Van Morrison - Astral Weeks (1968)

Da's een vinyl only-remaster geloof ik. Van de Japanse cd vind ik zowel 2008 als 2010 als releasejaar, zou kunnen dat die vertraagd is of zo? Ach wat doet het er ook toe: hij is er!

Ik snap werkelijk waar niet waarom hier digitaal aan gesleuteld zou moeten worden. "Astral Weeks" kraakt en piept, maar dat hoort zo

Ga nou maar luisteren, dan snap je het wel.

ok , ik begrijp niet dat er zo weinig reacties zijn, wat mij betreft is van morrison onnavolgbaar, en zijn al zijn platen geweldig, mar dit is en absolute klassieker, Madame George

Dit album heb ik nu ook beluisterd en moet zeggen dat het wel lekker wegluistert. Ik vind het allemaal niet zo bijzonder dan de gemiddelden doen uitwijzen, en hoe hoog hij in de beste albums ooit lijstjes ook staat. De zangstem van Van Morrison bevalt mij ook enorm. Deze heeft zeker nog kans om te groeien bij mij, maar begin voorlopig met een doorsnee 3.5*

Eens zien of ik er nog een plaatsje in mijn top 10 voor vind! Madame George

En zo is 't. De remaster beluisterd, maar het doet eerder afbreuk dan dat het goed doet. Ik hou wel van die 'ruisbak'. Het geeft de plaat juist die authentieke, onwereldse sfeer. Nee, niks meer aan doen graag.

Die Kevin Gray remaster is, voor mij, de beste versie van deze klassieker

Ik vind Van's stem bij vlagen wel heel erg veel op die van Mick Jagger lijken.. maar dat zie ik als positief.

Is op andere platen minder het geval.

Nog 'ns wezen beluisteren, en het bleek dat deze plaat leed aan het onterechte grote mate van onderwaardering; waar het me eerst nog niet meteen pakte - doet dat 't nu wel.

Z'n stem is fenomenaal hier (hoewel voorgangers die hier schreven dat vaak niet vonden?).. En mooie instrumentatie, mooie songs, van alles moois. Vol punt omhoog.

Ik heb een vraag.

Ik hoor meestal dat Morrison een gesloten en lastige man in de omgang is, maar dit album wordt bestempeld als een vrucht van het hippietijdperk. Hoe kan een man met zo'n karakter een hippie-album maken? Beetje tegenstrijdig toch of zit ik nou verkeerd? Dit album klinkt alsof de studio in het sprookjesbos stond, bij wijze van spreken...

Wel prachtig album. Op aanraden van mijn moeder nog eens gedraaid tijdens het eten, beviel het hele gezin erg goed!

Alsof hippies geen gesloten lastige mensen zouden kunnen zijn.

Maar het is vooral de pers die vindt dat meneer Morrison maar een gesloten en lastig kereltje is.

Alsof hippies geen gesloten lastige mensen zouden kunnen zijn.

Maar het is vooral de pers die vindt dat meneer Morrison maar een gesloten en lastig kereltje is. [/quote]

Ten eerste ben ik erg kritisch wat betreft de term 'hippie'. Lijkt me duidelijk dat ik dat ook niet bedoelde. Ik bedoel dat dit album een lieve en knusse uitstraling heeft, dat wat hippie wordt genoemd... En dat komt inderdaad niet overeen met zijn karakterbeschrijving.

Toch bedankt voor het vriendelijke antwoord!

Da's graag gedaan. Zo lief en knus ben ik wel.

Ik vrees dat mijn mening omtrent deze plaat tegen de mening van de gevestigde orde in gaat. Ondanks dat ik de emotie, intensiteit en de beleving voel op deze plaat geeft de stem van Van Morrison me toch iedere keer weer dat vervelende onderbuikgevoel, waardoor het maar niet gaat beklijven. En toch heb ik deze plaat meerdere malen beluisterd, en het lijkt wel of ik me steeds meer aan die stem ga irriteren. Ik vind het eigenlijk wel jammer, want de teksten zijn goed en de emotie spat ervan af. Soms moet je je verlies nemen, toch nog wat credits voor het authentieke karaker van deze "Astral Weeks".

'Ik word wakker, doe m'n raam open, eet twee boterhammen, drink een kop thee, poets m'n tanden, kleed me aan en ga naar buiten. Ik ben jong.

Ik fiets om de hoek en daar staat ze. Mijn Sweet Thing. Zong je daarover, Van? Was zij de schoonheid Beside You? Vast niet. We houden elkaars handen vast, lopen en zeggen dingen die nergens op slaan. Je weet wel, The Way Young Lovers Do. Ik fluister in haar oor: 'Kijk schoonheid, daar rechts is Cyprus Avenue.' Ze kijkt me lief aan en ik geef haar een kus op haar rechterwang. Wat is het hier mooi, zegt ze. Ik knik instemmend. Met een vriendelijk handgebaar begroet ze een oude vrouw. 'Wie is dat?' Vraag ik. Madame George, zegt ze. Waar ken je haar van, vraag ik bewonderend. Ik ken haar niet, maar ze zag er zo schattig uit, antwoordt ze. Zo noem ik alle lieve, rustige mensen. Natuurlijk snap ik haar. Ik stop even want mijn veters zitten los. Ze loopt een stukje voor me uit en ik bekijk haar. Langzaam beweegt ze zich voort. Haar slanke lichaam, haar natuurlijke rondingen, heerlijk. Een Godin, een Ballerina. Haar perfecte lichaam beweegt zich voort op de rustgevende tonen van Astral Weeks.

Ik word wakker en kom erachter dat ik weer met mijn koptelefoon op in slaap ben gevallen.'

Is dat nou wat Frankie Miller bedoelde in To Dream The Dream ?

Haha, grote kans! De film Inception is in dat geval ook een aanrader

Trouwens, er is hier maar sprake van een droom

De beste tip die ik jullie kan geven om dit album eens op een geweldige andere manier te beleven. (althans een tweetal prachtige nummers) is om naar het Nederlands Dans Theater te gaan. Twee nummers die daar gebracht werden en waar op werd gedanst wisten mij verbazingwekkend krachtig te raken. Was mijn eerste ''echte'' dansvoorstelling en mijn eerste ''echte'' kennismaking met Morrison.....
Een echte aanrader als je kunt en wilt.

Nederlands Dans Theater - ndt.nl
(NDT I)

Ik heb er nu twee luisterbeurten opzitten en de zang is voor mij toch wel een storend element op deze anders wel mooie plaat.

van morrison is volgens mijn bescheiden mening één van de "beste" zangers; . en vergelijk van aub niet met mick. toch wel een wereld van verschil. het heeft even geduurd eer ik dit album vatte. ik was een andere Van gewend. nu beschouw ik het als een uniek pareltje in zijn oeuvre.

Ik heb de cd minstens 20 keer moeten uitzitten voor de déclic kwam. Gedult, man. Geduld. Het kwartje valt wel...

Misschien had je beter kunnen beginnen met Moon dance. De zang is gemakkelijker te verteren, betere songs en de plaat vormt een geheel. Ik heb hetzelfde probleem met de zang op dit album. Vooral bij het tweede nummer krommen mijn tenen. Bovendien is dit niet een heel erg evenwichtig album. Er staan een aantal bloedmooie nummers maar ook twee mindere nummers. En voor dat iedereen bovenop mijn nek springt. Dit is een mening, MIJN mening.

Valt reuze mee, Theo. Nog niemand op je nek. Ik vind Astral Weeks ook een beetje overgewaardeerd. Een soort heilige graal waar niemand over mag twijfelen. Ik vind het een topalbum maar geef in dit genre van Morrison toch de voorkeur aan Common One. Kwalitatief vergelijkbare songs, meer experiment, betere zang, steengoeie band en superieure opnamekwaliteit.

Ah, vergeten, dus hier komt er een in de nek van Bobby.

Bobby mag natuurlijk zijn mening uiten, wel vreemd vind ik dat ie voor een "niet heel erg evenwichtig album" (zijn woorden he...) 5* toekent. Nou zag ik net effe snel dat ie dat ook wel erg vaak doet, 5* toekennen. Misschien moet Bobby iets minder met * strooien, want nu komt 't een beetje vreemd over, zoveel kritiek op een 5* plaat...

En, beste Tony, wat vind jij zoal van het album Astral Weeks.....ik kan geen inhoudelijke reactie van jou over dit album vinden op MuMe. Ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar jouw argumenten als VM-kenner voor een vijf sterren notering.

Op dit album was Van Morrison nog zoekende naar een eigen stijl en zijn zang is op dit album niet in ieder nummer even goed te pruimen.Vooral in Beside you en Ballerina is de zang tenenkrommend. Daar staat tegenover dat Madam George en Cyprus avenue weergaloze nummers zijn. En Astral weeks en Sweet thing zijn van de buitencategorie.

Beside you vind ik dan weer het mooiste, intens en tot het bot.