King Crimson - Red (1974)

Ben mijn King Crimson aan het uitbreiden. Voorlopig haalt Red hierin een mooie derde plaats (na In The Court Of The Crimson King en Thrak).

En ook zeker nog na Discipline zeker? En als je toch aan het uitbreiden bent, probeer dan ook zeker een live plaat, want dat klinkt nog stukken beter dan de rustiger klinkende studio versies. B'boom, The Great Deciever, ElecKtric en The Night Watch zijn absolute aanraders daarin, en beter dan de gelijknamige studio versies.

Heb vandaag The Great Deceiver 2, USA en B'boom bij Cosmox besteld. Deze liveplaten bevatten veel nummers van Red en voorgaande LP's. Ik ben vooral benieuwd naar de live-uitvoeringen van Red en Starless.

Bestel ElecKtric er ook nog even bij dan, want dat is ook een topplaat.

Wat niemand noemt hier, en wat toch even aangestipt mag worden is dat op deze plaat blazer Collins en blazer McDonald samen spelen.

McDonald was de blazer van de eerste platen en Collins kwam er later bij. De een doet tenor en de ander alto, als ik het goed heb. Op Starless en Fallen Angel zijn ze te horen.

[quote]tinus,@ schreef:
Dit vindt ik toch wel de mooiste plaat van king crimson met het prachtige starless.
met de prachtige stem van john wetton.

ik krijg deze cd morgen of overmorgen binnen. een uitgebreide review zal volgen.

Starless is op dit album wat mij betreft het absolute hoogtepunt, op de voet gevolgd door Red. Op de 1 of andere manier vind ik deze minder goed dan het debuutalbum of Discipline. Hier staan ook een paar mindere momenten op. Voor velen is dit de beste KC plaat. Voor mij is dat Discipline en het debuutalbum.

King Crimson heeft naar mijn mening op elke plaat wel ergens een draak(je). Hier is dat Providence, op het debuut is dat Moonchild. Maar de uitschieters maken dat ruimschoots goed.

Wat me vooral aanspreek in Red is hoe goed het allemaal klinkt. Het titelnummer heeft zo'n lekkere sound

Het titelnummer is HET WALHALLA van de rockmuziek!!
Die riffs zijn bij elkaar als een machtig majestueuze onneembare vesting, ja dat is het woord: machtig.
En de violen in het middenstuk maakt het alleen maar sterker.
Hoe Red (nummer) klinkt is wat mij betreft de essentie van rockmuziek, het is er de belichaming van, en dat zonder zang.

Veel plezier!

Een rode nachtmerrie(of droom)

Red is het tweede album(in the Court of Crimson King is mijn eerste) dat ik Org. In huis heb. Sommige Users zullen dit een rare overgang vinden maar ik heb er een reden voor. Bij dit album hanteert King Crimson namelijk dezelfde opbouw als bij de Court en dit album werd op MuMe en Progarchives de op een na beste gevonden.

Nu wil ik natuurlijk heel graag deze cd beluisteren. Maar ja ik krijg ook binnenkort een wiskunde proefwerk. Gelukkig is de oplossing snel gevonden. Luisteren en leren tegelijk. Een slimme oplossing of toch niet want vanaf de eerste noten ben ik de cd-speler ingezogen.

Red(Het nummer) is een landschap van ongecontroleerde mannelijke agressieve energie. Knalharde gitaren worden afgewisseld met lage cello's. het nummer is eigenlijk zo keihard(voor de 70ties) dat je bij de eerste luisterbeurt afvraagt of je wel het juiste album in je handen hebt. Dit lijkt haast wel een grungerocker uit de jaren 90. Het nummer is massief onneembaar en zeker bij de eerste luisterbeurt vervreemdend. Het is wel de perfecte albumopener. Het zet gelijk de toon voor het hele album. Het pakt je bij de strot om je na 6 minuten pas naar adem te laten snakken.

Na zo'n verstikkende opener moet je natuurlijk wel even tot rust komen. En Fallen angel laat je rustig even tot adem komen. Het is haast dromerig te noemen. Maar Fripp komt daar tussen met zijn ijzersterke gitaar waardoor er opeens een grote dosis melancholiek erbij gehaald word. Door sommige mensen werd dit nummer een ballad genoemd. Mensen een nummer als trouble van Coldplay is een ballad. Dit is een rustig opbouwende rocksong met een spanningsboog die ik niet bij een ballad identificeer

One more red Nightmare is weer zo'n geweldige agressieve rocker met de hoofdrol voor de saxofoon en Fripps gitaar. er zit een heerlijke snelheid in het nummer. Bruford leeft zich uit en slaat op van alles en nog wat. gewoonweg een heel energiek nummer met een enorme gedrevenheid en dynamiek. Deze dynamiek is vooral te vinden in de twee instrumentale tussenstukken. Het einde wordt zo snel afgekapt dat het haast beangstigend is.

Maar angst zullen we pas bij provindence voelen. Cross neemt voor de laatste maal de hoofdrol met zijn zenuwachtig spel. De graven beginnen te kraken. Robert pakt zijn gitaar op(natuurlijk wel even de spinnenwebben wegvegen) en gaat gewoonweg eens lekker te keer. De doden reizen van hun graven. Het nummer word massiever en massiever. Tot dat cross met zijn viool even roberts gitaarnoise ontvlucht en het nummer eindigt. het lijkt haast wel of zo willen uitschreeuwen:Draai dit nummer nog een keer,AlS je DuRfT

En dan het laatste nummer Starless. Starless staat zeker in mijn top 10 van beste nummers ooit. Het begin van het nummer voelt aan als een wandeling door een regenachtige stad. Melancholiek ten top. De saxofoon en viool partijen geven onmiddellijk zo'n dromerige kracht aan het nummer. Fripp hoort dit gelijk en houd zich in met zijn gitaar. Hij gooit slechts sporadisch zijn gitaar in de mix. De tekst die nogmaals het grijze en treurige gevoel weergeeft van de instrumenten word perfect vertolkt door wetton die al zijn bombast overboord gegooid lijkt te hebben.

De gitaar komt meer naar voren en begint zijn opbouw naar de ongekende dieptes. Rustig op bouwend naar een nagelbijtende finale. De geluiden op de achtergrond houden mij op het puntje van mijn stoel. Aan de ene kant wil ik terug naar de indringende melancholiek maar de trekkingskracht van Fripp's grandioze opbouw trekt mij naar de onoverkoombare climax. Zelfs Bruford lijkt me met zijn opzwepende drumwerk de weg terug te versperren. Vluchten kan niet meer.

De schreeuwende saxofonen overvallen mij. Het is alsof mijn hele gevoelswereld uit mij getrokken word. Het wordt slechts opgevuld met een vreemd soort bevrijding. Een bevrijding zo zwaar als lood. Ik krijg mijn eigen kamer weer in zicht. Ik ben veertig minuten totaal van de kaart geweest. Het wiskunde boek ligt nog steeds doelloos voor me. Ik zal vandaag niet meer aan leren toekomen. De replayknop is namelijk al weer ingedrukt. Zo'n gevoel wil ik nog eens.

Wat ik vooral geweldig vind is de verschillende lagen in de muziek. Bij Progarchives word king Crimson niets voor niets onder eclectische Prog geschaard. de creatieve mengeling van jazz metal en prog is briljant. In plaats dat de verschillende stijlen naast elkaar gebruikt worden zijn ze hier in een geheel samengesmolten tot een totaalgeluid.

ja en nu word het twijfelen. Is red nou beter dan in the Court. Elk nummer(op elk album) is op zijn eigen manier geweldig. De enige twee nummers die ik wellicht wat minder vind zijn Provindence en moonchild. Uiteindelijk vind ik Provindence net iets mooier door het beklemmende sfeertje

Conclusie een cd die na duizenden luisterbeurten nog steeds niet zijn kracht verloren heeft . Heerlijk donker en gevaarlijk. 5* en een 2de plaats in mijn top 10

Beste nummer Starless
Slechtste nummer: provindence

Nee Red is niet beter dan In The Court of...

Red (en Discipline tevens) zijn naast In the Court of... de besten.
Het zijn ook drie heel verschillende werkjes.

Verder wel een mooi stukje.
Alleen wordt er geen cello gespeeld, maar mellotron.

tsja dan hebben we het over onze meningen. ik vind in the court.. een geweldig album hoor begrijp me niet verkeerd. het heeft die heerlijke fantasy feeling. maar ja red heeft weer dat duistere melancholische sfeertje. alsof je middernacht op de pier staat. red heeft net wat meer aantrekkingskracht. van mij mag je de court beter vinden hoor. het is zeker ook een van de beste lp's van king crimson

dankje


{pakt de cd erbij} inderdaad er zitten geen cello's op het album. stomme fout

vriendelijke groet misterfool

Oh maar begrijp mij niet verkeerd. Ik vind In The Court niet béter. Ik vind de platen beiden goed. Maar onvergelijkbaar.

hoe heb je die überhaupt met elkaar kunnen verwarren (mellotron/cello) ?

Op het titelnummer en aan het begin van Fallen Angel wordt wel degelijk op een cello gespeeld. De beste man kreeg helaas geen credits daarvoor.

uit het boek 'In the court of King Crimson' van Sid Smith:


Goed luisteren is soms beter dan credits lezen...

Ik vond het altijd al zo een perfect geluid. Wat ik niet verwachtte van een mellotron...

Maar weet je het zeker?

Yep,
Luister maar op 2'50", als dat geen cello is. Tony Levin speelde het later live trouwens ook op een cello.

(En de allereerste take van dat tussenstuk van Red is later teruggekomen in VROOOM VROOOM)

Het lijkt op een cello waarvan het geluid door een lesley is gehaald.
De mellotron begint na ongeveer 0:18 sec.

Dat is helemaal niet raar, een vrij standaard tape is de cello.
Veel gebruikt ook, bijv. op Lizard.

Vandaar ook mijn verwarring de andere kant op

De meest standaard tapes zijn toch wel violins, flutes en men's choir.
Wij gebruiken die ook in de band.

Ja, joh. Hebben jullie een mellotron? Die zijn toch fucking zwaar?

Nee valt wel mee, tis een houten kastje.
Ze zijn gewoon niet echt heel handelbaar, logistiek is het ook altijd een hele klus.
We hebben het er graag voor over.
We dwalen af....

ik hoor iig duidelijk het verschil, zal wel aan m'n gehoor liggen

..mmm...

vast niet.

Berichten verplaatst naar King Crimson

Net als zijn voorganger "Starless and Bible Black" is "Red" een combinatie van studio opnames en live improvisaties en iets wat daar tussenin zit (live opnames die zijn overgedubd in de studio). Hoewel de release pas zat ná afloop van de tour door Amerika, waarna King Crimson -althans in deze vorm- ophield te bestaan.

Na de toernee trokken de bandleden de Olympic Studios in Barnes in om te werken aan het nieuwe album. David Cross had de groep al verlaten, maar krijgt wel zijn credits voor zijn bijdragen aan opnames die voor het album gebruikt zijn die opgenomen waren tijdens de concerten. Het openingsnummer 'Red' is in zijn geheel daar opgenomen al werd de melodie, meestal bij soundchecks, al gespeeld tijdens de toernee. Bill Bruford ziet het nummer niet zitten, waarna een boze Fripp de credits voor het nummer alleen op zijn eigen naam zet en de royalties ervan claimt (een opzetje dat overigens mislukt, omdat de platenmaatschappij zoals gebruikelijk de royalties blijkt te verdelen over alle bandleden). Het nummer beluisterend weet ik niet precies waar Bruford's bezwaar tegen gericht was het is een zeer krachtige melodie waarin Fripp's gitaar perfect aanleunt tegen de zware ritme sectie. Aangezien het nummer ook later nog terug is gekomen op live sets (met Bruford weer in de line up) ga ik er maar vanuit dat hij bezwaar heeft ingetrokken.

Het contrast met het op romantiek en nostalgie geënte 'Fallen Angel' had niet groter kunnen zijn. De hobo en cornet die aan het nummer zijn toegevoegd (door Miller en Charig die eerder al met KC werkten). In de Zoom Club opnames van 1972 (beschikbaar via de KCCC op DGM-Live) is in uitvoeringen van 'Easy Money' Fripp gitaar bijdrage aan het nummer (ongeveer vanaf 4 minuten) al min of meer te horen. Het levert een hoogtepunt op voor deze Crimson periode, waarvan ik het jammer erg vind dat er geen live opnames zijn, omdat Crimson niet meer heeft getoerd na de release en opnames van dit album. Volgens ingewijden en Fripp is dit het Crimson geluid dat na "Red" was gebleven was de band niet uit elkaar gevallen. Zelfs Ian McDonald (van "In the Court of the Crimson King"periode) stond weer op de rol om aan de line up te worden toegevoegd, vanwege de blaasinstrumenten.

'One More Red Nightmare' gebaseerd op improvisaties uit Toronto concerten (terug te vinden op "The Great Deceiver box als 'The Golden Walnut') is een vocale tour-de-force van Wetton. Minder geslaagd wat mij betreft en zin minste bijdrage aan de hele KC-catalogus 1973-1974. Hier in Ian McDonald dan zelf ook daadwerkelijk weer van de partij. De muziek van Fripp's gitaar en McDonald's sax is dan wel weer van hoog niveau. Waarbij de laatste zijn best doet zijn bijdrage perfect te laten aansluiten op de eerdere opnames uit Toronto.

'Providence'. Volgens het 'Fracture' concept een instrumentale improvisatie opgenomen in Providence RI (vrijwel alle improvisaties op de concerten van de toernee 1973-1974 zijn genoemd naar de plaats waar ze zijn opgenomen). Het zijn met name de bijdragen van Cross op zowel viool als mellotron (op die laatste ondersteund door Fripp) die de kleur van het nummer bepalen.

'Starless' King Crimson's magnum opus. Het nummer dook in allerlei versies op tijdens de voorafgaande toernee door de VS, maar deze opnames komt geheel uit de studio. Ook hier levert McDonald een bijdrage. Verder niks aan het nummer toe te voegen, alles klopt van de instrumenten, de opbouw tot de vocalen en de tekst. Briljant.

Mooi stukje maar....

Jij zegt dat McDonald veel van de saxpartijen doet, maar volgens mij doet Mel Collins ook een heleboel mee....