King Crimson - Red (1974)

"I just had a nerdgasm"

King Crimson, op welk album ook, staat zo ongeveer lijnrecht tegenover het hippie-idealisme.
Wie het daar niet mee eens is heeft volgens mij niet goed geluisterd.

Misschien qua texten dan, maar vooral wat experiment betreft vind ik het juist weer erg goed passen in de hippie cultuur. Vooral met het album larks vind ik dat het geval.

In de hippiecultuur past namelijk experiment en uitgebreid de tijd nemen om goede muziek te maken met erg lange uitgesponnen versies van nummers die ook korter hadden gekund.

Kortom vind king crimson juist enorm het gevoel van vrijheid en eigen wil uitstralen.

Daar waren fripp en co eigenwijs genoeg voor volgens mij.

Wil je die hippie cultuur met een ander king crimson album nog beter horen, dan vind ik the great deceiver deel 1 en 2 eigenlijk wel hun meest ultieme albums.

Maar ben het ermee eens dat qua dreiging en zwartgalligheid het een beetje haaks op de hippie cultuur staat de muziek van king crimson.

Eigenlijk zijn het enorme hippies die eigenlijk anti hippie zijn.

Ik ben het wel met ricardo eens dat er best overeenkomsten zijn. 'I Talk to the Wind' is behoorlijk hippie in de goede zin van het woord.

Ik heb de aanschaf serieus overwogen maar uiteindelijk krijg je toch zo'n vijftien keer een bijna identiek concert en mag je zoeken naar de verschillen. Heb uiteindelijk voor ongeveer hetzelfde bedrag een aantal losse releases via DCM gekocht (waarvan drie van deze tour) en dan heb je meer keus en meer variatie.

Maar goed, dan heb je weer niet zo'n prachtige box.

DGM Groot gelijk, paar losse concerten van diverse tours geven een mooi beeld - ook al is de band hier op de toppen van zijn/haar kunnen.

Dat filmpje van het uitpakken van die box is een echte aanrader voor mensen met slaapproblemen trouwens. Bovendien waarom ga je dat op een fornuis tussen de troep uitpakken Ik heb ooit wel van het debuut zo'n box gekocht - maar wel lekker dicht gelaten

Jongens, waar ken ik de openingsriff van dit album toch van... weleens ergens in gebruikt ofzo?

Big Band Versie van Red
Youtube

King Crimson, ik ben er niet zo dol op. 'Red' en 'Starless' zijn natuurlijk prima nummers, maar dat freakerige gepiel in 'Providence', daar kan ik niks mee. Ik vind de muziek van KC soms ook wat geforceerd klinken.

Geforceerd? In de zin van... bedacht? Of...

Tja, je kunt er veel tijd in steken, dan kan het een waardevolle ear-opener zijn, maar dat hoeft natuurlijk niet.

Ik beleef er erg veel genoegen aan en dat was niet bij ieder nummer direct het geval. Nou is deze KC-plaat wel erg sterk in mijn beleving, er zijn mindere. Maar ook betere.

Ik voel denk ik wel aan wat Cor zegt. Ik heb ook de indruk dat meneer Fripp zichzelf ook wel heel erg goed vind. Alleen dat is hij natuurlijk ook.

KC met Belew vind ik soms ook wel wat geforceerd.

Starless

King Crimson - The Egg - Hart Theater, Albany, NY - 2014-09-09

Gek hoe muzieksmaak verandert. Hield ik vroeger van over-the-top gepiel/fusion/progrock, houd ik tegenwoordig meer van straightforward rock, pop, electro en dance.

Ik haal wat punten van mijn eindscore af, omdat ik het moeilijk kan aanhoren, tegenwoordig. Maar toch een ruime voldoende voor het uitstekende muzikantschap, de vette grooves van Bruford en de nostalgie.

Mijn dank is groot!

Een trip naar New York zit er helaas nu even niet in; laat ze maar snel data in London bekendmaken!

Wat je vervolgens al bij een half dozijn progrockalbums gemeld hebt. Beetje last van een bekeerde rokershouding kerel . Ach ja ik zal dan wel , om maar bij de parabel te blijven, een verstokte kettingprogger zijn. Kan er geen genoeg van krijgen. Al helemaal niet van dit meesterwerkje. Donkere dreigende muziek die barst van de muzikaliteit. Straigthforward rock(al helemaal de AOR-variant), daar val ik van in slaap.

Tja, ik kan het gewoon allemaal maar met moeite aanhoren, tegenwoordig.

Best interessant, want er zijn wel progbands, die ik wel blijf waarderen: Gentle Giant, Camel en nog wat. Maar misschien ben ik altijd een popliefhebber geweest en was prog/fusion gewoon een dwaling.

Ik hoop het van harte, want ik zou toch wel heel graag deze band nog eens live willen zien.
Maar Fripp's wegen zijn ondoorgrondelijk, dus ik ga er niet van uit.

Kon dit album al via mijn oom toen ik een jaar of 14 was en kan mij nog vaag herinneren dat zowel zijn moeder alsook de buurt schande spraken van deze herrie als hij deze LP met ramen open voluit draaide. Met de tijd toen ik een jaar of 17 was kocht ik zelf ook de LP en zelfs mijn moeder heeft er bij wijze van spreken nachtmerries en mijn vader (natte) dromen aan over gehouden. Maar toen ik verkering kreeg kon mijn toenmalige vriendin deze muziek niet waarderen waardoor het album min of meer uit mijn zicht (beter gezegd gehoor) is verdwenen. Tot afgelopen week na het lezen van de vele goede reviews op muziekmeter weer bij dit album terecht ben gekomen en na wat YouTube fragmenten opnieuw beluisterd te hebben kwamen de goede heriineringen van destijds (met klagende buren en traumatische moeders weer tevoorschijn) en heb ik op eBay na wat zoeken de eerste Japanse ''Black Triangle'' CD uitgave gevonden die in 1987 is gereleased.
Vandaag dan de CD vanuit Italie ontvangen en dacht laat ik de nacht maar eens rustig naar deze lang vervlogen miuziek luisteren, maar al vanaf het openingsnummer ''Red'' knalde na ruim 33 jaar weer heerlijk de muziek in mijn oren alsof het 3 dagen geleden was dat ik het album voor het laatsts gehoord had. Ik kwam nauwelijks tot rust en moest om de onderbuurvrouw niet ruw uit haar slaap te halen de volumeknop temperen. Het nummer ''One more red nightmare'' laat een heerlijke mix horen tussen jazzrock, metal en dubbele saxofoon. Maar dan het laatste nummer '' Starless'' dat klinkt zowel op het live album USA alsook op dit studio album magistraal en die 12 minuten lijken wel 12 seconden te duren, de afsluiter had voor mij gerust 45 minuten mogen duren. Jammer dat ze na dit studio album tot het meestelijke Discipline ruim 7 jaar geen albums meer hebben gemaakt buiten het hoogstaande live album USA om.

Kortom een score 4,5 na slecht 2 luisterbeurten en ruim 30 jaar vanwege een inmiddels uitgegaande relatie uit mijn gehoor te zijn geweest.

Leuk detail is wel dat alleen de Japanse CDs exact dezelfde cover layout heeft als de LP destijds uit 1974. Het verschil is te zien in de witte belijning (kader) dat bij de gewone EG/Virgin CDs is weggelaten.
Mijn CD is deze uitvoering.

King Crimson - Red (CD, Album) at Discogs

Images for King Crimson - Red - discogs.com

Leuk verhaaltje Hakuna...

Sinds musicmeter en ook internet, heb ik veel verloren gegane muziekliefdes weten op te snorren.
Bands ik makkelijk 20 jaar niet meer draaide vinden tegenwoordig weer vaak hun weg naar mn iPodje.

Heerlijk nostalgisch. En smaak of niet, niemand kan dat gevoel wegnemen. Muzikale groet!

Hij staat er weer in. Starless -> Top2000

Mooi ! Ik heb er ook op gestemt

Heb persoonlijk dit jaar niet op King Crimson gestemd
Maargoed, ik heb elk jaar wel weer nummers waarvan ik achteraf dacht daar had ik op moeten stemmen

Wel weer goed voor het lijstje, weet iemand of ze de volle 12 minuten gaan draaien?

Dat is nog lang niet zeker. Hangt ervan af op welk tijdstip 'ie langskomt en wat er de rest van het uur afgewerkt moet worden. Maar met 12 minuten is Starless niet op voorhand kansloos op de volle draaibeurt, zoals Echoes van Pink Floyd dat met z'n 23+ minuten vrijwel zeker wel is.

Nooit bij nagedacht dat deze in de top 2000 zou kunnen staan. Zie nu pas dat ie er al eerder in stond.

Mijn stem gaf doorslag !!

Goed bezig Herman.

Tot nu toe voor mij het minste album in de toplijst. De nummers komen volgens mij niet over zoals het moet. Ik hoor veel (naar mijn mening) nodeloos ingewikkeld gedoe dat de luisterervaring onaangenaam maakt. Wat me wel meteen opviel was het sterke drumwerk. Aangezien ik vermoed dat dit gewoon niet het juiste moment is voor mij om deze plaat te verkennen, wacht ik met stemmen en kom ik later nog eens op dit album terug. 21st Century Schizoid Man vond ik dan weer wel top

Er zitten vele mooie en ook geniale muzikale momenten in dit album. Over de hele linie kan ik er helaas niet voldoende van genieten om een echt hoge score te geven. Kwestie van smaak wellicht.

Bijzonder vaag bericht. Van iemand die "scherp" in de usernaam heeft staan verwacht een mens meer. Speak up; wat vind je mooi aan deze plaat en wat niet.

Wie is nu hier eigenlijk de scherprechter?