari 2011, 02:46 uur
Na een jaar geen Smashing Pumpkins geluisterd te hebben kwam ik toevallig deze op elpee tegen in de Plato. Meegejorist, en meteen mijn top10 in gesodemieterd. Where was my mind?!
Briljante plaat. Ik houd er heimelijk van. Als 10 jarige liep ik altijd op Geek USA te headbangen, terwijl mijn moeder hoofdschuddend toekeek.
Mijn vader keek trots.
Briljante plaat. Ik houd er heimelijk van. Als 10 jarige liep ik altijd op Geek USA te headbangen, terwijl mijn moeder hoofdschuddend toekeek.
Mijn vader keek trots.
0
geplaatst: 14 januari 2011, 17:47 uur
Schitterende muziek! als ik dit eerder geweten had had ik beter opgelet tijdens afsluiter op pinkpop paar jaar terug!
Musicmeter is echt een wereldsite, zoveel muziek wat ik anders nooit gehoord zou hebben.
En onderstaande klopt absoluut! bij het luisteren ruik je gewoon een festivalweide.
Musicmeter is echt een wereldsite, zoveel muziek wat ik anders nooit gehoord zou hebben.
En onderstaande klopt absoluut! bij het luisteren ruik je gewoon een festivalweide.
Deric Raven schreef
Midden zomer 1993.
Siamese Dream beloofde een broeierige zomer.
Precies op het juiste moment uit gebracht, want dit album ademt het festvalsfeertje.
Cherub Rock is de ochtenddauw van het gras voelen, dat het kriebelende gevoel van grassprieten tussen je tenen verzacht.
Vervolgens volgt de One Night Stand met dat meisje met die sproeten en rode krullen in Quiet. De eerste dag ergens opgedoken op het campingterrein.
De geur van platgetrapte paardebloemen vormen Today, terwijl Geek U.S.A. de vieze zweetvoeten en de lucht van omgegooide Dixie toiletten vormt.
Luna is het overnachten op een station, na het missen van de laatste trein terug naar huis.
Ja, in deze periode was Smashing Pumpkins duidelijk de ideale festivalband.
Meisjes droomden massaal weg bij Disarm, terwijl jongens dus helemaal los mochten gaan op het geprezen Silverfuck.
De ultime rockband uit de jaren 90, met een boomlange frontman in de persoon Billy Corgan.
Billy Corgan die toen nog alles in zich had.
Mysterieus, stoer, charismatisch, verwijfd, dromerig.
Midden zomer 1993.
Siamese Dream beloofde een broeierige zomer.
Precies op het juiste moment uit gebracht, want dit album ademt het festvalsfeertje.
Cherub Rock is de ochtenddauw van het gras voelen, dat het kriebelende gevoel van grassprieten tussen je tenen verzacht.
Vervolgens volgt de One Night Stand met dat meisje met die sproeten en rode krullen in Quiet. De eerste dag ergens opgedoken op het campingterrein.
De geur van platgetrapte paardebloemen vormen Today, terwijl Geek U.S.A. de vieze zweetvoeten en de lucht van omgegooide Dixie toiletten vormt.
Luna is het overnachten op een station, na het missen van de laatste trein terug naar huis.
Ja, in deze periode was Smashing Pumpkins duidelijk de ideale festivalband.
Meisjes droomden massaal weg bij Disarm, terwijl jongens dus helemaal los mochten gaan op het geprezen Silverfuck.
De ultime rockband uit de jaren 90, met een boomlange frontman in de persoon Billy Corgan.
Billy Corgan die toen nog alles in zich had.
Mysterieus, stoer, charismatisch, verwijfd, dromerig.
* denotes required fields.