Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Ik had datzelfde ook. Nadat ik deze plaat ontdekt had, heb ik hem in een maand zeker dertig keer gedraaid. Dat heb ik tot nu toe met nog geen enkel album gedaan. Meestal ben ik hem tegen die tijd namelijk wel heel erg zat geworden. Dat duurde hier iets langer, want nu vind ik het niet meer zo geweldig als toen. Desondanks een erg sterk album met als hoogtepunten het hier boven mij genoemde Soma en vooral de afsluiter, Luna.

Ik heb op het moment een beetje problemen met het lijpe gezang eigenlijk door zijn stem. Echt Cobain vind ik het niet, als reactie op de vergelijking die men maakt. Ik heb wel al naar het album gezocht.

In tegenstelling tot de albums van Nirvana en Pearl Jam komt dit album heel dicht tegen mijn top 10 aan. De culthit Today en het hemels mooie Disarm zijn voor mij de hoogtepunten van één van mijn favoriete albums van de jaren '90.

Today, Gorgan zo stoned als konijn - nog met haar - op pinkpop

publiek zon beetje idem, met wat langer haar

kan nooit meer stuk die plaat

Pas toen ik doorhad waar Corgan het in Today over had begon hij me volledig aan te grijpen. Daarvoor was het meer het nummer met die ongemakkelijke clip die gelijkenissen had met je eigen zielige leven

Dat houdt in dat je... ofwel ijscoman, ofwel travestiet bent

Close

Nee, meer dat generende gevoel van in het bijzijn zijn van mensen die wel de liefde hebben gevonden. Las eens een recensie over dit album met betrekking tot de teksten van Billie Corgan. Zo openhartig dat het bijna een ongemakkelijke luisterervaring oplevert.

Damn! wat een verrassing deze plaat. Voor het eerst geluisterd vandaag, en gelijk weer opgezet. Veel afwisseling. Goed ritme. Genoeg melodie. Soms ontroerend, soms opzwepend. Is dit typische grunge? Zo ja, dan is deze het eerste grunge album dat ik waardeer .

Per slot: "disarm" springt toch ver boven de rest uit na slechts twee luisterbeurten.

Disarm is echt een goed nummer.... ook mooie tekst.
Ik begin Quiet ook steeds meer te waarderen...vooral kwa gitaarwerk.
Ander groeinummertje vor mij is Mayonaise.
Maar Quiet begint echt dichtbij Disarm te geraken...nooit verwacht

Dit heeft weinig tot niets met grunge te maken.

Ik dacht al, want die meuk van Pearl Jam en Nirvana vind ik niets aan.

Laat ik gewoon **** doen trouwens. Prima album.

Valt me op dat het nummer Rocket nauwelijks genoemd wordt bij de favorieten. Dat nummer viel me toch meteen al op in positieve zin. Lekker euforisch, je krijgt er zo'n heerlijk vrijheidsgevoel bij. Misschien komt het ook wel omdat ik de combinatie van vier akkoorden refreinen en smashing pumkins heel lekker vind smaken?

Rocket is een van de meest toegankelijke song van Siamese Dream. Een lome rocker volgens recept Alice in Chains en Soundgarden. Was dit geen single destijds?

Ja idd dat was de 4de single van deze plaat... ik weet niet of dit toendertijd zo'n succes was want ik was toen gewoon weg te jong om het beseft te hebben.

Toffe verse in de song Rocket blijft toch...

'Bleed in your own light'. I wanna fuckin' bleed in my own light, not in Kurt Cobain's, not in Perry Farrell's. I wanna go down in my own fuckin' ship. That's what I'm about.

Vroeger vond ik Mayonaise de mooiste. Nu weet ik gewoon niet meer. Soma is fantastisch. Disarm een klassieker. Geek USA een rollercoaster. En ga zo maar door.

Mayonaise blijft gewoon een prachtig lied net als Soma maar met Geek USA heb ik het niet onmiddelijk begrepen...

5 sterren voor dit album. Er valt natuurlijk wel wat aan af te dingen. De teksten van Corgan klinken als geschreven door een 14-jarige en dat sommigen niet gediend zijn van zijn stem kan ik begrijpen. Ook de melodramatische teneur die over het album hangt kan worden opgemerkt.

Desondanks is voor zover ik weet geen rockband er in geslaagd een zo perfect gitaargeluid te produceren. Wat ook spreekt voor dit album is dat het in tegenstelling tot opvolger Mellon Collie een organisch geheel vormt, met slechts een aantal rustpunten (Disarm, Spaceboy, Luna, Sweet Sweet) tussen het gitaargeweld.

Dit is zo' n plaat die ik weer eens veel te laat heb ontdekt. Tot juni van dit jaar kende ik alleen Mellon Collie van de pumpkins. Die vond ik mooi, maar ook iets te langdradig.

Siamese Dreams vind ik een onweerstaanbaar goede plaat. Van begin tot einde klopt alles. Het is ontzettend gevarieerd met knallers als Quiet en Silverfuck, sfeervolle werkjes als Soma en Hummer en popliedjes als Today en Sweet Sweet

Het album begint alleen al fantastisch. Die opbouw! Fantastisch! Misschien wel het beste begin van een album ooit.

Er zijn drie dingen die ik zo mooi vind aan de Smashing Pumpkins in het algemeen en dit album in het bijzonder.

1. Het lijkt nergens op. Bij veel bands hoor je duidelijkinvloeden terug, bij de Smashing Pumpkins niet. Die hebben een volledig eigen stijl met veel innovatieve breaks en aparte akkoorden.

2. Ze weten in alles dynamiek te leggen. NIet alleen in de songstructuren, maar ook in de manier van zingen, aanslag enz.

3. Alles wordt met zo verdomd veel overtuiging gebracht. Alles wat Billy Corgan zingt komt er zo emotioneel gemeend uit. Ik krijg altijd de neiging om heel hard mee te gaan schreeuwen.

Fantastische plaat 4,5*
Eigenlijk zou ik vijf sterren willen geven. Momenteel zit ik vol in een Pumpkins-fase dus ben ik geneigd om alles op te hemelen.

Deze plaat kan zo maar eens uitgroeien tot een van mijn all-time favorieten. Des te vaker ik het luister, des te meer besef ik dat deze plaat compleet klopt. De eerste zes nummers zijn, door de kortere speelduur van de meesten van hen, een geweldige rollercoaster rit. Het hardere, catchy klinkende SP komt hier op perfecte wijze naar voren. Disarm is vervolgens het keerpunt waarna men naar langspelers gaat die werken richting climaxen en dergelijke. En eigenlijk vind ik hier tegenwoordig ook nog nauwelijks stoorpunten. Soma en Geek USA zijn fantastisch. Silverfuck is fenomenaal. Mayonaise begint nu ook te groeien. Alleen Spaceboy moet ik nog wat vaker horen denk ik. Na Silverfuck had het album heel logisch afgesloten kunnen worden. Dapper als deze band is (dat claimen ze zelf ook op Rocket) sluiten ze af met twee kortere, maar wel heel goede, nummers.

Met ieder album dat ik ontdek voel ik meer affectie voor de muziek uit het begin van de jaren 90. Een ontzettend creatieve periode. Of ik deze beter vind dan Loveless en Ten? Nu durf ik dat nog niet te zeggen, misschien ertussenin.

Dat klopt Dn!S

Hoe meer je er naar luistert, des te beter de ware aard van deze pumpkins naar boven komt. En die is heel sterk.

Alhoewel de nostalgie van de jeugdjaren daar ook wat voor tussen zit.

Wat is Cherub Rock toch een ongelofelijk vette opener, zeg. Je zit meteen helemaal in het album, ik had echt geen betere opener kunnen bedenken. Echt zo'n heerlijk rocknummer, meezingbaar ook, als dat nummer opstaat, dan moet het volume toch echt even wat harder hoor.

Naar mijn bescheiden mening misschien wel één van de beste albumopeners ooit!! Die roffel, die gitaar, de bas die er in komt en dan bam!

Dit is zonder meer het beste Pumpkins album. Het begint lekker dreigend en het gaat er verder lekker ruig aan toe in de wat stevige nummers. Af en toe een prachtige ballad en je hebt één van de beste albums ooit gemaakt.

Ik was toch weer eventjes op de Smashing Pumpkins uit gekeken, maar toen ik vandaag deze CD zag liggen kon ik hem echt niet laten liggen, en het is geen miskoop, echt een geweldige CD!

Tja, uitgekeken zijn op Smashing Pumpkins terwijl je hun beste nog hebt laten liggen, dat is ook niet vol te houden.

Proficiat met je aankoop.

Alleen al voor Disarm de moeite, als je 't mij vraagt.

Disarm is nu juist het nummer wat gaat vervelen bij mij, wellicht te vaak geluisterd. Ik vind nu juist Quiet erg nice en ook mayonaise.
Maar anyway zeker weten de beste van SP, in mijn ogen.

Ergens in 1991 werd op televisie een verslag van het Ein Abend In Wien festival uit gezonden.
Daar lieten ze een vrij lang fragment zien van Smashing Pumpkins die het nummer Silverfuck speelden.
Erg indrukwekkend.
Pas in 1993 zou dit op een studio album terecht komen.

Midden zomer 1993.
Siamese Dream beloofde een broeierige zomer.
Precies op het juiste moment uit gebracht, want dit album ademt het festvalsfeertje.
Cherub Rock is de ochtenddauw van het gras voelen, dat het kriebelende gevoel van grassprieten tussen je tenen verzacht.
Vervolgens volgt de One Night Stand met dat meisje met die sproeten en rode krullen in Quiet. De eerste dag ergens opgedoken op het campingterrein.
De geur van platgetrapte paardebloemen vormen Today, terwijl Geek U.S.A. de vieze zweetvoeten en de lucht van omgegooide Dixie toiletten vormt.
Luna is het overnachten op een station, na het missen van de laatste trein terug naar huis.

Ja, in deze periode was Smashing Pumpkins duidelijk de ideale festivalband.
Meisjes droomden massaal weg bij Disarm, terwijl jongens dus helemaal los mochten gaan op het geprezen Silverfuck.
De ultime rockband uit de jaren 90, met een boomlange frontman in de persoon Billy Corgan.
Billy Corgan die toen nog alles in zich had.
Mysterieus, stoer, charismatisch, verwijfd, dromerig.

Helaas zelf nooit live mogen aanschouwen in die periode, als student keuzes moeten maken.
Achteraf gezien ook wel eens een verkeerde keuze.

"Life's a bummer
When you're a hummer"

ondanks dat de smashing pumkins iets van mijn 16 - 18 fase is, krijg ik nog steeds kippenvel bij dit nummer..

Eigenlijk zijn de meeste nummers erg goed, blijft het ultieme Pumpkins album. Disarm doet me niet meer zo veel tegenwoordig trouwens.

Hoe ouder ik word, des te meer ik me ga realiseren hoe geniaal Billy Corgan toch was in zijn hoogtijdagen. Dit is me toch een staaltje rockgeschiedenis, laten we wel wezen...

Hier kan ik nog niet zo veel mee. Het stemgeluid ligt me niet zo, dus dat maakt de luisterervaring niet makkelijker. Later nog maar eens proberen.