Van Morrison - Astral Weeks (1968)

De klink zal wsl wel komen na een aantal keer beluisteren...

Astral Weeks... Van Morrison. De maanden dat ik actief ben op MuMe heb ik dit album wel eens voorbij zien komen - zoals in de Top10 van Paalhaas. En ik heb me al een tijdje voornomen om me hier aan te wagen, daar is weinig van terecht gekomen - tot vrijdag. Sinds die eenzame avond al een paar keer gedraaid en ben wel te spreken over Morrison. Dat "schaapachtige geblaat" - zoals stuart dat zo mooi verwoordt - is mij ook opgevallen. Ik weet alleen niet wat ik er mee aan moet. Op momenten stoor ik me er niet aan, en dan kan ik het niet uitstaan. Maar ik heb wel het gevoel alsof ik luister naar een plaat, een man die bij mij wel eens tot grote hoogte kan stijgen - hetzelfde gevoel had ik al bij Jackson C. Frank. Nu maar hopen dat Astra Weeks hetzelfde resultaat zal hebben als Blues Run the Game.

Scat noemen ze dat in de jazz ......

Van's gebruik van zijn stem als instrument op Astral Weeks was uniek binnen de popmuziek destijds en was later een invloed op de ontwikkeling van Jeff Buckley die niet voor niks The Way Young Lovers Do en Sweet Thing in de Sin-é stond te spelen ..........

Lawaai/herrie noemen ze ook ''positief" Noise, maar daarmee kan het net zo goed irritant/storend zijn als 'geblaat'.....Ik heb trouwens het album van het weekend nog een paar keer beluisterd, maar vind 3,5 ster wel genoeg voor deze'classic'; met name het 'geblaat' in Beside You (hij zingt n.b..The dogs are barkin'... ) vind ik wat minder , het mooie Madame George wat te lang duren in combinatie met hetzelfde akkoordenschema en het totaalplaatje is voor mij iets teveel van hetzelfde .......Nou, dan is 3,5 toch een prachtige score !!......(ik zal 'm van de week nog een keer in het geheel horen of ik inhoudelijk bij dit verhaal blijf of dat ik wat teveel "vruchtensap" heb gehad.... ....).

Net weer eens opgezet en ik ga met stuart mee en begin voorzichtig met 3,5*. Zo heel erg stoor ik niet aan zijn 'geblaat', muzikaal is het erg interessant, maar het weet me (nog) nergens écht te raken.

Zo, stem nummer 700. Daar ben ik behoorlijk blij mee moet ik zeggen .

En dat van Buckley was mij natuurlijk bekend, Droombolus .

Nou, het 'geblaat' is ook niet zó storend dat ik de plaat afzet, maar echt 'prettig' vind ik het niet. Het is iig beter aan te horen dan 'grunten' (Death Metal).....

Ik vind et geen van beiden wat, doe maar gewoon gewoon denk ik dan. Gelukkig is deze plaat een grote uitzondering. Madama George bijvoorbeeld, is wonderschoon!

Hij heeft een tijdje op een wat lager pitje gestaan, maar ik ben momenteel weer helemaal gefascineerd door deze meneer (volgens mij heb ik ergens bij dit album wel een uitgebreide toelichting staan waarom precies..)

Nu vooral veel aan de Ballerina ... en die bas + sopraansax in Slim Slow Slider

Heerlijke sfeer en emotie zijn de sleutelwoorden van deze plaat denk ik. Elke intro is prachtig en het naadloos in elkaar overvloeien van de verschillende instrumenten geeft je een prachtig klankenpalet. Maar zonder Van's speciale vocale belevenis zou deze plaat nooit de legendarische status bereikt hebben.

Dat alles maakt dat je bij elke luisterbeurt weer mee gesleurd wordt en nieuwe dingen hoort of weer net let op een ander instrument.

Die diepgang en verrassing heeft Van zelf nooit opnieuw weten te brengen, Astral Weeks steekt met kop en schouders boven alles wat hij hierna heeft uitgebracht.

Nee, volgens mij is dat niet zo. Astral Weeks is een van Van's minst toegankelijke albums. Het is wel inderdaad ook een van zijn beste. Maar je ontkracht zijn latere werk als je alle werk van Morisson aan Astral Weeks gaat afmeten. Vooral ook omdat hij toen nog aan het begin van zijn artistieke carriere stond. Later is hij als songschrijver enorm door gegroeid.
Ik luister veel naar Van de laatste tijd en ontdek zijn zeer uiteenlopend werk , meestal van hoge kwaliteit. In Ierse stijl op Irish Heartbeat, soul op Moondance. Niet te vergeten Into the Music en het zeer gevoelige Veedon Fleece (het enige dat qua stijl een beetje naar Astral Weeks toe neigt.
Oh ja, Saint Dominic's Preview mag ik niet overslaan. Minder bekend dan Astral weeks maar zeker gelijkwaardig.

Ik weet niet of je deze albums allemaal kent en dan toch Astral Weeks bovenaan zet.

Was het afgelopen jaar een beetje Morrison moe, maar na het opnieuw draaien van dit album in de avonduren lopen de rillingen toch weer over je lijf. Dit album ontstijgt volgens mij de popmuziek.

Na al die jaren nog vol bewondering voor dit stukje... pure poëzie, want dat is het. Zweven op de klanken en altijd weer muzikaal thuiskomen, tja, véél zinnigs kan ik hier niet over kwijt, behalve dat dit O zo mooi en zweverig is. Van Morrison was toen al een "grote" en zou nog véél moois aan de wereld schenken. En zichzelf toch niet te vaak herhalen, want iedere plaat is echt anders.
Ik kan ook onmogelijk zeggen dat DIT hier de beste is, maar in mijn Van Morrison top tien zit hij zeker.

Dan doe ik het wel voor je!!!! Dit is zijn beste

Ik vind dit ook zijn beste, samen met Veedon Fleece en No Guru, No Method, No Teacher.

Ik vind dit bij Van the Man zo moeilijk, omdat ik voor vele platen van hem echt de volle ***** moest geven, hij is dan ook één mijner muzikale helden... Maar bij mijn 10 favoriete platen van Van is deze absoluut zeker!!

De eerste keer raakte de muziek mij niet, maar nu raakt het mij wel.
Zo zie je maar, het ligt er wel degelijk aan, wanneer je een album hoort.
Ik ken wel een aantal hits van Van Morrison, maar dit gaat toch wat dieper. Ik lees hier veel mensen klagen over schaapachtig zingen en dat vond/vind ik ook, maar nu raakt het mij wel.
Sommige zangers kan je als luisteraar gewoon beter hebben dan andere en die stem van Van mag ik wel

Een tijdje geleden heb ik 4* geplaatst bij dit album. Erg moeilijk om tot een beoordeling te komen aangezien ik de arrangementen prachtig en zéér sfeervol vind. Van Morrison's stem klinkt hier vaak echter wat schel en vooral schreeuwend, wat me naar verloop van tijd een beetje op de zenuwen gaat werken.

Het leven in de stad is als met opzet je hoofd tegen een muur beuken.
Je raakt er zo in opgesloten dat je alle waanzin binnen enkele momenten als de norm gaat beschouwen. Je staat voornamelijk in rijen. Maar eigenlijk moet je de stad verlaten en in de bossen toevlucht zoeken. De wind in je gezicht voelen zonder uitlaatgassen te consumeren. Tussen de bomen een gemoedstoestand van rust of meditatie vangen. Nu ben ik iemand die waanzin bij eer en geweten wil ervaren en soms de confrontatie met die muur waar ik eerder aan refereerde soms nog te fluweel gaat vinden. Op een verkenningsjacht naar de aorta van het broeierige stadsgevoel. Maar op een gegeven moment is het genoeg. Het 'ik wil weg!' verlangen spreekt dan luider dan de honger voor onrust.

To lay me down, in silence easy.. to be born again.

De geest van zichzelf bevrijden. Je eigen reset-knop zoeken en hopelijk vinden.
Astral Weeks is mijn zucht naar meditatie. Van Morrison openbaart zichzelf hier als een soort minstreel. Al zingend wegnemende de pijn.

I'm nothing but a stranger in this world.

Als een dissident van het saamhorigheidsgevoel. Van voelt zich de vreemdeling en ik twijfel. Want misschien ben ik het zelf ook wel.. net als iedereen.

And I will walk and talk in gardens all wet with rain.

De regen als symboliek voor levensgeluk. Het zoete van een lenteregen. Soms is die geur van natte bladeren dat kleine druppeltje levenselixer. Sweet Thing des levens.

Ik ben bezig om wat pop/rockklassiekers 'in te halen'; ik ben wel aardig bekend met Van's latere albums (Into The Music, No Guru...) en sommige eerdere (Moondance), maar wat om deze 'heengedraaid'. Na een luisterbeurt nog geen beoordeling natuurlijk.
Hier en daar klinkt de strijkers- en blazerssectie wat 'gemaakt'/bedacht en is het vooral geniet van van het samenspel tussen Van's stem, de gitaar en de bas. Nog een weekje af en aan luisteren!

De beste man was toen deze cd (toen nog LP!!!) uit kwam volledig van het pad af en deed (en gebruikte) waar hij zin had maar niet te vergeten zijn in die periode 68 t/m 73 de beste tijdloze albums geproduceerd zo ook deze.....ik vind het nog steeds de beste van Van....maar das natuurlijk persoonlijk .....

een beetje laat maar dat maakt niet uit.
Ik ken alle studioplaten van Van maar de meesten heb ik nog niet veel beluisterd, ik heb uiteraard wel de intentie om dat meer te doen maar ja er komen wekelijks p^laten uit die ik eigenlijk niet links kan laten liggen... een goede 2de vind ik persoonlijk Tupelo Honey of Common One. De live registratie It's too Late To Stop Now is ook grandioos.

Laten we wel wezen, het is gewoon kitsch. Is ook niet raar, Van was op dat moment gewoon een onehitwonder klaar om vergeten te worden. Nergerns was uit gebleken dat hij enig talent had voor het schrijven van teksten, dus waarom hij dan aan komt met een 'concept'album met breed uitgemeten verhalen zal altijd een raadsel blijven. Daarnaast zijn de arrangementen lelijk, is Beside You genant en luisteren je ouders naar The Way Young Lovers Do. Dit album kon alleen gemaakt worden in de tijd gemaakt waarin artiesten geloofden dat de LP's die ze maakten 'meesterwerken' moesten zijn.

Deze week in het topic 52 essentiele pop/rock klassiekers hier.

Van Morrison heeft natuurlijk een aantal platen gemaakt die het predikaat klassiek verdienen (Moondance; No Guru, No Method, No Teacher; Common One), maar Astral Weeks gaat toch nog altijd door als dé langspeler van Van The Man. De jonge Ier had zich niet lang voor de opname ontworsteld aan een vervelend platencontract en Astral Weeks is dus niet voor niets de plaat van de vrijheid. De vaak lange composities kwamen improviserend tot stand met een grote ruimte voor de (jazz)muzikanten, allen gereputeerde studioratten, die voor deze klus waren ingehuurd. Maar het is toch de Belfast Cowboy zelf en meer bepaald zijn schitterende stem die de aandacht naar zich toe trekt. Morrison klinkt alsof hij helemaal los is van de wereld en door het universum zweeft. In zijn teksten komt de toen 23-jarige Morrison nogal enigmatisch uit de hoek. De plaat is opgedeeld in twee delen: In the Beginning en Afterwards. Tsja, het gaat over liefde, dat is duidelijk, maar over nog veel meer, dat is al even zonneklaar. Inspiratie put de Ier zowel uit de Keltische mystiek als uit romantische dichters, bronnen waar hij zich zijn hele verdere leven is blijven laven. Van spreekt op Astral Weeks in raadsels, maar dat is meteen ook een grote aantrekkingspool van deze langspeler. Eén ding staat wel vast: als één plaat het epitheton spiritueel verdient, dan is het wel Astral Weeks.
bron: DM, De Cultuurkenner, 1999

'Na de wratten'? Typefoutje neem ik aan?

Deze plaat is een betrekkelijk nieuwe ontdekking voor me. Je topic is een goede gelegenheid om hem aanstonds eens te beoordelen.

Inderdaad een typo, deze keer niks te zien met mijn halsstarrig vasthouden aan mijn lokaal proletariërs vlaams.

Getipt door een goede vriend kocht lang geleden dit album.
Het werd mij geadviseerd omdat ik zo graag naar Neil Young en Peter Hammill luisterde, Astral Weeks heeft me destijds wel gegrepen maar lijkt niet echt op beide genoemde artiesten.

In het kader van Cabeza Borradora topic 52 essentiële klassiekers wil ik nu even bij dit album stilstaan.

Toen ik het album aanschafte heb ik het echt eindeloos gedraaid.
Dit met behulp van Jazz muzikanten volgespeelde album wordt gedomineerd door zeer geëmotioneerd en passioneel gezongen verhalende ballads zoals Madam George en Ballarina.
Nummers als Sweet thing en The way young lovers do hebben dan nog wel iets van swing en tempo, maar dit is toch wel een echt "achterover met de ogen dicht luisteralbum".
Speciale vermelding verdiend mijn absolute Van Morrison favoriet, namelijk Beside you.
In dit spaarzaam begeleid nummer komt de zanger regelrecht in je ziel (luister maar eens met een koptelefoon).

Mijn speciale vermelding is het grotendeels akoestische Slim Slow Slider. Er wordt doorgaans niet zo heel veel geschreven over dit nummer, maar voor mij is het - samen met 'Beside You' - een van de hoogtepunten op dit album. De onderliggende verbittering wordt hier intens tot uitdrukking gebracht. MuMe'ers die dit mooi vinden zouden ook eens moeten luisteren naar het epische 'T.B. Sheets' op de voorganger Blowin your mind (1968). De rillingen lopen over je lijf vanwege het verhaal en de muzikale uitwerking.

Kom er net achter dat er in 2010 na 23 (!) jaar dan EIN-DE-LIJK een remaster is uitgekomen, maar dan alléén in Japan. Ik ga hier snel achteraan en zal verslag doen van het verschil in kwaliteit. Maar aan de reacties is op te maken, dat we uit kunnen gaan van een behoorlijk spectaculair verschil!

En inderdaad, de verschillen zijn direct hoorbaar, zeker als je ze realtime naast elkaar draait. Het geluid is een stuk voller en rijker. Vooral de bas- en zangpartijen zijn een stuk geprononceerder. De oude release klinkt in vergelijking dof en bleu. Bovendien zijn een aantal hele kleine foutjes eruit gehaald. De eerste vinden we al na twee seconden: een minuscule hapering van de maracas, die alleen de veelluisteraars op zal vallen, en waar ik me al lang bij had neergelegd.
Conclusie: deze remaster is alles wat ik ervan gehoopt had. Toch fijn als je je favoriete plaat eindelijk kunt horen zoals-ie bedoeld was.

Het is dan ook van harte te hopen dat deze remaster binnenkort ook wereldwijd de oude cd-versie gaat vervangen.

Mooi haas der palen! Ik ga er achteraan!

Maar ehm, is er in 2008 niet al een remaster geweest?

Via een niet te noemen medium kan ik dit vinden:

2008 - Warner Music / WPCR-75419 / Japanese Remaster
2008 - Warner Music Japan/Rhino Remaster
2008 - Kevin Gray Remaster