Muse - Drones (2015)

Mijn cijferlijstje:
Dead Inside 6,5
Psycho 8,5
Mercy 7,5
Reapers 10
The Handler 9
Defector 8,5
Revolt 7-
Aftermath 6,5
The Globalist 9-
Drones 5,5

Reapers is en blijft echt fenomenaal. Meest overtuigende Muse-track sinds Knights of Cyndonia. The Handler, Globalist, Psycho en Defector zijn eveneens zeer sterk.

Heel stuk leuker dan de vorige, Muse doet weer waar ze goed in zijn, paar heerlijke knallers. Maar aan de andere kant toch is het ook wel een beetje jammer dat ze weer teruggrijpen op het oude werk. Alsof ze hebben opgegeven om nieuwe dingen te proberen.

Muse is het kwijt, zo lijkt het. Nergens hoor ik creativiteit terug of mooie melodieën - zoals ze die toch in dozijnen hadden.

Echt helemaal nergens? Geen enkele creativiteit, geen enkele mooie melodie? Muse is het kwijt: oh jee!

Precies wat Nicolage Rico zegt.

Je kan de muziek niet mooi vinden, maar zonder enige vorm van creativiteit ontstaat er geen album. En ook op dit album staan vast wat mooie melodieën. Helemaal niets is misschien wat zwart-wit?

En dan zie ik net dat je Origin of Symmetry op 1 hebt staan in je top 10 Nicolage Rico: juist op de eerste helft van dit album t/m Defector staan toch wel een paar songs die je dan enigszins kan waarderen?
Ik zag Muse zaterdag live en nummers als Psycho & Reapers pasten prima tussen de 'oude' songs in.

Je kan ook een keertje accepteren dat mensen iets wat minder vinden dat dat jij dat vind. Je zit constant een plaat wat je fantastisch vind te verdedigen of fel te zijn. Accepteer gewoon dat mensen dit gewoon wat minder vinden. en als ze het een schijt album vinden. So what?

Ik dacht al dat je zo zou reageren. Heeft dat met Jamie xx te maken? Ik gaf alleen maar aan dat mensen (zeker anno nu) zomaar dingen roepen en dit is toch een discussie site? Daarom is mijn vraag aan bijvoorbeeld Nicolage Rico een heel normale. En ik vind deze plaat (nog?) niet fantastisch, wel (erg) goed.

de single Psycho bleek helaas een voorbode van een niet al te inspirerend album. Ben het ook helemaal eens met Nicolage Rico, er zit niets vernieuwends in. Je hoort uitvergrote stijlfiguren terug uit hun betere werk. Het is net alsof de producer van Avril Lavigne achter de knoppen zat. En waar teksten uit de eerste 3,5 albums eerst iets mystieks opriepen, zijn ze explicieter geworden, meer pop-punk eigenlijk. Ik waardeer dat minder, maar dat is een kwestie van smaak. Als Muse-liefhebber van het eerste uur ben ik aan het afhaken.

Drones is toch geen album om een 1 te geven ??
Dit is namelijk vind ik persoonlijk 1 van de betere albums in de laatste 10 jaar:P
Ben dan toch echt benieuwd hoe je de andere albums hebt beoordeelt

Psycho vind ik wel erg goed.

Inderdaad grijpt dit terug naar hun eerdere werk, waar jij dus een liefhebber van bent.
En dan geef je een 1...

Volgens mij hebben een aantal mensen het niet tot uitgehouden tot Reapers. Dat is toch het beste Muse nummer sinds héle lange tijd. Dat nummer bevat echt álles wat een goed rocknummer moet hebben. Ik hoor er Rage Against the Machine in, Queen, Muse, Prodigy en weet ik wat allemaal niet meer. Alleen al op basis van dat nummer verdient het album een voldoende...

Als je Queen of Prodigy in Muse hoort dan is het al erg aan het worden. Niet dat Queen en Prodigy als apart slecht zijn. Maar om dat nou in Muse te horen dan is Muse al ver heen. Beetje meer RATM erbij zal mensen goed doen.

Kom op mensen, allemaal niet te hard zeuren. Eerst was het niet goed want Muse ging te veel experimenteren (goed goed, de dubstep was hooguit halfgeslaagd) maar nu is het weer niet goed want het klinkt allemaal weer te bekend in de oren. Ja, wat verwacht je op een zevende plaat?

Om een vreemde vergelijking te maken: toen Eels met Blinking lights and other revelations kwam waren de kritieken juichend maar ik hoorde in het begin vooral veel herhaling van eerdere ideeën en songstructuren. Pas na een tijd kwam het besef dat dit dan weliswaar zo mocht zijn, maar dat de songs er achter grotendeels erg goed waren. De plaat bleek over de jaren heen consistenter en kwalitatief hoger dan verwacht, eigenlijk een soort greatest hits met alleen nieuwe songs.

Dat gevoel heb ik nu ook bij deze Muse op basis van de tracks op youtube en de recensies. NIets verassends, maar wel classic muse en zeker niet een schrale echo van de oude platen. En ja, daarbij hoort nu eenmaal ook een grote dosis bombast, paranoia en kretologie. Nou en? Muzikaal staat het weer als een huis en zijn er toch verrekt weinig rockgitaristen (of überhaupt artiesten) die op het niveau van Matthew spelen. De band barst van het talent en ze doen gewoon waar ze goed in zijn, dat het truukje (of eerder een grote goocheldoos vol truuks) na 6 albums bekend is maakt dat niet anders.
Ik denk dat je pas over een paar jaar dit album op waarde kan schatten en ik vermoed vooralsnog dat deze plaat dan toch een behoorlijke hoogvlieger is in het Muse-oeuvre.In het genre stadionsymforock/metal zal er ws sowieso niets beters voorbij komen dit jaar, daarvoor staat de concurrentie op een te grote afstand. En van het weekend ga ik hem fijn in huis halen en de stereo een tandje hoger zetten.

Het gaat mij om de balans. Die is m.i. volstrekt doorgeslagen, een soort karikatuur geworden van zichzelf. De bewijsdrang van Bellamy heeft de band naar grote hoogte gestuwd door de jaren heen, maar na de kritieken op 2nd Law (niet het beste product, maar een goed experiment) heeft ie zichzelf met de band muzikaal weer ingegraven.

Nou, leg die laatste post maar effe uit, coldwarkids, want die gaat compleet aan me voorbij. 'Als je Queen of Prodigy in Muse hoort dan is 'het' al erg aan het worden.' Wat is er erg aan het worden en waarom? En waarom is Muse ver heen als ze elementen van Queen en Prodigy in hun muziek laten terugkomen?

Anyway: Het is nog veel te vroeg om een oordeel te vellen over het album, maar over sommige losse tracks kun je natuurlijk wel wat kwijt.
Reapers en The Handler horen voor mij gewoon nu al bij de top Musenummers. The Handler grijpt daarbij écht bijna volledig terug op hun oudere stijl, maar Reapers voegt mijns inziens écht wel iets toe aan de staalkaart van Muse. En ik ben echt fan van de totale eenheid van vorm en inhoud van dit nummer.

Na enkele luisterbeurten voelt de eerste helft van het album heel consistent aan, met een duidelijke opbouw naar de 2 beste nummers, Reapers en The Handler. Daarna is de boel 'all over the place' en hoe ik me daarover voel kan ik eigenlijk nog niet zeggen.

Nou ja, Muse met AC/DC is erg populair geworden sinds bekend werd dat Mutt Lange (Back in Black) de producer van het album ging worden. In die zin is het dus niet eens vergezocht maar juist ernstig voor de hand liggend en übergemakzuchtig. Maar het slaat natuurlijk minder dan nergens op, en dan druk ik me nog heel voorzichtig uit...

Bedankt voor jouw antwoord, maar ik kan je echt niet volgen. Ze grijpen deels terug op hun eerdere werk en dat levert een aantal sterke songs op. Hoe kan een band dan een karikatuur van zichzelf zijn? Dat is mijn inziens niet mogelijk.

Misschien kunnen mensen elkaars mening eens gaan accepteren hier? Wat een ouwewijven gezeik hier zeg.

Er zit een groot verschil in elkaars mening respecteren en accepteren. Als je jezelf er niet in kan vinden, dan kan je erop ingaan. Wat mij opvalt is dat er steeds meer kritiek en irritatie komt, als je tegen de mening van een ander ingaat. It's not done en dat is best vreemd op een discussieforum over muziek.

Nooit een fan geweest en zal het ook met deze plaat niet worden. Er is iets in de gitaar (en bij uitbreiding eigenlijk de hele) sound die me afkeert. Verder hou ik gewoonweg niet van Bellamy's stemgeluid. De tracks die ik er van gehoord heb lijken me wel iets minder interessant te zijn voor de meer avontuurlijk aangelegde fan. Het klinkt inderdaad misschien iets te vertrouwd.

Ik was aanvankelijk wat huiverig om aan deze nieuwe van Muse te beginnen omdat Psycho en Dead Inside niet veel indruk maakten en natuurlijk door de wat negatieve insteek hier van een aantal users. Daarnaast vond ik het vorige album van Muse echt heel zwak. Gisteren toch even het drieluik Reapers, The Handler, Defector beluisterd en daar werd ik wel enthousiast van. Echt niet verkeerd. Instrumentaal erg sterk. Denk dat dit album mij wel gaat smaken. Fijne verrassing tot zover.

Niet zo goed als The Resistance of The 2nd Law maar veel beter dan hun eerste platen vind ik. Reapers scheurt alles aan flarden. Sterk album. Ga er nog enkele keren naar luisteren alvorens punten te geven

Toe maar.

Ieder zijn ding hoor. Gelukkig maar. Zo heeft iedereen zijn favoriete Muse album(s). Maar hun finest hour zit imo toch echt wel in hun beginjaren.

Ik heb het hele album nog niet gehoord maar de vrijgegeven nummers vond ik erg lekker. Ik ben één van de weinigen die "The 2nd Law" wel degelijk kon waarderen!
Van "Drones" Vind ik "Psycho", "Dead Inside" en met name "The Handler" & "Reapers" heel erg fijn! "Mercy" vind ik persoonlijk wat te glad maar ook niet verkeerd. Ik kijk enorm uit naar de rest.

En wat betreft de discussie over of het een goed of slecht album is. Het klinkt niet meer zo mysterieus en magisch als bijvoorbeeld "Super Massive Black Hole" & "Absolution" maar verdomd lekker klinkt het allemaal wel!

Het probleem met dit album is dat het nergens blijft hangen. Op het moment van luisteren klinkt het leuk maar luttele seconden nadat het nummer is afgelopen is het compleet in de vergetelheid geraakt. Dit ten overstaande van al het voorgaande werk wat nog regelmatig rondzwerft in mijn hoofd.
Ik wil niet zeggen dat Muse de weg kwijt is, maar ze zijn wel de magie en kracht kwijt. Helaas.

The 2nd Law duurde ook even om goed te vallen dus ik gun dit album nog even wat tijd, maar de eerste indrukken zijn niet positief te noemen. En die intermezzo's en Drones werken ook niet mee.

Van de thermodynamica naar de wereld waar de technologie de overhand neemt. De Engelse rockband Muse veranderd continue zijn koers, maar stapt op het nieuwe album Drones terug naar waar het allemaal begon. Het album volgt een man die alles verloren is en via de macht van de grote leiders gevormd wordt tot een moordmachine, de drone.

Dead Inside opent met de stevige klappen van de drums die zich met de gitaren verweven tot een herkenbare Muse sound. De reis begint als je alles verloren hebt en niet meer weet wat je aanmoet met je leven. De warmte van een stem in de wereld doet je geloven dat er nog een sprankje hoop is op een eventuele toekomst. De elektronische klankenregen is grotendeels weggelaten en maakt plaats voor het rockende geluid van de gitaren. Halverwege krijgt het nummer een wending en voel je de krachten toenemen door een indringende stem van buitenaf. De leider heeft je gebrainwasht en je wordt gevormd tot een moordenaar zonder mededogen. In Drill Seargent voelen we de kracht die op je neerdaalt en waarmee je onder controle wordt gehouden. Het korte stuk loopt over in de gitaarriff van Psycho. Het harde gitaargeluid laat invloeden vanuit het muzikale verleden van de band doorsijpelen in het nummer. Alleen achtergelaten in de wereld word je gevormd tot een psychopaat. De menselijke drone lijkt steeds meer vorm te krijgen en het virus krijgt de overhand in je brein. Terwijl de muziek steeds grauwer wordt en aan stevigheid niet inlevert raak je in een psychische toestand waar geen uitweg in te vinden is.

Your mind is just a program
And I’m the virus
I’m changing the station
I’ll improve your thresholds
I’ll turn you into a super drone
And you will kill on my command
And I won’t be responsible

Mercy lijkt met zijn pianoklanken een rechtstreekse verwijzing naar Starlight. Je smeekt om genade, maar je bent zo geïndoctrineerd dat je denkvermogen is aangetast. De menselijke drones nemen de wereld over en de dictators krijgen de macht in handen. Naar het refrein toe bouwt het nummer zich op met snoeiharde gitaarklanken en basloopjes. Reapers gaat van de snelle handelingen op de gitaren over in een wat eenvoudiger ritme. De velden des doods vormen zich om ons heen en de mensen lopen rechtstreeks in de kogelregen. Je uiterlijk heeft de vorm overgenomen van de drone die de taken van dictator uitvoert. De wat onheilspellende klanken en loeiende sirenes geven het einde der tijden aan. De invasie aan technologische hoogstandjes gaat diep de wereld in en geeft de mensheid het nakijken. In The Handler vindt een omslag plaats in de wereld die je gecreëerd hebt. Je volgt niet langer de bevelen op en ergens vind je nog een deel van je verleden terug. Dat beetje mens wat je nog in je hebt krijgt zijn krachten terug en je krijgt weer gevoel. Het gevoel waarbinnen emoties zich kunnen vormen en helder denken weer een onderdeel van je bestaan wordt. De indringende kracht van de gitaren laten je ontsnappen uit de handen van dictators die de wereld regeren.

Behold my trance formation
And you are empowered to do as you please
My mind was lost in translation
And my heart has become a cold and impassive machine

Op [JFK] horen we Kennedy het verhaal vertellen over de menselijke machines die complete landen onderdrukken en de vrijheid wegnemen. Het verhaal loopt over in de krijsende gitaren op Defector, waarin de vrijheid wordt teruggevonden. Je bent een overloper die zich losmaakt van de maatschappij en zijn eigen weg in het leven probeert te vinden. De snijdende gitaarklanken zijn ouderwets sterk en lopen over in de sirenes van Revolt. Onze vrijheid staat op het spel en je vraagt je af waarom we worden overgenomen door een wereld van drones en machines. Je voelt dat je in opstand kan komen en de mensen kan helpen een uitweg te zoeken in het doolhof waar ze in terecht zijn gekomen. Muzikaal gezien is het nummer wat lichter dan zijn voorgangers en heeft de samenzang wat weg van Queen. Op Aftermatch kunnen we even tot rust komen en nadenken over hoe het verder moet in de toekomst. Terwijl Mark Knopfler en The Edge plaats lijken te nemen achter de gitaren probeer je de weg terug te vinden naar je eigen thuis. Moegestreden van de gevechten die je hebt moeten doorgaan vind je de liefde terug. Samen kijken jullie weer met een positief beeld naar de toekomst. In The Globalist keren we terug met taferelen uit het wilde westen naar een stem die je toespreekt. Jij kan degene zijn die die wereld naar zijn hand zet en de rol als leider overneemt. Je bent sterk en voelt je invloed en kracht toenemen om de mensheid naar je hand te zetten. Zonder het te merken neem je de rol over van de dictator die aan het begin stond van jouw opleving. Als een gek neem je de rol van psychopaat over en gaan complete landen ten onder. Er is geen liefde meer te vinden in een wereld die je naar je hand hebt gezet. De omgekeerde weg die je hebt doorlopen geeft je uiteindelijk weer de emoties om te bevatten wat je hebt aangericht. De koorzang in Drones laat je beseffen dat je niemand meer hebt, maar ergens aan de horizon gloort nog een sprankje hoop.

Geen langdurige elektronische klankentapijten maar gitaargeweld en piano melodieën vormen de muziek van Drones. Het conceptuele stuk voelt aan als een eenheid en zorgt naarmate het album verloopt dat het verhaal steeds meer vorm krijgt. Enkele nummers lijken hierbij met enige bewerking uit vroeger werk van de band tot stand te zijn gekomen. Dit levert nergens echt problemen op, maar weet de aandacht op momenten wat te doen verslappen. Op Drones heeft Muse het evenwicht weten te vinden tussen de krachtige sound die de band heeft vormgegeven en de vernieuwende klanken die ze toepassen in hun muziek.

3,5*

Ik hoor vooral een band die de Muse van OOS en Absolution probeert na te doen met minder talent - met wel de potentie hoorbaar.

Misschien komt mijn oordeel te snel, ik ga het nog vaker horen. En wie weet dat ik de plaat best ga waarderen (het blijft Muse). Bombast vind ik heerlijk, Muse staat er bol van, maar als de mooie melodielijnen ontbreken, hou je voornamelijk een bak herrie over (met een knipoog). Van de teksten word ik nu ook niet bepaald getriggerd, net als de matige videoclips, wat (vast met opzet) een naar sfeertje geeft. Natuurlijk heb ik ook goede dingen gehoord, neem die gitaarsolo's uit The Handler en Reapers.

Ik omarm alleen maar dat Muse weer terugkeert naar het oudere (en voor mij beste) werk van de band zelf. Maar als ik het zo hoor is dit niet hun meest inspiratievolle periode van hun carrière.

Niemand vindt brickwalling meer boeiend? Dit album kent 2 standen: te zacht of zo hard dat t (bijna?) kraakt. Eerlijk is eerlijk, er zitten een aantal aanhoorbare nummers tussen in de vorm van vooral Reapers,l The Handler en Defector. Psycho is lui kopieerwerk (van zichzelf) en dan nog slecht ook.

Ach, ik ga hier geen cijfer aan geven, dat zou niet eerlijk wezen. Muse is voor mij nostalgie en een band die allang niet meer de muziek maakt die ik verlang. All komt het hier aardig in de buurt, mits je door die hoofdpijn-productie, stem-effectjes, slechte lyrics en onnodige samples van films en toespraken heen luistert