Neil Young - Living with War (2006)

In 1980 verbaarsde Neil Young vriend en vijand door openlijk zijn steun te geven aan de aards conservatieve en behoorlijk rechtse Ronald Reagan. Zeker in 1980 zorgde dit voor een stuk vervreemding van zijn oorspronkelijk vaak linkse fans, maar Neil had hier maling aan. Blijkbaar voelde hij in 2006 de behoefte om zijn afkeer, en bijna walging te tonen waar het om de Bush regering gaat. Waar hij in 1980 veel pers haalde door zijn onverwachte politieke steun aan Reagan ging Living with war ongemerkt de uitverkoopbakken in, een duidelijk andere tijd, maar Neil is nog dezelde als toen. Muzikaal een lekkere plaat, hoewel iets eentoning. Tekstueel alleen maar politiek en protest, best goed gedaan maar het heeft nergens aan bijgedragen, misschien alleen aan het feit dat de fans weer weten aan welke kant Neil staat .

Dat is zo, maar geen enkel protestnummer heeft ooit ergens aan bijgedragen. Laat staan voor een oplossing gezorgd te hebben.

Neil kon alleen maar proberen anderen te overtuigen van zijn mening, hoe dan ook is Bush gelukkig verdwenen.

Klopt. Reagan was heel populair, ook bij verschillende artiesten die altijd tot het linkse volk werden gerekend. Zie Bob Dylan. De plaat Shot of Love staat vol Reagan-achtige rethoriek. Dylan klonk opeens behoorlijk conservatief.
Neil en Bob hadden er allebei maling aan dat ze moesten voldoen aan een beeld dat de fans van hen hadden.

[/quote]
Dat is zo, maar geen enkel protestnummer heeft ooit ergens aan bijgedragen. Laat staan voor een oplossing gezorgd te hebben.
[/quote]

Ben ik niet helemaal met je eens, al moet de invloed van protestsongs niet worden overschat. Wel denk ik dat sommige artiesten in de jaren 60-70 veel meer invloed hadden op publieke opinies als in deze tijd. Een tijd dat er nog wereldwijd demonstraties plaats vonden waar honderdduizenden mensen uit volle borst één of ander protestnummer zongen, en artiesten zich veel maatschappelijker betrokken toonde.
Persoonlijk ben ik er niet treurig om dat die tijd voorbij is.

De teksten op Living With War hadden wel degelijk invloed op publieke opininie in de USA. Steeds meer aanhangers van die oorlog zagen de onzin en de offers wat geld en levens betreft wel degelijk in. Neil speelde met dit album in juist op die publieke opinie in. Je moet, zoals sommige mede-users, niet de tegenstelling van links-rechts in Nederland niet verwarren met republicans-democrats in de USA ( en labour-conservatives in GrooT-Brittannië). Dat ligf allemaal iets gecompliceerder dan hier zo maar even gesuggereerd. Neil is bijvoorbeeld één vande boegbeelden van Farm-Aid. Nou, boeren zijn toch echt niet links. En Neil in dat geval ook niet. Iedereen, die denkt dat Obama links is, zit daar ook echt naast. Ga je dan maar eens verdiepen in politiek in Amerika. Met Living With War speelde Neil erg goed in op de publieke opinie en zette voor- en tegenstanders tegen elkaar op, om eens flink met elkaar in debat te gaan. Met ijzerstersterke teksten, die juist de traditionele waarden en normen van het hart van de amerikaanse samenleving raakten. Protestsongs zelf, lossen niks op maar zetten aan tot... Dat samen, met zijn zeer herkenbare stem en muziek maken dit album juist zo geniaal. Evenals de "Freedom Of Speech Tour" met zijn vrienden CSN. Op die DVD zie wat zijn teksten doen, zelfs onder hun eigen fans.

Hoe slecht deze plaat ook is, Neil Young heeft zijn stem tegen George Bush laten horen. En daar was moed voor nodig. Zie het lot van de Dixie Chicks die voor de oorlog tegen Irak begon, zich er tegen uitspraken.

Devil Hunt en Stijn_Slayer beweren ten onrechte dat het effect van protestmuziek altijd nul is. Het belang van Country Joe's I-feel-like-I-am-fixing-to-die-rag in het verzet tegen de oorlog in Vietnam kan niet overschat worden. Joe Hill zei al: "A pamphlet, no matter how good, is never read more than once, but a song is learned by heart and repeated over and over".

'De luisteraar' : Je moet wel goed lezen luisteraar, ik schrijf dat niet

Ik schreef het volgende:

al moet de invloed van protestsongs niet worden overschat. Wel denk ik dat sommige artiesten in de jaren 60-70 veel meer invloed hadden op publieke opinies als in deze tijd. Een tijd dat er nog wereldwijd demonstraties plaats vonden waar honderdduizenden mensen uit volle borst één of ander protestnummer zongen, en artiesten zich veel maatschappelijker betrokken toonde.

En dat is toch heel iets anders als dat jij beweert dat ik vind

Deze plaat is helemaal niet slecht, in muzikale zin. Young trekt met z'n gitaar en teksten lekker van leer. En op zich hoeven die teksten niet eens een rol te spelen. Als het nummer maar goed is.

Alleen de geluidskwaliteit laat sterk te wensen over maar dat wordt dan weer gecompenseerd door de passie die is ingebracht. Er was ook niet veel tijd aanwezig om de plaat goed op te nemen, dat zal debet aan de mindere geluidskwaliteit zijn geweest.

Deze plaat van Neil Young heb ik ooit eens beluisterd, maar liet niet meteen een blijvende indruk na. Bijtende teksten, dat wel, maar muzikaal is het wel degelijk, maar nergens echt geweldig. Ik moet wel zeggen dat deze beter is dan bijvoorbeeld 'Fork in the Road', en voor de stem van Young blijf ik een zwak hebben.

Ja, maar hij is natuurlijk zeer gedateerd, Dat hoor je gewoon aan de teksten en de "stem" van:Ome Neil: Neil you love it or you hate it. Maar ik ik ben een fan, dus!!!!!!!!!!!

Haha, you love it or you hate it, daar heb je een punt Ad. Daarom zeg ik ook dat ik een zwak voor Young's stem heb. Hoe is dat zwak er gekomen? Kan ik niet zeggen. Zal het ooit weggaan? Kan ik ook niet zeggen, ik hoop alleszins van niet. Ik kan er ontzettend verdrietig van worden, maar het weet me op andere momenten ook op te monteren.

Die stem is zó authentiek, zo uniek, zo apart, zo eigen. Ik vrees dat velen 'm nooit meer uit ons gehoor en herinnering krijgen.
Eigenlijk zijn diegenen die met die stem en veel van zijn muziek zijn opgegroeid erg bevoordeeeld

Ik ben niet met hem opgegroeid, toch is hij voor mij een held.

Over dit album; gedateerd, ok. Dat is vaak zo als een album een actueel onderwerp aanpakt. Het mooie vind ik echter zijn voorziene blik over Barack Obama. Dat heeft hij bij nog een nummer, maar ik kan er niet zo opkomen welk nummer. Is van een ander album.(iemand?)

Neil Heeft ooit op de melodie van Ohio ooit een nummer tekstueel aangepast en opgenomen. Dat staat op You Tube FF zoeken bij Ohio (parody). Bedoel je die misschien?
Ik ben nog niet zo handig om zo'n filmpje in een bericht in te sluiten.

Ik kan wel deze vinden: YouTube - OBAMA the song (parody of OHIO by Neil Young)

Maar da's niet Neil zelf. Wat een verkrachting van zo'n goed nummer, bah.

Ik heb Living with War zelf al een jaar niet meer gedraaid. De thematiek ligt erg op de voorgrond en die is inderdaad gedateerd. Ik heb niet zo'n zin om terug te blikken naar het zootje van Bush. Over een aantal jaren kan het natuurlijk wel weer een mooi tijdsdocument zijn.

Nee, ik bedoel wat anders. Nou ja, ik zal binnenkort alle albums eens even weer gaan draaien.

Op dit album bedoel ik overigens ''Lookin' For A Leader''

Someone walks among us
And I hope he hears the call
And maybe it's a woman
Or a black man after all

Yeah maybe it's Obama
But he thinks that he's too young

The woman is natuurlijk Hillary Clinton, de andere democratische kandidaat.

Overigens vind ik dit nog steeds een geweldig album (top 10). Ondanks dat de teksten gedateerd zijn staat het als een huis. Het (drumwerk bijv.) klinkt zo eenvoudig, gewoon perfekt! En je kan zo lekker mee tikken als dit door de speakers knalt

The Restless consumer, Shock and awe, ik blijf het uitzonderlijke Neil Young Hogeschool vinden en de teksten moet je, net als alle hippie muziek van eind jaren '60, maar tegen de tijd plaatsen dat het album werd uitgebracht.

Soms vind ik het jammer dat er niet even iets langer over Living with War kon worden gedaan. Muzikaal rammelt het werkelijk aan alle kanten (en op elk niveau). Maar het is een eerlijke, spontane plaat geworden. En de teksten waren hard nodig in 2006.

De zangprestatie daarentegen van Neil van The Restless Consumer is dan wel weer matig te noemen. Op sommige momenten tegen het bedroevende aan.

Ruw en gekreukt net als de hoes, doe daar ook nog de A-Team lettertypes bij en het plaatje is compleet. Weinig poespas maar duidelijke taal. Puur en onversneden zoals Young dat zo goed kan en er ook mee weg kan komen.

Ik vind het maar een raar idee dat mensen dit gedateerd noemen, al Neil zijn songs uit de '60s met oog op de Vietnam oorlog zijn dan zeker ook allemaal gedateerd en niet meer bijzonder?
Ohio(Kent state slachtpartij..) bijvoorbeeld, 1970 is toch al 42 jaar geleden.. gedateerd? Goede muziek heeft voor mij geen verloop datum, ook dit protest tegen de Irakoorlog niet.

Net alsof hij zoveel songs over de Vietnamoorlog heeft geschreven. Verschil is bovendien dat hij het hier expliciet benoemd. Dan kan 't niet meer symbool staan voor andere tijden.

Maar ik vind de term gedateerd eigenlijk ook niet kloppen. Dat ben ik met Duco wel eens. Neil beschrijft een thema van dat moment. Het is niet meer actueel. Maar dat vind ik nog iets anders dan dat het gedateerd is.

Gedateerd klinkt namelijk meer als: heeft de tand des tijds eigenlijk niet goed kunnen doorstaan. Dat de teksten op dit album niet meer actueel zijn, is dus - mijns inziens - wat anders dan gedateerd.

Gedateerd op het gebied van teksten vind ik meer slaan op het gebruik van bepaalde woorden of zinsconstructies die nu oubollig zouden zijn en minder zeggingskracht hebben omdat die taal niet meer zo wordt gesproken. Ik beschouw iets gedateerd op het gebied van muziek als bepaalde nummers heel erg terugslaan op de periode waarin het is gemaakt, en met welke muziek je nu niet meer zou wegkomen, wat nu niet meer goed zou werken. Wat de tand des tijds niet goed heeft kunnen doorstaan.

De Oorlog in Irak is amper afgelopen, het midden oosten staat nog steeds in brand en Amerika neigt nog steeds naar zinloze interventie. Zo gedateerd vind ik deze plaat helemaal niet

Je moet het niet overdrijven.
Door Obama heeft de VS Irak verlaten, Afghanistan bijna en verder is de VS op veel plekken in het Midden Oosten niet meer aanwezig.

Dat is toch wel anders, dan ten tijde van de beslissingen van Bush sr. en jr. en vele regeringsleiders daarvoor.

Niet de VS, maar de inwoners van het Midden Oosten zelf zijn degenen die het daar laten branden, overigens al sinds de tijd van de farao's. En je gaat mij niet wijsmaken, dat de Maya's als eerste Amerikanen zich toen ook al bemoeiden met het Midden Oosten

De winst is, dat Obama de VS alleen nog laat terug keren naar het Midden Oosten (even afgezien van de militaire aanwezigheid in Israël) zodra de VS zelf slachtoffer zijn geworden van aanslagen (georganiseerd vanuit het Midden Oosten).

Dus in die zin, heeft Living with War waarschijnlijk wel zijn invloed gehad op het Amerikaanse bestuur. Obama is gekozen, die heeft vervolgens Neil Young ter harte genomen en heeft de Amerikaanse troepen weer naar huis gehaald. Zelden zo'n vruchtbare plaat meegemaakt, eigenlijk

Nee, ik vind dit geen beste plaat. Een paar leuke songs (After the Garden, Roger And Out, ook wel grappig: Let's Impeach The President), wel lekker rauwe gitaren hier en daar (maar dat is wel het minste wat je van een Neil Young-plaat mag verwachten), maar over de bank genomen komt het over als een wat misplaatste poging van een oudere rocker om de politieke betrokkenheid van de jaren zestig te doen herleven, maar zonder de noodzakelijke inspiratie of scherpte. Bovendien is Neil hier af en toe wel héél slecht bij stem, het titelnummer zou geen enkele artiest van zijn kaliber durven uitbrengen. En met reden, zou ik zeggen.

Titelnummer vind ik ook zwak, maar Neil weet daarin wel heel treffend een Amerikaans gevoel/geluid te vangen.

Bedoel je muzikaal, Stijn, of zoiets als 'de beleving van de gemiddelde Amerikaan bij het industrieel/militaire complex' (of zoiets)?

Beide, die twee aspecten staan niet geheel los van elkaar. Neil Young heeft goed naar zulke 'artillerie-(m)achtige' muziekstukken geluisterd. Ze belichamen een soort gevoel van Amerikaanse grootheid en dat is tot op zekere (of behoorlijke) hoogte militair-gerelateerd. Het is het type muziek dat je bij dergelijke evenementen (herdenkingen, etc.) verwacht. In die zin vind ik het geslaagd, maar ik vind het geen memorabel nummer.

Ja, ik snap wel wat je bedoelt, hoe die blazers gebruikt worden enzo.