Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Waarom dan in godsnaam wel gaan luisteren dan, als je toch geen hiphopliefhebber bent? Luisteren om je mening dat het niets is te bevestigen, en vervolgens een heel laag cijfer gaat geven, is gewoon ontzettend kinderachtig.

Raffael?

Klopt zeker, maar het gebeurt wel helaas.

Het is menselijk. En ik vind ook niet dat iemand erover hoeft te struikelen. Waarom zou je het niet mogen doen?

Als ik van veraf zie aankomen dat een bepaalde plaat mij niet bevalt, maar ik toch de moeite wil doen om naar de plaat te luisteren, geef ik de plaat een treffende score. Waarom zou ik de moeite doen? Omdat zoiets ook leuk kan zijn. Enkel luisteren naar topplaten is vermoeiend. En een bevestiging dat bepaalde muziek je ding niet is, is ook leuk.

Ik vind dat de tenen hier te snel vertrappeld zijn. De mijne ook ivm deze kwestie, maar bon.

Nog zoiets: waarom is een score van 5* realistischer dan een score van 0.5* geven? Slaat helemaal nergens op. Het meest realistische zou een score van 2.5*/3* zijn (afhankelijk van de standaard), want dat impliceert (in mijn geval) dat de muziek je gewoon niets doet. Warm noch koud. Een 5* is even extreem als 0.5*.

[/quote]Nog zoiets: waarom is een score van 5* realistischer dan een score van 0.5* geven? Slaat helemaal nergens op. Het meest realistische zou een score van 2.5*/3* zijn (afhankelijk van de standaard), want dat impliceert (in mijn geval) dat de muziek je gewoon niets doet. Warm noch koud. Een 5* is even extreem als 0.5*. [/quote]

Juist dat vind ik nou ook. Je punt is hiermee getakeld YCya'll

Het hangt er een beetje vanaf waar je voor jezelf het gemiddelde en de modus legt, en dus op wat voor manier je stemt. Ik heb deze discussie laatst ook al gehad bij een album van 50 Cent, maar voor mij persoonlijk is een 0.5 vrijwel onmogelijk om te geven. Ik bekijk het toch een beetje op deze manier: Als ik een tentamen of iets dergelijks maak heb ik al een één als ik alleen maar mijn naam invul. Een album een 1/10 geven houdt voor mij dus in dat er echt helemaal niks goed is aan dat album. Als er echt helemaal niks goed is aan een album (wat al bijna onmogelijk is bij een release van een beetje respektabele artiest) zou ik het waarschijnlijk na drie nummers toch wel uitzetten, en daardoor dus uiteindelijk ook niet stemmen. Wie gaat er een paar keer naar een album luisteren wat je helemaal niks aan vind puur zodat je het ergens een cijfer kan geven?

Ik kan het me maar moeilijk voorstellen dat een gerespecteerd album, uit een genre dat je ligt, helemaal niks bevat wat ook maar een beetje vermakelijk is, of waar je in ieder geval de kwaliteit van in ziet. Vrijwel iedere Hip Hop fan zou van dit album toch in ieder geval The Blacker the Berry een goed nummer, of minstens geen slecht nummer, moeten vinden? Kendrick rapt daar gewoon erg goed.

Een vijf vind ik dan weer anders. Zoals ik net al zei, ik stem voornamelijk op albums waar ik van te voren iets van verwacht (en die dus sowieso van artiesten of genres zijn waar ik van kan genieten). Dan heb je op een gegeven moment gewoon veel cijfers die tussen de 2.5 en 5 vallen. Om dan nog een beetje een onderscheid te maken ga ik dan toch af en toe richting de vijf. Daarnaast is een vijf voor mij niet per se een perfect album (perfectie bestaat niet), maar vooral een album waarvan ik eigenlijk altijd in zijn geheel kan genieten.

Maar, je zou het ook anders kunnen doen inderdaad. Ik heb zelf ook nog een 1* ster staan voor Yeezus, maar om eerlijk te zijn is dat waarschijnlijk ook wel iets te laag, aangezien er toch nog wel twee a drie nummers op staan die wel vermakelijk zijn. Een 0.5* geven deed ik vroeger nog wel eens. Lil Wayne en Soulja Boy waren toen meestal het slachtoffer. Soms gewoon expres wat lager geven omdat het gemiddelde mij niet beviel. Totdat ik ging inzien dat ook deze rappers toch wel iets bezitten dat sommige nummers best vermakelijk maakt (lil Wayne is zelfs gewoon een goede rapper). Daarnaast kan ik me tegenwoordig ook wat minder druk maken om wat andere mensen van bepaalde muziek vinden. Een goede discussie wil ik altijd nog wel aangaan, maar de hele 'alle mainstream muziek is overrated' fase ben ik nu toch wel redelijk voorbij.

Als jullie allemaal zo veel nadenken over de cijfers dan geloof ik er niets van dat je met volledig plezier naar albums luistert. Volgens mij zijn sommigen tijdens het luisteren al aan het nadenken wat voor cijfer ze er aan vast gaan knopen. Veroorzaakt tunnelvisie.

Precies hoe ik erover denk en hoe ik het zelf ook heb ervaren.

Wie is dat?

Waar moet ik beginnen? Ik vind dit werk van begin tot eind enorm vermoeiend. Ik heb geen idee welk punt de heer Lamar probeert te maken en ik moet ook heel eerlijk bekennen dat het me weinig tot niets interesseert. En voordat jullie oproerkraaiers daar allemaal kwalificaties aanhangen, wil ik daaraan toevoegen dat ik dat aanvankelijk wel degelijk was en dat de enige die verantwoordelijk is voor deze kanteling Kendrick zelf is. Door het onderbreken van nummers met geschreeuw, gepreek, nerveus gepriegel en al wat nog meer wat het luistergemak totaal niet bevordert. Schijnbaar wil hij een bepaald punt overbrengen en kon dat niet anders dan met een filmisch echec en andere omslachtige stilistische trucjes. Ik vind het allemaal prima en ik hoop oprecht voor hem en de gemeenschap die hij poogt te vertegenwoordigen dat er tot een oplossing gekomen wordt voor al dat ongenoegen.

Overigens ben ik bereid mijn waardering aan te passen voor mensen die er aanstoot aan nemen. Samen komen we dan wel tot een oplossing tot ieders tevredenheid.

Ik bel subiet de politie.

Dat heeft geen zin. Hij heeft een balkje voor zijn ogen. We zullen dus nooit weten wie het echt is.

Enorm positieve recensie in De Morgen.

Ik ging het ook net posten, Bruno_6. Echt een prachtige recensie, doet me al helemaal anders denken over het album.

Ik vroeg me al af waar je bleef, jij bent de enige die dit soort albums op een mooie manier kan afkraken

Dat ge-lucy in 'For Sale?' is zo irritant..

How Much a Dollar Cost begint zich toch langzaamaan steeds meer te profileren als een hoogtepunt op dit album. En het album zelf begint ook naar 5* te neigen; het is van begin tot eind geweldig.

ah ik geef het gewoon 5 sterren, misschien moet ik het gewoon ook in mijn top 10 zetten.

Ik begin me steeds meer te ergeren aan de interludes, u en het einde van Mortal Man. De concepten vind ik allemaal erg cool, maar wat voegt bijvoorbeeld het interview met 2PAC nou echt toe? Zegt hij ook maar iets bijzonders? En ik kan me echt kapot ergeren aan dat stemmetje op u. Zit erover na te denken mijn cijfer misschien te verlagen naar een 4.

Toch zonde want Kendrick serveert ook zoveel moois.

Ja, Lamar doet het 'm weer en bij iedere luisterbeurt wordt ik er meer en meer van overtuigd dat hij het zelfs beter doet dan hij al deed met good kid.
Het is al een hele tijd geleden dat we nog eens een hip-hop plaat voorgeschoteld kregen die op politiek vlak ook werkelijk wat te zeggen heeft. Voeg daar nog een rode draad met dat fantastische gedicht aan toe en tekstueel zit het met 'To Pimp a Butterfly' al meer dan snor - geweldige titel btw- .
Muzikaal springt deze er al zeker uit, dit is fris maar tegelijk nostalgisch, sowieso heb ik al een zwak voor vol geproduceerde platen, maar dit is toch nog wel een klasse apart.
Met namen zoals Flying Lotus en Thundercat kan je sowieso al weinig mis doen, maar zelfs een Pharrell perst een geweldige doch aanstekelijke beat uit.

De plaat kent genoeg afwisseling met tracks die je met de neus op de feiten drukken maar er is ook plaats voor liefde, seks en poëzie. Zo slagen ze er toch dat 'To Pimp...' geen moment verveelt.
En geen één misser telt, zelfs 'i' is als live uitvoering opeens geweldig aanstekelijk, zeker in vergelijking met de erg matige single versie.
Een favoriet uitkiezen is haast onbegonnen werk, maar door dat geweldige refrein en beat van Hood Politics denk ik dat dat 'm is. De stemmetjes van Kendrick komen daar ook het best tot zijn recht.
Btw: zijn er nog mensen die bij de opening van 'For Free' aan Zappa moeten denken?
4,5*, maar als dit binnenkort nog even goed is kan dit zeker naar een 5* gaan.

Wat ik niet begrijp: ik lees in heel veel reviews dat dit album nog beter is dan zijn eerste. Los van het feit dat ik nog niet zeker weet of dit beter is dan GKMC (gevarieerder is het, kwalitatief eraan gewaagd, maar beter?) is Kendricks eerste album toch gewoon Section 80? Dat album mag dan niet de kwaliteit hebben van GKMC of TPAB maar om het zo maar te vergeten? Met Hiipower op kop bevat dat album zelfs gewoon een handvol steengoede tracks die de blauwdruk vormde voor de sound van een substantieel deel van de tracks op GKMC. Die innoverende stijl met een vleugje R&B die Kendrick zo typeerde, werd daar voor het eerst tentoon gespreid. Zoals ik al eerder zei: Section 80 was een heel leuk album alleen miste het wat variatie en allicht een goeie executive producer die er wat tracks had kunnen uitgooien, Kendrick had kunnen uitdagen om wat variatie in te bouwen door middel van wat tracks met een andere sound en er een soort lijn in te krijgen qua geluid en inhoud.

Ik begin trouwens het nut van dat interview met Pac aan het eind beter te vatten. Het blijft een tikje arrogante spielerei maar ik snap wel waarom hij het gebruikt. Ook de genialiteit van u begint me meer te dagen naarmate ik zijn Scooby Doo imitatie beter weet te tolereren (ja ik weet het: dit moet emotioneel en dronken klinken en doet dat ook maar het lijkt op scooby). Het gaat nooit mijn favoriete nummer worden maar het is wel leuk gedaan.

Sowieso maak ik dit keer niet de fout die ik maakte bij GKMC waarbij ik aanvankelijk regelmatig enkele tracks eruit pikte die ik op dat moment het lekkerste vond en doorheen het album skipte waardoor ik het album zelden als een geheel beluisterde. Section 80 leende zich daar wel toe wegens het grote kwaliteitsverschil tussen de verschillende tracks en het ontbreken van een centraal thema maar GKMC was al gemaakt om als geheel te beluisten en TPAB heeft dat nog veel feller.

Section 80 wordt vaak als mixtape gezien. Maar inderdaad, eigenlijk is dat zijn eerste. Die moet ik trouwens nog steeds eens beluisteren.

Zelf denk ik er trouwens helemaal niet over na of deze beter is dan GKMC. Wat maakt het uit? Ik vind ze allebei waanzinnig goed, en of de een nou beter is of de ander, ik geniet van ze allebei, en ze vullen elkaar mooi aan. Ik denk dat ik überhaupt niet een van de twee beter vindt. Ze zijn gewoon anders en allebei op hun eigen manier prachtig.

How Much A Dollar Cost , wat een briljant nummer met een briljante tekst.

Samen met The Blacker The Berry en het tweede deel van 'u' toch wel het hoogtepunt van het album.

Bij mijn eerste luisterbeurt moest ik toch wel even wennen en was het vooral een beetje teveel om in één keer te behappen. Het was toch wel even heel anders dan GKMC, die ik geweldig vond. Maar hoe vaker en aandachtiger ik dit album luister, hoe meer nieuwe dingen ik hoor en hoe beter ik het ga vinden.

Ik irriteer me soms wel aan de skits (met name For Free), dat zijn voor mij de enige missers op dit album. Ik kan me ook wel voorstellen dat sommige mensen zich kunnen ergeren aan bepaalde stemmetjes en skits op dit album, maar daar heb ik zelf niet zoveel last van.

Een track als 'u' klonk op het eerste gehoor raar, maar als je er goed naar gaat luisteren blijkt het een track die heel goed in elkaar steekt. De manier waarop het nummer van de eerste helft overgaat naar het tweede gedeelte is heel tof gedaan en de wanhoop in Kendrick's stem in combinatie met de openhartige tekst en de details op de achtergrond maken dit toch wel tot een geweldige track.

Het album staat vol met goede concepten die ook nog eens op een geweldige manier zijn uitgewerkt en het zijn de details, die op het eerste oor niet opvallen, die bepaalde nummers nog extra goed maken.

Tekstueel is het daarnaast ook nog eens allemaal dik in orde. Zoals ik boven al noemde zijn met name de storytelling in How Much A Dollar Cost en de maatschappij kritische tekst en de agressie waarmee dit gebracht wordt in The Blacker The Berry hier de beste voorbeelden van.

Dit. Maar wel weer een bazenalbum van Kendrick.

Ligt deze plaat vanaf vandaag ook in de winkels in Nederland?

Voor degene die geen genoeg kan krijgen van het verdiepen in het verhaal van het album, hier staat het allemaal perfect uitgelegd:

The Hippest Kids In Town | Kendrick Lamar: To Pimp A Butterfly Explained - thehippestkidsintown.tumblr.com

Het is een vrij lange uitleg maar zeker de moeite waard om door te lezen. Dit heeft het voor mij wel een stuk duidelijker gemaakt. Ook de tracks die minder belangrijk leken voor het verhaal blijken nu toch noodzakelijk te zijn.

Al met al een interessant stuk voor de liefhebber.

Ik had 'm bij Velvet besteld, en had de cd zaterdag in de brievenbus zitten.

Danku!
Ook dank voor het posten van die link, Twente speler