King Crimson - Red (1974)

Als je mijn stemmenlijst bekijkt zie je bij de laagst mogelijke scores twee Zappa producten, waaronder The Grand Wazoo

Ik geloof verder niet erg dat je snapt waar ik het over heb als ik spannend of gevaarlijk zeg. Dan heb ik het niet over een improvisatiewonder, dan heb ik het over een type muziek, dat niet alleen maar wat wegkabbelt aan de golven van de olijke jazz-improvisaties. Deze plaat van KC is sterk in het feit dat het zeer strakke rock en wat duisterder randjes daarvan koppelt aan wat jazz-inmenging. Het heeft iets broeiierigs en donkers bij tijd en wijlen. Kan me niet heugen zoiets van ons rebels kind Zappa gehoord te hebben, jouw post bevestigd me daarin. Misschien dat jij het reuze spannend vind allemaal, de vibe waar ik naar op zoek ben vind ik er niet in. Iets wat ik bij mijn eerste reactie op kaztor al schreef.

Bis!!

Volgens mij serveer je Zappa al gelijk af na een eerste indruk.
Lijkt me nogal voorbarig bij een catalogus van meer dan 80 albums...

Luister eens bv. naar het meesterwerk Läther en beweer dan eens dat er niets spannends, gevaarlijks of technisch zeer goed in elkaar stekend spel in zit...

Technisch goed vind ik onbelangrijk bij muziek.. gevaarlijk of donker kun jij wel beoordelen aangezien je Animals bijvoorbeeld ook hoog waardeert. Ik zal het op jouw instigatie dan nog wel eens proberen met de beste man (ken wel meer dan die twee platen trouwens, ook wat los werk hier en daar gehoord via vrienden) Ik laat wel weten wat ik ervan vond.

Als het je niet pakt, dan pakt het je niet. dat kan nu eenmaal, want daarom verschillen smaken nu eenmaal ook. gelukkig maar, want anders zouden we in een saaie wereld leven. Ik vind toch echt dat de nummers Red, Fallen Angel en Starless wel enige invloed van Zappa in zich hebben, wat jazzy en ook her en der Zappa riedeltjes, of ben ik nou gek.

ok ok, maar orbit bevestigd nogmaals amper naar zappa geluisterd te hebben, haalt alleen de improvisaties en jazz aan

dat is maar een klein aspect van het werk van zappa

wegkabbelen doet zappa al helemaal niet, zelfs niet bij een nummer als i've been in you

grand wazoo een 2 geven dan snap je het gewoon niet
dat mag, maar vedriep je eerst eens werkelijk in smans ouvre alvorens het idd af te serveren

zappa niet rebels noemen is ook iets wat haaks staan op de man en zijn werk

Lezen kun jij niet he Joy?
Ik zeg dus juist dat hij wel rebels is (of hard probeert te zijn!).. verder valt er niets te snappen aan muziek. Je houdt ervan of niet. Punt, basta, period. Het is geen wiskunde opgave, en zoja, vind ik het bij deze al mislukt als muziek!
Muziek moet je pakken, door gevoel, arrangementen, stem, dingen die je persoonlijk grijpen. Waar ik dat bij KC wél ervaar (zowel bij het debuut als deze), ervaar ik dat bij het mij bekende werk van Zappa totaal niet! Dat is in vergelijking van zijn gehele oeuvre niet veel, maar gebaseerd op wat ik ervan ken en het geleur met jazz daarin geef IK dus de voorkeur aan de jazz-invloeden zoals KC ze toepast.

*zucht*... misschien snap je deze post nu? Zoniet, dan geef ik het op met jou.

Een pagina aan goed-maak berichten weggehaald. Zullen we het weer over de muziek hebben?

Een goed album met een ontstellend goed nummer als slot. Ik beschouw Starless altijd een beetje als de Echoes van King Crimson, hoewel het niet echt te vergelijken is. Het nummer is in mijn ogen in elk geval het magnum opus van de band en een van de beste nummers aller tijden. Daarbij nog vier andere goede nummers die jammer genoeg een beetje in het niet vallen, maar ik kom toch uit op 4,5* voor het beste album van King Crimson.

yes! Starless klikte een tijdje geleden ineens met me! Ken het nummer al jaren maar vond die midden sectie echt afbreuk doen aan het nummer en daarom niet echt bijzonder, maar nu weet ik wel beter! Die opbouw is zo gaaf!

Nou heb ik nooit echt aandacht geschonken aan KC (tuurlijk, ik heb ITCOTCK gewoon in mn kast staan maar daar houdt het dan ook gelijk weer op (naast het feit dat ik het wel een erg goed album vind ) maar moet toch binnenkort 'Red' een aandachtige luisterbeurt geven!

Dit album heb ik nu ook al 3 keer in zijn totaliteit gedraait. Het nummer Starless nu ook als volledige versie gehoord. die kende ik eerst alleen nog maar de versie van de verzamelaar Sleepless The Concise King Crimson, maar vind het jammer dat zulke mooie nummers ingekort worden, want de volledige versie laat pas echt de potentie van dat nummer goed horen. Dit album komt bij mij wel meer over als allemaal heel erg goede nummers die ze op deze cd gezet hebben, maar vind het niet echt een eenheid vormen samen, daar waar het op het debuutalbum en op Discipline perfect voor elkaar is vind ik. Ik vind deze daarom iets minder goed dan die 2, maar als losse nummers vind ik ze op Providence na allemaal tot het beste van KC ooit behoren. Providence vind ik ook nog erg goed, maar iets minder dan de rest.

Als je echt een coherent geheel wil met zowel een geweldige opbouw binnen de nummers als een geweldige opbouw binnen het album, moet je larks' toch echt vaker luisteren

Deze eerst maar even, want deze heb ik org, B Boom is in bestelling nu en verwacht ik Vrijdag in huis, dan heb ik 4 prachtige KC albums in huis, en als de behoefte er is komt Larks' vanzelf eens aan de beurt, Larks' schijnt samen met die 3 die ik eerst noemde wel de beste 4 KC albums te zijn.

De climax van Starless...

om kwart voor 3 helemaal heh

Fantastisch album, hoogtepunten onder andere One More Red Nightmare, Providence en Starless.
Bizar waarom zo weinig mensen Providence als een 'smet' zien.. fantastisch nummer. Hebben ze het over opbouw in Starless maar in Providence is geen opbouw? Luister alleen al naar de opbouw naar de groove op 6:05. Hier wordt alles uit de kast gehaald om je 2 tellen uit je stoel te blazen en daarna nog keihard meegesleurd te worden in al het geweld, geweldig. Voor mij klinkt het ook compleet niet als gefreak overigens. Juist in deze nummers is Bruford op z'n best, stuwend en hard.
Verder uiteraard niets dan lof in Starless, en het drum geweld en de hese harde stem in One More Red Nightmare. Ook Red is uiteraard een fantastisch nummer, echter Fallen Angel begint na een aantal keer wat minder te worden.
Voor de liefhebbers van zowel Tool als KC, er is een live-opname waarop Danny Carey Red meespeelt..
4,5 Ster voor deze plaat, omdat je geen 4,75 kan geven.

Overigens zou KC zich vereerd voelen wanneer zij vergeleken worden met een übergrootheid als Zappa..

Vreemdgenoeg vind ik het debuut album en het album Discipline een stuk beter nog dan deze. Ik vind dit ook wel ok, maar die andere 2 albums spreken mij gewoon meer aan dan deze, en die draai ik automatisch dan ook gelijk een stuk meer. Alleen het nummer Red en het nummer Starless vind ik van het niveau van de 2 andere platen die ik net genoemd heb.

Na het horen van Providence en Starless toch verhoogd naar 5 sterren, dat is overigens ook omdat ik daarvoor nog Q-music hoorde op de radio.

Providence is een jam.

Wat ik wel leuk vind aan deze plaat is dat Mel Collins en Ian McDonald meeblazen.

Red wordt nog dagelijks door honderden bands gecovered, tercht.
Wij spelen het ook in onze set.

Starless is een ongevenaard meesterwerk.

Dit vindt ik toch wel de mooiste plaat van king crimson met het prachtige starless, maar de rest mag er ook wel wezen.
Long live the king(crimson)

Nadat de debuutplaat van The Crimson King mij ongeloofelijk overdonderde kon ik natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten, ik moest bij wijze van spreken het muzikale ijzer smeden terwijl het heet was.

Ik besloot uit al het geweld dat de discografie van deze band te bieden heeft dan maar om Red het hoofd te bieden. Het overdovende titelnummer leek verdomd hard op wat Black Sabbath op Paranoid deed. Zwaarmoedige gitaarriffs gepaard met bulderende drums die er op uit leken om voor behoorlijk wat chaos te zorgen. Het verbaasde me dan ook dat het daaropvolgende nummer zo rustig en ingetogen leek te beginnen, al werd die gedachte meteen de kop ingedrukt door het gitaarwerk waarmee Fripp na een kleine tweetal minuten het nummer van de nodige dosis melancholie voorzag.

One More Red Nightmare borduurt m.i. gewoon verder op Fallen Angel, stilistisch gezien dan. Het tussenstuk van One More Red Nightmare is meer dan subliem, ik wist niet waar ik het had, maar het leek alsof zweepslagen deel uitmaakten van de percussie van het nummer. Enja dan viel Providence mij te beurt, ik maakte natuurlijk ook stante pede de vergelijking met Moonchild, al vond ik dat dit nummer toch enigszins een bepaalde vorm aannam, er leek een bepaalde ideologie achter te zitten, in tegenstelling tot Moonchild waar dat volgens mijn bescheiden mening helemaal niet het geval is.

Over afsluiter Starless kan ik kort zijn. Genialere zaken ervoer ik muzikaal nog niet vaak. Ik acht het gerust mogelijk dat Red ooit In The Court Of The Crimson King de loef afsteekt als mijn favoriete KC plaat, maar voorlopig is die eer nog altijd weggelegd voor In The Court Of The Crimson King.

Ik vind deze dan weer net iets minder dan In The Court Of. Discipline vind ik nog altijd steeds het beste studio album van KC. Eigenlijk is het een echte live band, en vind ik ze live echt het beste.

tijd voor the great deceiver

Inderdaad bedankt voor de tip nog, want ik heb de beide delen vandaag gehaalt nu.

Prachtalbum, en heel gevarieerd bovendien - de bloedmooie "ballad" Fallen Angel (zet dat expres even tussen haakjes, want een ballad pur sang is het beslist niet), de lekker zware riffs op het titelnummer, en natuurlijk Starless. Het freaky Providence ... ik was gewaarschuwd en het viel me mee. Ik vind Moonchild op debuut In The Court storender dan Providence hier ... 't past wel, zet een sfeer.
Laat ik eens gewoon 5***** doen hier.

Als je de studio versie van Red op dit album vergelijkt met een live-opname, zoals op B'Boom, valt toch snel op dat laatsgenoemde er met kop en schouders bovenuit steekt.

Live zit er een stuk meer beleving in, ook al doordat het geluidstechnisch gewoon beter is. Daarnaast werden muzikaal enkele geslaagde aanpassingen doorgevoerd. Het invallen van de gitaar na de intro (0:28) valt in mijn geval een stuk beter in de smaak bij de live-versie.

Dat de live versie ook muzikaal beter lijkt, geeft me de indruk dat deze plaat eigenlijk nooit echt volledig afgewerkt geweest is. De ideëen waren er, muzikaal talent evenzeer, alleen denk ik dat men er net niet genoeg tijd voor genomen heeft om alles uit te werken.

ik denk dat crimson gewoon meer een live band is, nummers zijn op platen vaak kaal maar groeien per live optreden en worden steeds perfecter

das knap aangezien ze op de plaat vaak al perfect lijken

Een ander verschil tussen B'Boom en Red is dat B'Boom een dubbeltrio is en Red een enkeltrio. Dan klinkt het toch wat voller.
Persoonlijk vind ik Red één van de weinige KC albums waar een goed live gevoel in zit. Ik prefereer dan ook deze studioversie

Knap album van King Crimson. Waanzinnig accoordenschema op Red (Bes gecombineerd met E) en emotie in Starless. Drie topmuzikanten aan het werk en erg jammer dat Fripp na dit album KC ontbond. Pas begin jaren '80 kreeg KC nieuw leven ingeblazen. Jammer ook dat Starless niet langer duurt dan 12:18, want de melodie is prachtig en die blijft rondspoken in je hoofd. Het experimentele Providence vind ik iets te lang en daarom een 4,5 en geen 5.

Dat is ook precies de reden waarom ik dit album geen vijf sterren geef. Het is allemaal uiterst goed tot erg briljant (Starless ), maar dat Providence is, hoewel het in eerste instantie een erg leuk experiment is, toch een paar minuten te lang. Anders zou deze plaat echt zo goed als perfect zijn en dus de vijf sterren waard, maar nu worden het er 'maar' vierenhalf.