King Crimson - Red (1974)

Kun je eens wat concreter zijn, want voorlopig hoor ik het verband niet echt?

Discipline van King Crimson == Vicarious van Tool

haha, ja, hier ligt het er wel vingerdik op. Maar dat staat nummer staat wel op een ander album .

Nog maar eens: starless

Ik ben hem nu net voor het eerst aan het beluisteren, en wat mij voornamelijk opvalt is dat ik nu bij Starless pas weer een beetje opschrik: "he, ik was net toch nog bij nummer 2?". Het is een plaat die lekker in elkaar overloopt, en die om een nadere analyse vraagt..

Gaat nog zeker extra luisterbeurten krijgen

Eigenlijk zou dit album meer verdienen, maar ze zijn het zelf schuld de heren, af en toe maken ze er een rommelig zooitje van, het moonchild-gepriegel kon ik dan nog wel waarderen, maar dat dit soort werk dan iedere keer moet terug komen vind ik vervelend, het houd de rest op en zorgt ervoor dat het geheel minder word, naar mijn mening dan. Ook vind ik een nr. als starless ook prachtig maar het lange uitbouwen, vind ik op hun 1ste plaat veel mooier, nu klinkt het wat geforceerder en lijkt het alsof ze in een nr. meerdere stijlen willen proppen, sommige zullen dat juist geweldig vinden. Ik vind het wat minder geslaagd en jammer, want met het song-materiaal is verder niks mis. 3,5*

Bij starless van 4:30 tot aan de 9ste minuut vind ik de opbouw een beetje van hetzelfde,de riff herhaalt zich maar dan telkens wat harder

Ik vind dat juist het mooiste deel van Starless. Een beetje volgens het principe "less is more". Hemeltergend langzaam opgebouwd maar nagelbijtend spannend, vind ik dan...

Superplaat. Zooo jammer dat Providence hierop staat, anders was het een dikke vette 5. nu moet er 0.5 af voor dat nummer. Lekker knalharde stukken afgewisseld met melodie. Lijkt wel Metal af en toe joh.
En starless...daar kun je een topic vol over schijven maar dat doe ik maar niet. Een van de beste, misschien wel de beste progtrack ooit gemaakt. een RUIME 4.5

Ik geef 4,5*, en het feit dat Starless hier op staat draagt daar voor een groot gedeelte aan bij. Dat nummer hoort echt thuis in mijn top 5 favoriete songs. Begrijp me niet verkeerd, de andere nummers op Red zijn ook goed, maar voor mij is het toch voornamelijk Starless dat deze plaat naar zijn fenomenale hoogte trekt. Zeer goede plaat dus, met een geweldige afsluiter.

Een schitterend album inderdaad.. misschien zijn er wel vele tieners hier met mij die zich herkennen in het jochie dat op zijn 13e zijn muzieksmaak ging ontwikkelen, maar waar King Crimson toch tijden nog als stoffige, oubollige muziek werd beschouwd... immers luisterde mijn vader ernaar in de tijd dat half Nederland stijf stond van de stickies, en in zulke buien nogal eens naar zulke progressieve rockmuziek werd geluisterd (hoezo stereotyperend ).

Toch ben ik hier me het afgelopen jaar over heen gaan zetten, wat eigenlijk begon door de steeds verdere ontwikkeling... op een gegeven moment leerde ik zelfs Pink Floyd waarderen (al is dat een behoorlijk understatement) en een korte poos geleden raakte ik dan ook hier aanbeland.. immers, de bands waarvan ik al een vies gezicht trok als mijn vader ze opnoemde op mijn 13e, bleken een aantal jaren later toch minders saai te zijn dan ze gedacht waren (hoe eigenwijs en kortzichtig kan je ook zijn he ), dus zou dat hier ook wel eens het geval kunnen zijn.

In eerste instantie leek deze plaat die theorie toch niet helemaal te volgen, het klonk allemaal iets te vreemd in mijn oren om er echt goed over te kunnen voelen. Tot ik een iets recenter album The Power to Believe ging luisteren. Dat klonk echt als een draak van een album en smaakte naar meer. 1+1=2 en zo kwam ik opnieuw bij één van de meest gewaardeerde albums van KC uit: Red. En toen ik hem dus gisteren weer eens opzette was de toon meteen gezet:

Fabuleus neergezette productie, dat allereerst. Geweldig in elkaar gezet, zelfs op een met krassen bekladde plaat klinkt het nog fantastisch. Vervolgens wil ik de bandleden becomplimenteren om hun vakwerk. Werkelijk geen één muzikant springt er in negatieve zin uit, terwijl ik toch een eervolle vermelding heb voor de drummer die er echt met een creative mind bij moet zitten, het contrast met een puur ritmisch gerichte Ringo Starr bijv. kan niet veel groter zijn.

Het openingsnummer is gelijk al mijn favoriet, Red opent vooral fantastisch en eindigt ook prima met nooit vervelende gitaarpartijen, hier wordt de sfeer gezet! Een sfeer die eigenlijk een tijdje zo voort blijft kabbelen, maar nooit erg wegzakt. Ik kan hier nummer voor nummer mijn gevoelens gaan beschrijven, maar het is toch vooral een doorlopende plaat... Ik zit trouwens heel erg met dubbele gevoelens over de zang; ik vind aan de ene kant de stem van Wetton geweldig, aan de andere kant mis ik hem op de instrumentale gedeeltes ook totaal niet. Een rare paradox misschien, maar eigenlijk ook wel weer de kracht van dit album dat het dus op geen enkele manier verveelt.

Misschien een vroeg oordeel en daarom neit helemaal compleet, maar tot nu toe een sterretje of 4.

Moet ik ze Providence nou vergeven, en deze plaat toch een 5 geven? Dat is de vraag die elke keer door mn hoofd rondspookt als ik deze plaat op zet.

een perfecte plaat verdiend een 5, staat er 1 gedrocht op, dan is dat geen 5 waard asje het mij vraagt

Ik heb niet zo'n moeite met Providence. Ik heb het 'leren' luisteren en dan krijgt het ook wel z'n plekje (Hetzelfde gaat voor mij op met Moonchild). Al met al is dit album grandioos. Ik verbaas me erover dat ik deze nog niet beoordeelt heb.

5.

In het verlengde hiervan zijn Master Strokes van Bill Bruford en UK van UK ook aanraders.

Vandaag de 30th anniversary edition zien liggen en aangezien ik het album nog niet had, toch maar ff meegenomen.
Goeiemorgen wat is dit album af en toe knalhard zeg. Heftig voor die tijd, lijkt me zo.
Ben m natuurlijk gelijk gaan luisteren weer. 4 topnummers die het verdienen om in mn top 10 te komen en hoog ook. Ik boek vooruitgang met Providence, de eerste 5 minuten vind ik nog steeds niks maar daarna klinkt het toch wel lekker. Voor nu dan nog steeds geen Top 10 notering. Jammer van Providence op voor de rest zo'n perfecte plaat. Score blijft dus alsnog staan.

de eerst op the great deceiver is helemaal geweldig
de spannings opbouw is daar zo mooi...

en red is het beste KC album

En hij is al weer voorbij hoor Jeetje, wat gaat de tijd altijd snel als ik naar dit album luister...

Mooi album van de mannen van King Crimson. Prachtige lange nummers die bol staan van de ideeën. Knap hoor. Jammer genoeg staat hier ook weer een paar minuten aan geneuzel op. Het begin van Providence is een verschrikkelijk jazzy improvisatie gedrocht. Hoe komen ze er toch bij om zulke troep er tussen te gooien? Bij het debuut was dat ook al zo met Moonchild.

Desondanks vier welverdiende sterren.

Elke luisterbeurt weer verbaas ik me over de kracht van deze band. Het meeste wordt deze ongetwijfeld gedragen door Robert Fripp, sluit echter niet de rest van de mannen uit die in King Crimson gezeten hebben, die vaak ook tot de beste in hun vak horen. De experimenten die hij opzocht heb ik verder nog nooit gehoord in de muziek. Nieuwe genres maakte hij ermee, hij was van grote invloed op latere muziek, maar hij was ook vooral snoeihard voor iemand in die tijd.
Het begon met 'In the Court of the Crimson King', die nog niet de echte Fripp laat horen, op de opener na. Naarmate de tijd vorderde, de muziek steeds meer het experiment opzocht, was daar 'Red' in 1974. Qua opbouw is Fripp weer terug bij zijn debuut. Echter is hij hier ook zoveel verder. Het experiment is zo goed als weg, een van de strakste platen ooit is het gevolg. Dit is denk ik het geluid dat Fripp al die tijd wilde bereiken. Kort hierna vielen ze ook uit elkaar. Of het goed is dat ze toch Fripp toch weer King Crimson opstarte weet ik nog niet. Als ik zo'n nummer als Starless hoor denk ik echter wel dat dit het perfecte einde geweest zou zijn...

Als je iemand die deze plaat en de band nog niet kent wijs zou maken dat het titelnummer maar door drie man is geproduceerd, zou hij je voor gek verklaren. Maar het is echt zo. Prachtige gitaarlijnen van Fripp, maar vooral het drumwerk van Buford steekt er weer boven uit vind ik.

Fallen Angel is het rustige nummer op deze plaat. Vooral de coupletten hier zijn erg mooi en hebben een klein beetje weg van de nummers op het debuut. In de uitbraken wordt het allemaal toch weer vrij hard. Maar erg sterk is het wel natuurlijk. Een van de sterkere nummers op deze plaat wat mij betrefd.

One More Red Nightmare, een van de meest complexe nummers die Fripp heeft gemaakt, zonder echt experimenteel te worden. Het begint allemaal met een ijzersterke riff, waarna Buford op de drums steeds totaal andere ritmes aangeeft. Ook weten ze hier op een heerlijke wijze een saxofoon solo in de muur van geluid te weven.

Providence is dan weer Fripp in een experimenteerdrang. Echter is het deze keer wel sterker nog dan 'Moonchild' naar mijn mening. Vooral richting het einde, wanneer de lijn terug begint te komen en het geheel steeds ruiger wordt.

Maar dan hebben we nog een afsluiter te goed, Starless. Wat een opbouw weer, de eerste keren had ik niet het gevoel dat dit eenzelfde nummer kon zijn. Vooral de coupletten in combinatie met het hoofdthema zijn van ongekende schoonheid. Wetton zingt hier op z'n allermooist. Maar van emotie, gaat Fripp vanuit het niets naar een spanningsopbouw. 5 minuten lang bouwen Fripp en de zijne op, steeds spannender, steeds harder. M'n hart klopt inmiddels 180 keer per minuut, maar of je dan de saxofoon solo een climax kan noemen weet ik niet. Weer zo'n vreemd geplaatst stuk, maar toch klopt het, Fripp mag dit in feite doen. Uiteindelijk is daar dan weer het hoofdthema, waarmee we ook afsluiten.

Tja, had Fripp het met King Crimson toch hier maar bij gehouden. Beter einde van een band kan je je niet voorstellen. Prachtige plaat, nog altijd.

5*****

je eindonclusie ben ik het zeer niet mee eens, hierrna volgende er een hoop platen meer van hetzelfde maar toch ook wer heel anders,maar ook veel meer niet van hetzelfde ,en ten tijde van b'boom, mijn absolute favoriet, stond daar en band met een geluid en spelbeheersing door alle muzikanten (2 gitaristen, 2 bassisten 2 drummers) waar je u tegen zegt, waar geen enkele andere band op lijkt of in de buurt komt, fripp flikte het weer, met weer een andere bezetting

ik raad je die bootleg dan ook van harte aan, en je komt waarschijnlijk teurg op je eindonclusie

Er bestaan muziekgroepen waarbij je denkt: "dit ga ik waarschijnlijk vermakelijk vinden, maar ik wacht er nog even mee - ik spaar het nog even op."

King Crimson is zo'n fenomeen. Een groep waarop je niet kunt slowen of een geijkt dansje plegen. Fijne muziek met andere woorden

De opener doet me meteen aan Motorpsycho ten tijde van "Trust Us" denken. "Red" is het soort nummer waarvoor de term "rock" in het leven is geroepen - uiterst dynamisch, uiterst levendig (meteen weten we alweer waarom "Fashion" van David Bowie stuiterend klonk - het was de gitaar van Robert Fripp).

De plaat bevat zoveel schakeringen, klankkleuren. "Starless" koppelt bijvoorbeeld een niet klef strijkersarrangement aan een vloeiende gitaarlijn. En zo verschaft King Crimson ieder nummer reliëf, wat me verdorie zeer benieuwd maakt naar hun verdere oeuvre.

Met deze ben ik alvast zeer tevreden

Alvast een eerste oordeel: zeker een 4*! Prima muziek en een zekere mate van duisternis die een plaat als Discipline niet heeft. Er staan nummers op die duidelijk een tijdperk van metal hebben ingeluid. En er staan wat mij betreft geen nummers op die vullen, ieder nummer hier heeft zijn nut en waarde. De jazz-invloeden zijn van nut en hebben niet de aars-jeukende eigenschap om de boel af te zetten. Misschien een voorbeeld voor de Zappa's, Beefheart's en andere mongolen van deze wereld. Het dient een doel: namelijk de muziek versterken en verhogen! Net zoals ze dat op hun debuut deden (zonder jazz danwel). Wat mij betreft zeker een progplaat die mag gezien worden. King Crimson staat daarin hoog in mijn boekje. 4*

Mooi album dit Red. Vooral de nummers Starless en Red vind ik super. Ik ben alleen niet zo kapot van Providence en dat komt dan doordat de violen in dit nummer iets te nadrukkelijk aanwezig zijn.
Op dit album is de zang van John Wetton en zijn stem vind ik zeer prettig om te horen. Wetton kende ik overigens al van U.K. (Danger Money).

Deze heb ik samen met In the court of the Crimson King gekocht. Het zijn allebei albums die na een aantal luisterbeurten steeds meer geheimen prijssgeven.

Vind ik wel een behoorlijk foute uitspraak.
Zappa lummelde zeker niet wat aan in het kwadraat en composeerde jazz-stukken die allemaal 'op papier' stonden.

In jouw ogen fout ja.. ik mis aan Zappa kompleet alles wat ik in muziek zoek, maar dan ook alles. Het is niet pakkend (vind ik), nergens spannend of gevaarlijk, duister.. het is zot gefreubel van een kermisklant in mijn oren. Ik ben geen Zappa-kenner, maar heb ook niet de minste aandrang dat te worden. Wat ik ken is echt verschrikkelijk genoeg. Beefheart is iets waar ik bij onbegrip over zoveel overwaardering niet eens aan ga beginnen. Die visseplaat was al genoeg verspilde tijd
KC is toch een band die erin slaagt jazz-invloeden te koppelen aan (hard)rock en ook het geluid scherp, duister en gefocussed te houden. Het vliegt voor mijn gevoel nergens van de rails. Het blijft boeiend om te luisteren. Dat hoor ik niet bij veel artiesten die experimenteren met jazzy invloeden of freestyle eerlijk gezegd

Precies je weet niet waar je het over hebt inderdaad wat het Zappa betreft. Zappa heeft op muziek gebied werkelijk alles te bieden. Blues, Jazz, Rock, goede texten met veel humor, goede gitarist, tot in de puntjes verzorgde Zappa hetgeen hij ten gehore wilde brengen. ik heb nog nooit een artiest of band meegemaakt wat zo eeuwig boeiend is als Zappa. zo ook deze plaat van King Crimson. ik ken hier maar een paar nummers van, maar er zitten wel invloeden van Zappa in vind ik.

Heb je de rest van mijn post ook nog gelezen Is Zappa duister? Heeft hij een gevaarlijke kant aan zijn muziek? Lijkt het werkelijk op deze KC plaat of iets van die orde? Volgens mij niet. Misschien op ander KC werk. Maar deze Red wordt op verschillende sites toch wel uitgelicht als iets speciaals. Het zal dus wel enige tientallen graden of meer verschillen van Zappa En wat ik van hem ken vind ik ergerniswekkend. Dat zet nou niet echt aan tot het verder verkennen van iemand's werk of wel?

geen gevaarlijke kant aan de muziek van zappa?

de man die ieder concert iedere nummer een andere uitvoering gaf ?

de man die dat ter plekke in het NU moment deed, zomaar, wat in hem opkwam, de band magistraal regiserend?niet spannend?

de man die met zijn gitaar stond te soleren, bij voorbaat absoluut niet wetend wat te spelen, ipv de geijkte solos te kopieren van de plaat? niet spannend?

de man die elke plaat zijn eigen grenzen verlegde door een volstrekt andere richting op te slaan?niet spannend?

de man die bij tijd en wijle de gehele band ontsloeg en een nieuwe samenstelde waaruit weer totaal andere muziek uit voorkwam, niet spannend?

zijn muziek overall, niet spannend?

ieder album gevuld met zoveel lagen dat je na 500 keer draaien nog steeds iets nieuws hoort? niet spannend?

je weet duidelijk totaal niet waar je het over hebt

kc en dit album is totaal niet te vergelijken met zappa en hebben geen raakvlakken, fripp en zappa bevonden zich in dezelfde tijd in totaal verschillende dimensies, geheel los van elkaar

laatste vraag: wat ken je eigenlijk van zappa?