menu

Muse - Drones (2015)

mijn stem
3,45 (488)
488 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Dead Inside (4:22)
  2. [Drill Sergeant] (0:21)
  3. Psycho (5:16)
  4. Mercy (3:51)
  5. Reapers (5:59)
  6. The Handler (4:33)
  7. [JFK] (0:54)
  8. Defector (4:33)
  9. Revolt (4:05)
  10. Aftermath (5:47)
  11. The Globalist (10:07)
  12. Drones (2:49)
totale tijdsduur: 52:37
zoeken in:
avatar van daftpunk
4,0
M.u.v. de nummers die al waren uitgebracht heb ik het album nu twee keer geluisterd. Tot en met Defector vind ik het een hele sterke plaat, waar Muse min of meer een no-nonsense aanpak hanteert. Lekker hard. 'Mercy' is de soort van 'Starlight' van deze plaat, een prachtig nummer overigens. 'Reapers'b vind ik het vetste nummer van de plaat, echt een heerlijk stevig en virtuoos gitaarnummer. Ik kan niet wachten om die live te horen.

'Defector' vind ik ook erg sterk, lekker zwaar en donker en met die uithalen precies bombastisch genoeg. Op 'Revolt' hoor ik Queen terug in het refrein, iets wat we op vorige platen ook al een glimp van konden opvangen. Het is op zich een prima nummer, maar kabbelt op zich ook maar een beetje voort. 'Aftermath' vind ik te rustig. Dit is het inkakmoment.

'The Globalist' vind ik dan weer redelijk cool. Een westernopening en dat gefluit, die omslag naar die riff is heerlijk! Het einde is dan weer enigszins voorspelbaar. Het is leuk dat ze van alles in één nummer stoppen, maar ook een beetje fragmentarisch. We weten inmiddels dat Bellamy ook fantastisch kan pianospelen en bijvoorbeeld op Origin of Symmetry werden al die elementen (stevige rock, piano en zang) zo mooi gecombineerd. Hier blijven ze allemaal een beetje los van elkaar. 'Drones' vind ik een bizarre maar tegelijk ook mooie afsluiter.

The Resistance en The 2nd Law waren voor mij allebei tegenvallers toen ik ze voor het eerst hoorde, maar hebben me door de jaren heen ook weten overtuigen. Op het eerste gehoor vind ik Drones een stuk beter dan zijn twee voorgangers, maar zakt zo nu en dan een beetje in, met name op de 'tweede helft van de plaat'.

Mijn favorieten: Mercy, Reapers, The Handler en Defector.

avatar van aERodynamIC
3,5
Bombastische rock waar Muse om bekend staat. Niet meer of minder, alleen ontbreken de scherpe randjes per album iets meer lijkt het wel.
Ik geef de voorkeur aan de rock uptempo nummers boven de rustiger nummers (ik kan het niet helpen maar ik moet telkens aan een stukje 'If I Had Words' van Scott Fitgerald & Yvonne Keeley denken in het laatste deel van The Globalist).

Verder staat Drones vol met voorspelbare Muse: nergens hoor ik iets waarvan ik opveer als in 'hey dit is iets nieuws van ze'.

Voer voor rock fijnproevers is het al lang niet meer maar het maakt het niet minder smakelijk. Voor mij is dit lekkere afwisseling op alle singer-songwriters die voorbij komen. De beste Muse is Drones ook niet. Had ik ook niet verwacht. Die zullen we moeten blijven zoeken bij de eerste albums en ik denk dat dat ook nooit meer zal veranderen zoals bij zoveel grote namen het geval is. De beste Queen albums vinden we ook in hun beginperiode

avatar van west
3,5
Psycho vind ik één van de beste rocknummers van Muse, dus alleen al daarom keek ik uit naar Drones. De eerste helft van het album ligt in het verlengde van die rock. Er is een (ouderwets?) rockende band te horen, met veel, heel veel, gave riffs. De mooiste daarvan staat op het sterke Reapers, echt geweldig. Opvallend is wel de riff aan het begin: hoor ik daar Thunderstruck van AC/DC? Erg goed zijn ook The Handler & Dead Inside. Mercy is inmiddels bij mij gegroeid en past er beter tussen dan op op het eerste gehoor.

Maar liefst JFK himself introduceert het tweede deel van het album, wat er anders uitziet, wat anders klinkt. En dat is toch verrassend te noemen. Inhoudelijk is het hetzelfde: conspiracy. Defector is precies de goede overgang naar dit deel van de plaat. Het rockt nog behoorlijk, maar klinkt wat vriendelijker, muzikaal dan. De bas en drums zijn sterk op dit uitstekende nummer.
Op Revolt, wat je eigenlijk dus wat grimmiger verwacht, wordt de toonzetting meer poprock. De synthesizer speelt een grotere rol en levert een heel aardig nummer op. De gitaar en sfeer van Under the Bridge van the RHCP beginnen Aftermath. Dit is eerst een mooie rustiger song, maar de samenzang aan het einde is wel erg zoet.

The Globalist & Drones vormen samen het slotstuk van deze plaat. Het Ennio Morricone -achtige begin is erg fraai, eerst instrumentaal, daarna een mooi rustig gezongen stuk. De versnelling die dan volgt is ook al erg prettig om naar te luisteren, zeker naar de gitaarsolo. De typische Muse piano komt hierna gelukkig ook nog even voorbij. En ondanks de koorsamenzang aan het einde is dit ook echt een buitengewoon geslaagd nummer. Muse heeft alweer een uitstekende plaat uitgebracht.

avatar van Jordy
3,5
Heel stuk leuker dan de vorige, Muse doet weer waar ze goed in zijn, paar heerlijke knallers. Maar aan de andere kant toch is het ook wel een beetje jammer dat ze weer teruggrijpen op het oude werk. Alsof ze hebben opgegeven om nieuwe dingen te proberen.

avatar van kingfisher
2,0
de single Psycho bleek helaas een voorbode van een niet al te inspirerend album. Ben het ook helemaal eens met Nicolage Rico, er zit niets vernieuwends in. Je hoort uitvergrote stijlfiguren terug uit hun betere werk. Het is net alsof de producer van Avril Lavigne achter de knoppen zat. En waar teksten uit de eerste 3,5 albums eerst iets mystieks opriepen, zijn ze explicieter geworden, meer pop-punk eigenlijk. Ik waardeer dat minder, maar dat is een kwestie van smaak. Als Muse-liefhebber van het eerste uur ben ik aan het afhaken.

avatar van HugovdBos
3,5
Van de thermodynamica naar de wereld waar de technologie de overhand neemt. De Engelse rockband Muse veranderd continue zijn koers, maar stapt op het nieuwe album Drones terug naar waar het allemaal begon. Het album volgt een man die alles verloren is en via de macht van de grote leiders gevormd wordt tot een moordmachine, de drone.

Dead Inside opent met de stevige klappen van de drums die zich met de gitaren verweven tot een herkenbare Muse sound. De reis begint als je alles verloren hebt en niet meer weet wat je aanmoet met je leven. De warmte van een stem in de wereld doet je geloven dat er nog een sprankje hoop is op een eventuele toekomst. De elektronische klankenregen is grotendeels weggelaten en maakt plaats voor het rockende geluid van de gitaren. Halverwege krijgt het nummer een wending en voel je de krachten toenemen door een indringende stem van buitenaf. De leider heeft je gebrainwasht en je wordt gevormd tot een moordenaar zonder mededogen. In Drill Seargent voelen we de kracht die op je neerdaalt en waarmee je onder controle wordt gehouden. Het korte stuk loopt over in de gitaarriff van Psycho. Het harde gitaargeluid laat invloeden vanuit het muzikale verleden van de band doorsijpelen in het nummer. Alleen achtergelaten in de wereld word je gevormd tot een psychopaat. De menselijke drone lijkt steeds meer vorm te krijgen en het virus krijgt de overhand in je brein. Terwijl de muziek steeds grauwer wordt en aan stevigheid niet inlevert raak je in een psychische toestand waar geen uitweg in te vinden is.

Your mind is just a program
And I’m the virus
I’m changing the station
I’ll improve your thresholds
I’ll turn you into a super drone
And you will kill on my command
And I won’t be responsible


Mercy lijkt met zijn pianoklanken een rechtstreekse verwijzing naar Starlight. Je smeekt om genade, maar je bent zo geïndoctrineerd dat je denkvermogen is aangetast. De menselijke drones nemen de wereld over en de dictators krijgen de macht in handen. Naar het refrein toe bouwt het nummer zich op met snoeiharde gitaarklanken en basloopjes. Reapers gaat van de snelle handelingen op de gitaren over in een wat eenvoudiger ritme. De velden des doods vormen zich om ons heen en de mensen lopen rechtstreeks in de kogelregen. Je uiterlijk heeft de vorm overgenomen van de drone die de taken van dictator uitvoert. De wat onheilspellende klanken en loeiende sirenes geven het einde der tijden aan. De invasie aan technologische hoogstandjes gaat diep de wereld in en geeft de mensheid het nakijken. In The Handler vindt een omslag plaats in de wereld die je gecreëerd hebt. Je volgt niet langer de bevelen op en ergens vind je nog een deel van je verleden terug. Dat beetje mens wat je nog in je hebt krijgt zijn krachten terug en je krijgt weer gevoel. Het gevoel waarbinnen emoties zich kunnen vormen en helder denken weer een onderdeel van je bestaan wordt. De indringende kracht van de gitaren laten je ontsnappen uit de handen van dictators die de wereld regeren.

Behold my trance formation
And you are empowered to do as you please
My mind was lost in translation
And my heart has become a cold and impassive machine


Op [JFK] horen we Kennedy het verhaal vertellen over de menselijke machines die complete landen onderdrukken en de vrijheid wegnemen. Het verhaal loopt over in de krijsende gitaren op Defector, waarin de vrijheid wordt teruggevonden. Je bent een overloper die zich losmaakt van de maatschappij en zijn eigen weg in het leven probeert te vinden. De snijdende gitaarklanken zijn ouderwets sterk en lopen over in de sirenes van Revolt. Onze vrijheid staat op het spel en je vraagt je af waarom we worden overgenomen door een wereld van drones en machines. Je voelt dat je in opstand kan komen en de mensen kan helpen een uitweg te zoeken in het doolhof waar ze in terecht zijn gekomen. Muzikaal gezien is het nummer wat lichter dan zijn voorgangers en heeft de samenzang wat weg van Queen. Op Aftermatch kunnen we even tot rust komen en nadenken over hoe het verder moet in de toekomst. Terwijl Mark Knopfler en The Edge plaats lijken te nemen achter de gitaren probeer je de weg terug te vinden naar je eigen thuis. Moegestreden van de gevechten die je hebt moeten doorgaan vind je de liefde terug. Samen kijken jullie weer met een positief beeld naar de toekomst. In The Globalist keren we terug met taferelen uit het wilde westen naar een stem die je toespreekt. Jij kan degene zijn die die wereld naar zijn hand zet en de rol als leider overneemt. Je bent sterk en voelt je invloed en kracht toenemen om de mensheid naar je hand te zetten. Zonder het te merken neem je de rol over van de dictator die aan het begin stond van jouw opleving. Als een gek neem je de rol van psychopaat over en gaan complete landen ten onder. Er is geen liefde meer te vinden in een wereld die je naar je hand hebt gezet. De omgekeerde weg die je hebt doorlopen geeft je uiteindelijk weer de emoties om te bevatten wat je hebt aangericht. De koorzang in Drones laat je beseffen dat je niemand meer hebt, maar ergens aan de horizon gloort nog een sprankje hoop.

Geen langdurige elektronische klankentapijten maar gitaargeweld en piano melodieën vormen de muziek van Drones. Het conceptuele stuk voelt aan als een eenheid en zorgt naarmate het album verloopt dat het verhaal steeds meer vorm krijgt. Enkele nummers lijken hierbij met enige bewerking uit vroeger werk van de band tot stand te zijn gekomen. Dit levert nergens echt problemen op, maar weet de aandacht op momenten wat te doen verslappen. Op Drones heeft Muse het evenwicht weten te vinden tussen de krachtige sound die de band heeft vormgegeven en de vernieuwende klanken die ze toepassen in hun muziek.

3,5*

2,0
Niemand vindt brickwalling meer boeiend? Dit album kent 2 standen: te zacht of zo hard dat t (bijna?) kraakt. Eerlijk is eerlijk, er zitten een aantal aanhoorbare nummers tussen in de vorm van vooral Reapers,l The Handler en Defector. Psycho is lui kopieerwerk (van zichzelf) en dan nog slecht ook.

Ach, ik ga hier geen cijfer aan geven, dat zou niet eerlijk wezen. Muse is voor mij nostalgie en een band die allang niet meer de muziek maakt die ik verlang. All komt het hier aardig in de buurt, mits je door die hoofdpijn-productie, stem-effectjes, slechte lyrics en onnodige samples van films en toespraken heen luistert

avatar van bonothecat
4,0
Muse is wat mij betreft helemaal terug. Had ik bij voorgaande albums naar 1 luisterbeurt niet meteen trek naar een volgende sessie, dan heb ik dat nu wel. Reapers in de hoogvlieger wat mij betreft.

avatar van deric raven
3,5
Drones is de George Orwells 1984 van deze tijd.
Voorspelbaar, voor geprogrammeerd en herhalend.

4,0
Dead Inside: 8.5 Een van mijn favorieten op dit album. De opbouw naar de climax is onwijs sterk. Het onheilspellende sfeertje dat dit nummer met zich meedraagt is prettig om naar te luisteren. Goede opener.

Psycho: 7.5 Riff is uitstekend maar het nummer had 2 minuten korter moeten duren. Gaat op den duur vervelen.

Mercy : 7.5 Iets te zoetsappig pop liedje naar mijn smaak, al moet ik zeggen dat het nummer na een paar luisterbeurten prettiger in het gehoor is gaan liggen.

Reapers: 9.5 Wat een heerlijk nummer is dit! De uitschieter van 'Drones' wat mij betreft. Het stuk dat leidt naar 'killed by... drones' bezorgt mij kippenvel. Het is een tijd geleden dat Matt zo los gaat op zijn gitaar.

The Handler: 9 Die bassline is onwijs sexy, net als de gitaarsolo halverwege. Beetje de ja vu naar Supermassive Black Hole, en dat is zeer positief.

Defector: 7 Refreintje gaat snel vervelen. Het nummer heeft weinig om het lijf. De gitaarsolo aan het eind maakt wel veel goed.

Revolt: 8 Het nummer wat mijns inziens het verst afstand van het 'doorgaanse Muse repetoire'. Een pareltje is Revolt misschien niet, maar het refrein maakt me toch erg vrolijk. Gewoon een simpel maar effectief poprock nummer.

Aftermath 5.5 Het nummer heeft veel potentie maar maakt dit niet waar. Het gitaarspel aan het begin doet me denken aan Mark Knopfler, wat zeer positief is. Vervolgens gaat het echter mis. De vergelijking met Celine Dion is een rake. Ieder Muse album kent een of meerdere ballads en meestal zijn dat de doorspoel momenten voor mij. Ik vrees dat Aftermath eenzelfde lot beschoren is.

The Globalist 8 Drie losse onderdelen die niet echt een geheel vormen. Het midden gedeelte waarin de gitaren scheuren had van mij een stuk langer mogen duren. De opbouw er naartoe is zo secuur en voor je het weet is de climax alweer voorbij. Het eindigt voor mijn gevoel veel te abrupt. Het einde had dan weer korter mogen zijn. De opening vind ik trouwens het beste gedeelte van deze song.

Drones 6 Ik luister Muse toch vooral vanwege het heerlijke gitaarspel. Dit a capella liedje is voor mij niet weggelegd.

avatar van Hedser
4,0
Ik ben toch wel erg tevreden over dit album. Ik heb inmiddels niet meer enorm hoge verwachtingen als het om nieuwe Muse werk aankomt, dus dit album smaakt me erg goed.

Ik ben blij dat de band deels teruggrijpt naar het oudere geluid door de hevige gitaartracks als Reapers en The Handler. Vooral The Handler vind ik echt geweldig, een moddervette riff en een heerlijk baslijntje in het refrein. The Globalist vind ik ook erg goed, ben vooral blij dat de piano daar weer eens op de voorgrond treed, een instrument dat ik toch te veel gemist heb op The 2nd Law (en op dit album eigenlijk ook).

Dead Inside, Psycho en Defector vind ik ook erg lekkere nummers. Mercy en Revolt zijn mij enerzijds wat te poppy (vooral Mercy klinkt een beetje als een slap aftreksel van Starlight), maar aan de andere kant word ik er ook wel wat vrolijk van. Guilty pleasures misschien?

Al met al is Drones zeker niet het beste album van Muse, maar voor mij zeker wel een stap omhoog ten opzichte van The 2nd Law, waar teveel missers opstonden.

avatar van davevr
3,5
Ik ben geen Muse-liefhebber en heb de voorbije albums dan ook volledig overgeslagen. In ’99 of ‘2000 ergens heb ik nog een interview afgenomen met hen in Brussel waarbij dat onze teneur was dat deze groep geen lang leven beschoren leek (toch in onze muziekwereld).

Ondertussen heeft de wereld duidelijk mijn ongelijk (en/of onkunde) bewezen;

Muse is nog steeds de de 21ste eeuwse versie van Queen, bombastische prog-rock, concept-albums en nu een plaat over drones (en hartzeer). Tekstueel is het niet echt bijzonder maar dat hoeft ook niet. Wat verwijzingen naar drones, de koudheid van de samenleving, een lief dat vertrokken is, …..

Muzikaal is er heel wat te beleven en soms werkt dat echt goed. Snedige riffs, vette baslijnen, een maniakale zanger en veel energie ( waarvan ze wel wat van aan U2 mogen afstaan).
Subtiliteit en Muse gaan echter nog steeds even goed samen als huisvuil en de Chicago-blokken en sommige nummers verliezen zich dan ook in de wall of sound die de heren opzetten. Psycho is een voorbeeld van een beest van een nummer dat langzaam veranderd in een draak van een nummer. Er mocht een beetje ge-edit worden: hier en daar een minuutje afknijpen mocht wel, en zo blijven ze de dunne lijn tussen kunst en kitsch bewandelen.

Soms overschrijden ze die (met gemak en verbazingwekkend veel energie) waardoor ze een pastiche van een progrockband worden en net als voor Queen gaat hetzelfde op : soms werkt het, soms is het afschuwelijk. Maar ze hebben tenminste het lef om het te doen, liever een wereld met maar 1 Muse, dan 1 met 5000 Coldplays. Een beetje moed doet wonderen.

Ik wacht alleen op het moment dat Bellamy zijn serieux even opzijzet en de stofzuiger pakt….

avatar van james_cameron
3,5
Op en top Muse, dit nieuwe album, maar helaas zonder enige nieuwe elementen en/ of verrassingen. Op zich geen probleem, ware het niet dat het songmateriaal dit keer nogal doorsnee is. Tot in de puntjes verzorgd, dat absoluut, maar omdat de songs niet erg boeiend zijn weet het album niet echt indruk te maken. Bombast genoeg, dat wel.

avatar van Reckoner
3,5
Dit album zorgt voor dubbele gevoelens. Wat voor de plaat spreekt is de terugkeer naar stevige pakkende rocknummers. Toppers: Psycho, Reapers en The Handler. En zo zijn er nog minimaal 3 goede albumtracks.
Tegelijkertijd zijn er veel zwakke punten: de drill-instructor begint al snel te irriteren, net als dat stukje JFK. Verder is Muse nooit geroemd om haar sterke teksten, maar wat dat betreft zakt dit album toch echt een beetje door de hoeven, met dat nogal infantiele drone-thema en die hele matige album-cover.
Verder heeft Muse de twijfelachtige gewoonte opgebouwd op elke plaat één draak te zetten. Op Black Holes was dat Invincible, op The Resistance Guiding Light en op The 2nd Law Follow me. Ook dit album ontsnapt hier weer niet aan met Mercy; wat een goedkoop effectbejag zeg, gadverdamme.
En dan het slot van de plaat: The Globalist heeft de kiem in zich van een instant klassieker als Knights of Cydonia. Maar toch komt het, door die gekke opbouw, er net niet uit. Jammer. En albumafsluiter Drones is niet meer dan een curiositeit. Hiermee dooft de plaat als een nachtkaars uit.
Al met al dus niet meer dan een redelijk album.


2,5
Als je Muse vanaf het begin hebt gevolgd, is dit toch weer een tegenvaller. Eigenlijk is alleen The Handler een "echt Muse-nummer". Reapers is leuk en gelukkig weer eens wat harder/sneller. Psycho is van Muse zelf gejat; het thema werd live als (zeer prettig) intermezzo gebruikt bij verschillende tournees en is nu als uitgewerkte song op hun nieuw album verschenen. Op deze 3 songs na vind ik het album geen reet aan!
Muse wilt graag vernieuwend zijn en een groter publiek aanspreken (denk ik), maar mij kan het niet meer bekoren. Je weet waartoe ze in staat zijn en dan krijg je weer zo'n halfbakken album voorgeschoteld. Ze zijn slachtoffer van hun eigen (vroegere) succes.
Net zoals Metallica na the black album, voor mij geen Muse meer. Erg jammer.
Nu is het wachten op het nieuwe album van TOOL. Die doen meestal geen concessies.....

avatar van legian
1,5
Een maand lang heb ik dit album op me in laten werken. en het wilt gewoon niet.
Ja sommige nummers knallen lekker, zoals ze ook op oudere albums deden, maar voor mij voegen ze niks toe aan het oeuvre. Daarnaast is Muse nooit de band geweest om even goed op los te gaan maar dat terzijde. Tekstueel is het wel erg 'in your face', iets wat op het vorige album ook al doorschemerde. Opzich is daar niks mis mee maar het werkt hier niet lekker en dat komt het album niet ten goede.

Muse heeft zich in de afgelopen jaren geprobeerd door te ontwikkelen. En ook hier proberen ze dat weer (hoewel het voornamelijk neigt naar het hervinden van de 'oude' Muse). Met The Globalist proberen ze een beetje 'prog' erin te verweven. Maar Muse is er niet voor de lang uitgesponnen nummers, ze werken goed voor nummers van 3 á 4 minuten maar niet als je richting de 10 minuten gaat. De intro klinkt geweldig en wordt zolang mogelijk gerekt om aan de tijd te komen, helaas vervallen ze daarna al snel weer in hun eigen ding wat veels te lang doorgaat.
Het afsluitende nummer is de definitie van nutteloze filler. Het klinkt als een kerkkoor (ze moeten toch iets vernieuwends in het concept brengen) wat bijna 3 minuten lang gemarteld word.

Drones is een album wat qua concept best goed is en het past prima bij Muse. Aan de uitwerking had alleen wel wat meer tijd besteed mogen worden. De muziek is nergens vernieuwend en interessant genoeg om oude albums te laten liggen. Tekstueel is het allemaal wat 'mehh'. En het geheel blijft nergens hangen. Het is jammer maar Muse is toch echt de kracht en magie verloren in de afgelopen 3 jaar. En daarvoor zijn vervelende intermezzo's gekomen die prima door aandachtshoeren gebruikt kunnen worden.

Nee dit is een draak van een album en zal dan ook veel digitaal stof gaan verzamelen. 1.5*

avatar van JoaMuse
4,5
Het zevende studioalbum van Muse begint zeer goed met een aantal sterke singles, zoals het knap opgebouwde Dead Inside en het machtige Psycho met die geweldige riff. Mercy is typisch Muse. Weliswaar Muse in een minder creatieve bui, maar het is nog wel een goed nummer. Dan volgen een aantal nummers waarin de band zich helemaal kan laten gaan en je gewoon een rockgroep van hoog niveau bezig hoort. Reapers, The Handler en Defector zijn energieke en sterke nummers die bol staan van riffs en solo’s.

Daarna begint het wel bergaf te gaan. Revolt kent een refrein dat het midden houdt tussen onweerstaanbaar catchy en vreselijk irritant. Aftermath is best mooi, al komt het ‘heen en weer zwaaien met een aansteker’-gevoel (of eerder smartphones anno 2015) misschien iets te nadrukkelijk naar boven. The Globalist vind ik niet echt geslaagd. In 10 minuten weet het nummer nooit echt mijn aandacht te trekken. Het slotnummer is een experiment waarbij je je afvraagt waar het voor nodig was. Een sterk begin en matig naar het einde toe, iets wat ik ook van The 2nd Law vind. Maar dat Muse nog altijd goede muziek kan maken, dat hebben ze met deze plaat wel bewezen.

avatar van DjFrankie
4,5
Thin Air! schreef:
Het valt me op de de shows in Duitsland minder voorspoedig verkopen. Enkele shows in Keulen, Hamburg, Berlijn en Keulen.
Ik ben er in ieder geval bij!!!


Ik ook in Keulen

avatar van brawljeff
4,0
Ik was ook niet zo'n fan van dit album, maar na een aantal nummers gisteravond live te hebben gehoord, kan ik hem veel meer waarderen. Vooral The Globalist is mij erg bijgebleven. Grote nadeel van dit album vind ik dat het thema te sterk naar voren komt. In ieder nummer wordt heel geforceerd het woord 'drone' getopt.

avatar van jabba
5,0
Toen het album vorig jaar uit kwam had ik even snel de nummers geluisterd via itunes. Ik was er niet zo van onder de indruk. Het leek me een voorspelbaar album, en ik mijn stond er in die tijd ook niet naar, naar wat ik dacht weer een pretentieus album.
Afgelopen maandag vroeg een vriend of ik mee wilde naar Muse, in de Ziggo Dome, hij had een kaartje over. Zonder er over na te denken, zei ik dat ik graag mee wilde. Ik had Muse al een keer live gezien op Pinkpop wat ik erg indrukwekkend vond. Live kan er nagenoeg geen andere band op dit moment aan tippen. De show in de Ziggo Dome was overweldigend. Voorafgaand aan de show had ik toch maar drones aangeschaft om alvast in de stemming te komen. Ik vind het album na iedere luisterbeurt beter worden. En dat zijn vaak de beste albums. Vanaf het begin tot het eind, een heerlijk rockalbum.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:29 uur

geplaatst: vandaag om 07:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.