Simple Minds - Sons and Fascination (1981)

Zag je reactie bij zijn broer-album - kan je waarneming in eerste instantie uit het blote hoofd niet ondersteunen (galm kwam in mijn beleving echt pas bij SITR, maar zal beide van de week eens draaien van vinyl - dat dan weer wel - en dan kritisch naar de productie luisteren.

Dat de productie van hun albums uit 1981 galmend is herken ik ook niet. Steve Hillage zorgt imo juist voor een nogal droog geluid en dat is gezien het vele gebruik van reverb door Burchill maar goed ook (dat ging later mis bij Lillywhite).
Dat de dreiging van Empires andere Dance grotendeels weg is herken ik wel. Daarvoor komt een meer extatisch en dromerig geluid voor terug.

Jouw beschrijving klopt meer met mijn idee - maar, zoals gezegd, ik zal het checken met mijn 'bromateriaal'.

Wellicht is dat gemanipuleerd in een zgn 'remaster' met veel 'gain' e.d.

Ik heb de remaster uit 2002 en de normale cd en hoor geen galm, wel is het geluid op de remaster veel helderder alsof de mastertape is afgestoft

Erg kort album. Paar mindere stukken. Maar met name de eerste en de laatste maken veel goed.

In een tijd dat Simple Minds nog geen bombastische stadionnummers schreven, maar new wave maakten in de puurste vorm brachten ze dit album uit. Het staat vol met hypnotiserende en/of opzwepende niet voor de hand liggende ritmes, een synth en gitaar die het perfect weten aan te vullen en een overtuigende Jim Kerr die er overheen zingt, bevlogen en soms zelfs bezwerend.

Mijn favoriete of in elk geval een van mijn favoriete Simple Minds albums is er eentje om hard te draaien en heerlijk in op te gaan door mee te swingen op de ritmes en je mee te laten voeren op de heerlijke flow van het album. Dit is en blijft tegelijkertijd een van de beste new wave albums ooit gemaakt.

En amen!

Dit zusje roept bij mij ook sterkere gevoelens op (interessanter/beter/eigenzinniger) dan het op zich natuurlijk ook fascinerende "zonen"-album. Het is allemaal wat rauwer en intenser dan Sons. Vooral 'Careful in Career' is een topper.

We zijn het weer eens, sterker nog, Careful in Career is het beste Simple Minds nummer dat door de Schotten is gemaakt (maar dat is natuurlijk een persoonlijke mening).
Dat hypnotiserende en bezwerende is inderdaad net wat dit album zo speciaal voor mij maakt. Omdat Sister Feelings Call het "restmateriaal" bevat van de studiosessies, is er wat minder aandacht besteed aan het afmixen door tijdgebrek. De groep wilde de opnames die SaF niet haalden koste wat kost toch uitbrengen, dus werden ze nog snel op een apart bonusalbum geperst. Omdat het studiobudget van Virgin al was overschreden was er geen tijd en geld meer voor de eindmix.

Geheel mee eens. Je recensies zijn in ieder geval volwassener dan je Top 10...

Het geweldige instrumentale "Theme for Great Cities" laat de Simple Minds in de vorm van hun leven horen.
Af en toe hoorde ik het ook wel eens als achtergrondmuziek bij docu's op TV, en geen mens wist dan dat het van de Simple Minds afkomstig was.
Na de luisteraar op het verkeerde been is gezet laat "The American" de donkere grimmige wave horen die ze toendertijd speeelden.
Het lichtvoetige "20th Century Promised Land" biedt ruimte aan ontsnapping maar niet voor lang....

De donkere synths en de bas maken de songs, zijn overheersend aanwezig met de gitaar en in iets mindere mate zang in een dienende rol.
Het wanhopige felle "Wonderful in Young Life" is zo deprimerend dat het al je energie uit je trekt, geweldig dus !
Aan "League of Nations" kan ik niet wennen, continu hetzelfde ritme op een drumcomputer-achtige beat ik vind het erg uit de toon vallen met de rest.

Het ijzige "Careful in Career" met industrial invloeden (hoor die drums) verlamt geest en lichaam, een uitweg is er niet meer.
"Sound in 70 Cities" is de instrumentale versie van "70 Cities as Love Brings the Fall" (van Sons and Fascination)en eigenlijk mis ik gewoon de zang hierop.
Een wat ander arrangement had het wel een toevoeging gegeven, nu is het nogal overbodig aanwezig.

Qua sfeer hetzelfde als het machtige "Sons and Fascination", ik ben blij dat ze deze songs ook gewoon uitbrachten ook al konden ze er minder tijd aan besteden.

Het was 1990 en ik zat in dienst (lichting 89-6), een kamergenoot liet me een cassettebandje horen met dit album erop.
Hij vond het pure cultmuziek en was heel verrast dat het van de Simple Minds afkomstig was.
Ikzelf vond het al gauw beter als hem, en tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete niet-(hard)rock album geworden (ik luister voornamelijk naar de betere hardrock).
Eigenlijk heb ik dit soort muziek verder helemaal niet, als ik wave uit die tijd hoor vind ik het vaak niet interessant.

Echter dit album is van de buitencategorie, het heeft een hypnotiserende flow waar vooral de bassist en de stemmig donkere keyboardgeluiden verantwoordelijk voor zijn.
Het is grotendeels ook dansbaar wat het toegankelijk maakt en de soms bizarre experimenten op de voorgaande albums zijn verleden tijd wat de samenhang van het album alleen maar versterkt.
Mijn favoriete songs zijn het monotone dreigende "Boys from Brazil" en het sombere "Seeing Out the Angel".
Verder valt "This Earth That You Walk Upon" ook op, net als mijn favorieten niet dansbaar en uitermate deprimerend.

Geen goed album zonder minder nummer en dat is hier het titelnummer, de coupletten en de zang klinken gezocht en het wil maar niet op gang komen.
Zonder dat ik het negatief bedoel vind ik de rest van de songs inwisselbaar, beetje dezelfde tempo en sfeer maar afzonderlijk uitermate sterk.

Ik heb ze slechts 1x zien optreden en dat was in 1991 tijdens de "Real Life Tour" waar ze volgens mij "Love Song" speelden en ik baal nog steeds dat ik pas van de 5x5 tour hoorde terwijl ze al in Amsterdam geweest waren.
Toch maar eens speuren naar goede live opnames van voor "New Gold Dream".

Nmm ook een prachtige track! Naar binnen gekeerd nummer, contemplatief. En vervolgens volgen de jachtige bastonen en snoeiharde drums van Careful in Career. Heerlijk. Al is de liveversie zoals die te horen is op de b-kant van de 12" van Sweat in Bullet veel beter. Daar is Brian McGee een rol toebedeeld (naast de drumcomputer). Geeft het meer body. Check maar!

Je bedoelt Kenny Hyslop, McGee verliet de groep na de studio-opnames van SaF/SFC

Deze is bv erg fijn

Ja, die clipjes kan ik wel van youtube.
Ik dacht toch meer aan goede audio opnames, van mij part van die 5x5 tour, misschien brengen ze ooit wat uit....

Het is toch wel sneu dat de band om precies dezelfde reden waardoor ze ooit wereldberoemd werden nu nauwelijks gepromoot worden, zelfs bij een zeer interessante tournee.

Misschien is 'galm' in dit geval niet de juiste benaming, maar het klinkt eh... anders dan het voorgaande werk, meer 'geproduceerd'.

Inmiddels viel de herbeluistering van broertjelief Sons And Fascination al behoorlijk mee.

Je hebt nog een kans, Lonesome Crow. Of er nog kaartjes zijn weet ik niet.
Van de 5x5 tour komt nog een cd uit...

hmm beetje lastig te beoordelen deze plaat, heb hem op cd gekocht samen met sister feelings call voor maar 5 euro. Heb hem nu 5 keer in zijn geheel beluisterd, 15 nummers zeg maar, maar het spreekt me niet echt aan op dit moment. Deze kan voor mij nog niet in de schaduw staan van new gold dream. Zal hem nog een paar kansen geven, maar denk dat hij waarschijnlijk onder het stof zal belanden na verloop van tijd.

Heb sparkle in the rain ook al keertje beluisterd, maar lijkt er voor mij op dat het na het perfecte new gold dream mooi zat is wat ik van simple minds op cd in huis heb. o ja heb ook nog een verzamelaar, die dubbelaar en daar staat i travel op wat ik een super nummer vind.

Ow dat is jammer, voor mij zo'n beetje het beste wat de band heeft uitgebracht maar hopelijk kan je van New Gold Dream wel enorm genieten (iets wat ik ook doe hoor )

yup, new gold dream is buitencategorie vind ik en hoort beslist bij mijn 25 favoriete albums aller tijden thuis.

het eerste nummer op deze vind ik echt super, maar verder vinnik het eigenlijk maar een zeikplaat met hier en daar soms een uitschieter.

New Gold Dream is inderdaad hun beste album, alles daarvoor was in ontwikkeling naar dat resultaat, Sparkle In The Rain is een redelijk geslaagde herhalingsoefening, vervolgens kwam de commerciele uitbuiting.
Hier heb ik weinig moeite mee, een artiest mag best goed verdienen, en de nummers liggen goed in het gehoor.
De laatste jaren wordt krampachtig geprobeerd om terug te gaan naar het oude geluid; niet geheel geslaagd.
In dit plaatje had je trouwens ook een U2 of The Cure kunnen plaatsen; soortgelijke ontwikkeling.

Fijne plaat die net lang genoeg duurt ook.Theme For Great Cities is magistraal en ook de afsluiter Sound In 70 Cities is een plaatje.The American was de "hit" hier en die doet me niet zo heel erg veel.Misschien te vaak gehoord in het jeugdhonk toendertijd.4 sterren

De opmaat naar New Gold Dream waarmee ook de commerciële vruchten geplukt konden gaan worden van de investering .Hier werd aan het grote succes geroken met de singles Sweat In Bullet en Love Song .De rest is ook meer dan acceptabel.4 sterren

ik vind deze stukken beter dan new gold dream...

Klopt.

Na alle (meestal) superlatieven alhier heb ik dit album gisteren op een platenbeurs dan toch maar eens meegenomen. Op vinyl welteverstaan. Zowel hoes als vinyl zagen er prima uit dus ik dacht; voor die €2,- kan ik 'm niet laten liggen. Zit 'm nu net voor het eerst te luisteren. Eerste indruk is positief. Heerlijk dromerige songs, drijvend op mooie basloopjes en sfeervolle synths. Maar vlak ook de subtiele toevoegingen van gitarist Burchill niet uit. Het enigste nummer dat ik vooraf kende was 'Lovesong'. Dat blijf ik een heerlijk nummer vinden. Hypnotiserend bijna. Verder valt opener 'In trance as mission' me op. Geweldig hoe het het album opent; een basloopje, iets later gevolgd door een drumbeat en je wordt gelijk meegezogen.. Ik heb wel de indruk dat ik het album vaker moet luisteren om alle songs volledig tot me te laten doordringen. Het zijn geen 'hapklare brokken' zoals hun meeste hits zeg maar. Die je na 2x luisteren al mee kunt zingen.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde moest ik wel ff wennen was dit de Simple Minds?
Ik kende ze eigenlijk alleen van Don't You en Belfast Child.
Na elke luisterbeurt kan ik het steeds meer waarderen.
Mijn favoriete nummers zijn: In Trance as Mission, Sons and Fascination en Seeing Out the Angel

Grappig hoe dat soms gaat. Voor mij is dit juist Simple Minds en toen ik don,t you destijds hoorde was t ff wennen