Neil Young - Living with War (2006)

De eerste keer toen ik het beluisterde (dat was een jaar geleden of zo) vond ik het niet zo'n mooi album. Ik heb hem daarom ook een jaar niet beluisterd. En toen dacht ik eens ik heb er eigenlijk best zin in. Eerst vond ik hem vrij rommelig maar er zitten hele goeie songs op. De drums zijn de hele tijd hetzelfde. Dat is eigenlijk het enige minpuntje met dat het hier en daar rommelig is. Ik geef dit album toch een 4.0 omdat het hele goeie liedjes draagt.

# 4 Shock And Awe is verreweg het beste nummer van dit album!
Heerlijk eenvoudig met een fantastische tekst:

Thousands of bodies in the ground
Brought home in boxes to a trumpet's sound
No one sees them coming home that way
Thousands buried in the ground

Thousands of children scarred for life
Millions of tears for a soldier's wife
Both sides are losing now
Heaven takes them in
Thousands of children scarred for life

Niet meer op #1 in m'n top tien, wel het beste album van het afgelopen decennium. (Tevens het meest onderschatte album van afgelopen decennium... )

Het beste album van Young is het al zeker niet, laat staan het beste album ooit. Wel een sterk conceptueel en tekstueel album. Jammer gewoon dat de zang en vooral de muziek het aan de wensen overlaat.

Haastklus hè. Met wat kleine aanpassingen had het al veel beter kunnen zijn. De drums zijn soms echt ondermaats bijvoorbeeld.

Neil zou er samen met Stephen Stills aan gaan werken, nadat Stills terug was van vakantie. 9 dagen later had Neil alles al opgenomen. Hij had de cd met CSN moeten doen, net zoals de tour.

Ik kan sowieso wel een stuk of 25 betere Neil Young cd's aanwijzen, maar het is desalniettemin een prima album.

De geluidskwaliteit is inderdaad werkelijk dramatisch slecht, als je dat bedoelt. Ik zou er eigenlijk 2 punten van moeten aftrekken.

De composities, de teksten, het concept, het enthousiasme van de mensen en Neil's gitaar maken dat weer goed.

Hopelijk wordt het projekt nog eens opnieuw aangepakt en gecorrigeerd, als een technicus toestemming krijgt van Neil Young om het spoor voor spoor te restaureren en opnieuw in te kleuren.

Gewéldig, dat Shock and awe!

Nee nee niet oppoetsen of verbeteren. Dat de zang af en toe slecht is en dat het muziekaal zo simpel is dàt maakt het nou net mooi. Oorlog is ook niet perfect en afgewerkt. Soldaten kunnen een zelfde missie ook niet opnieuw doen.

De aanpak is inderdaad vrij minimalistisch, maar dat was Mirrorball bijvoorbeeld ook. Dit album doet eigenlijk het meest denken aan Times Square, een onuitgebracht album uit 88, waar de Eldorado EP en Freedom uit voortvloeiden.

Overigens is er productietechnisch nog wel een en ander aan geschaafd hoor, vergelijk het maar eens met Living with War Raw/In the Beginning.

Ben ik helemaal met je eens, harm. Ik vermoed dat alleen de echte "youngfans" beide in huis hebben om te vergelijken. Bovendien zijn de teksten op dit album belangrijker dan de muziek.

Overigens heeft Neil Young tijdens het Bridge School Benefit concert uit 2006 diverse nummers akoestisch live gespeeld, waaronder Flags of Freedom. Kreeg toch wel ff kippenvel toen ik dat voor de eerste keer hoorde.

Deze klinkt mij dan weer echt te rommelig om het een "meesterwerk" te noemen of met ***** sterren te gaan bestrooiien, musician, raar, dat jij altijd die rauwe, voor mij vaak nèt de minst interessante platen - op uitzondering dan van Ragged Glory, dat ik zéér weet te appreciëren - uitkiest als jouw lievelingen, raar, die zo verschillende perceptie van de mensen....
Let's Impeach the President, Flags of Freedom en de titelsong kunnen er best mee door, de rest vind ik maar om zo-zo te laten, dit is er ééntje voor de volledigheid van de collectie bij mij, zeker niet eentje om vaak te gaan draaien, deze kan ik echt niet in één keer uitzitten. *** vind ik méér dan billijk.

Ah, je bent weer eens geen echte fan en mag eigenlijk niet meepraten als je er niet voor hebt gekozen beide albums in huis te hebben. En dan is Raw nóg slechter van kwaliteit begrijp ik, qua geluid. Het afluisteren van een Neil Young cd moet blijkbaar leiden tot een daad van zelfkastijding.

Als het allemaal in één moeite door kan, is er toch niets op tegen om de geluidskwaliteit fors te verbeteren? Het is uiteindelijk met z'n eerste vier cd's ook gebeurd en kijk eens naar de resultaten!

Nee, er is m.i. niets op tegen als een artiest z'n eigen originele werken weer eens tegen het licht houdt en een cd verbetert waar vroeger blijkbaar technische tekortkomingen waren. Het is toch prima, als een oude cd opeens weer geweldig klinkt?

Dat doe ik expres, dan blijven wij tenminste met elkaar in gesprek!
En dan, zoals bekend, ik vind ieders mening prima en zal daar zeker niets over zeggen. Ik hou meer van stevig en Crazy horse bij Young en daar is ruim voldoende in te krijgen. Hou je meer van schommelstoel en country bij Young, dan blijf je het in principe natuurlijk oneens qua smaak, ook al ben je in beide gevallen blij met z'n muziek!

Living with War is geen meesterwerk, het is duidelijk te horen dat het album snel is opgenomen, maar zeker tekstueel vind ik het erg sterk. Neil Young wilde hiermee vooral zijn ongenoegen tegenover het Bush-beleid tonen.

Ik vind deze opmerking een beetje flauw. Iedereen, échte(?) fans, fans, liefhebbers en andere geïnteresseerden mogen altijd meepraten over alles wat er op een album staat. Als je bepaalde zaken met elkaar wilt vergelijken en bespreken is het natuurlijk altijd wel een pré als je de beide versies hebt. Dat Raw slechter klinkt dan de "normale" cd ga ik niet eens beweren. Bovendien is dat ook zeer subjectief. Het is een wat "kalere" versie (ook wel stripped-down genoemd). Zelf was en ben ik altijd erg geïnteresseerd in hoe een "project" zich ontwikkeld. Bovendien kan ik me ook heel goed voorstellen dat velen deze versie niet hebben, omdat hij ook nogal erg prijzig was (er zat trouwens ook een dvd bij). Tenslotte, de opmerking dat het beluisteren van een Young-CD een daad van zelfkastijding is, beschouw ik dan ook maar als grappie.

Inderdaad, sommige (oude) albums zijn echt wel het verbeteren waard. Niet alleen met studiotechnieken maar ook door (iets) andere versies op te nemen.
Maar Living With War mag van mij zo blijven
Dylan doet dit natuurlijk al heel lang en ik vind dat toch wel gaaf hoor!

Ik vind Living with War: In the Beginning een stukje aangenamer klinken. Inderdaad wat rauwer en meer stripped-down. Het geeft net een wat spontanere klank aan het geheel.

Mag die trouwens niet op Musicmeter, ik zie 'm nergens?

Ik heb RAW gekocht voor de DVD, natuurlijk was ik wel geïnteresseerd in de 'kalere' versies, maar vanaf dat Neil begon met DVD-A versies van het album toe te voegen aan zijn CD's heb ik die versies gekocht. Een mooie bijkomstigheid is dat de video's van alle nummers (en een kijkje in de studio ten tijde van de opnames) er op staan én 2 liedjes van een optreden ten tijde van Rusted Out Garage tour van 86, naast vele andere extra's.

Ik ben het met bovenstaande helemaal eens, waarbij aan toegevoegd dat het voor mij voldoende is als iemand de opname waar we met z'n allen over praten heeft en een beetje kent.

Ik zou op musicmeter richting niemand de opmerking willen plaatsen dat bijvoorbeeld "alleen de echte fans" iets kunnen weten of horen, dat vind ik dan een soort van minachting en dat is gewoon niet aardig richting iedereen die hier iets over deze cd wil zeggen. Ook al hebben ze alleen maar deze cd. Ik weet wel dat je het zo niet bedoeld hebt, daarom ontkracht ik het ook gelijk.

We zitten helemaal op één lijn, Hans.

After the garden is eigenlijk best een aardig nummer, nu ik het na lange tijd weer eens terug hoor. Shock and Awe rockt lekker weg en die trompet is een vondst. Jammer van het koortje en de bar slecht opgenomen zang dan wel weer.
Living with war gaat ook en Roger and Out, de enige langzame song, kan me ook bekoren.
Verder kom ik niet met deze songs. America the beautiful is weer zo'n afknapper zo als op zoveel albums van Neil Young er wel een voorkomt. Gelukkig komt deze draak op het eind.
Ik aarzel of ik er iets bij ga geven, maar nee, 3 sterren is toch net te veel.

Ik vind die 2,5 ster echt veel te weinig Bertus, maar ik vind wel de kritiek terecht dat de geluidskwaliteit vér onder de maat is, de productie chaotisch en slecht en tevens ook dat de cd veel te gehaast is opgenomen.

Het is geen pareltje voor het oor maar rauw in al zijn eenvoud, het gevolg van de korte periode die men de opnames wilde gunnen.

Dat neemt niet weg, dat de muzikaal ijzersterke nummers, de ideëen (het trompetje, inzet van een fanatiek koor), de teksten, het thema, het aan alle kanten rammelende electrische gitaargeweld van de (weer) helemaal opgeleefde en in zijn element zijnde Neil Young, heel erg veel vergoeden.

De vraag is, of dit voldoende is om 5***** te verantwoorden maar de alom aanwezige emoties (die ze bij de luisteraar ook weer oproepen) is net voldoende om het laatste zetje te geven.

Jij luistert blijkbaar toch anders naar Neil Young dan ik Musician. Ook ten aanzien van de vergelijking tussen Harvest Moon en Chrome Dreams bleek dat.
Prima dat jij Living with war 5 sterren waard vindt, ieder zijn eigen oordeel. Dan is volgens jouw beoordeling LWW dus een van de beste cd's van Young!! En jij houdt ook van die koortjes.
Ik kan het me niet voorstellen. Dan moeten platen als Freedom of Zuma toch zeker een stuk of 8 sterren krijgen. Dat zijn de echte toppers van Young.
Want LWW is volgens mij een tussendoortje van Young geweest, uit morele verontwaardiging
Och, het is het leuke van de MM, dat je zo heerlijk van mening kunt verschillen he.

IK moet hier bertus99 echt wel bijtreden; Ik heb iets tegen het ruige of het ongepolijste op deze plaat, maar het ontbreekt hier gewoon teveel aan echt goede en beklijvende sterke songs met gedenkwaardige melodie.
Ik vind er drie heel sterk; Living With War, Flags of Freedom en Let's Impeach the President, maar de rest vind ik echt maar halfbakken, kladwerkjes, het spijt me, ik kom dus met veel goede wil uit bij ***, dit haalt niet het niveau van bijvoorbeeld ook een ruig plaatje dat wèl vol prima werk staat; Ragged Glory!

Ik zou toch minimaal The restless consumer en hoogtepunt Shock and awe willen noemen.

Met alle respect, ik geloof dat jullie het punt hier volledig missen.

Er wordt gejammerd (en gerecenseerd) alsof er sprake is van een volgende, nieuwe, standaard studio cd van Neil Young.

Maar dat is ver bezijden de waarheid. Living with war is: spontane revolutie. Opstand tegen de regering Bush. Ondersteund door de bevolking (het koor, met uit elke Amerikaanse staat 2 vocalisten) en muitende infanteristen (het trompetje).

Opruiende teksten en nauwelijks enige voorbereidingstijd (voor deze cd), kenmerkend voor een goede revolutie, uiteraard. Soms werden nummers ter plekke aangepast of zelfs nog geschreven.

Het was een ongekende revolte van een bloedserieuze en getergde Young waarbij al zijn (nu romantisch klinkende) protestnummers uit het lieve hippie verleden in agressiviteit en beargumentatie volledig verbleken.

En dan nog maar gezwegen over die cd's waar Young als een oude man geheel ingedut slappe schommelstoel en country nummers zit te fabriceren.

Living with war is het ware van Neil Young, ja, ook al rammelt het weer aan alle kanten. Maar ook dat is hem ten voeten uit. De cd was een mooi uitgangspunt voor een prima concertreeks met zijn oude maatjes Crosby, Stills & Nash, die het uiteraard van harte met hem eens waren. Mede dank zij Neil Young werd het republikeinse tijdperk in de VS getorpedeerd.

Living with war is Goddank geen Harvest moon. Het is een statement.

Beste musician, dit album mag dan een puur statement zijn, destijds tegen de regering Bush. Dat zal wel zo zijn, ik betwijfel dat niet, maar daarom is dit nog geen sterk album vol sterke songs, toch?

Ik erger mij enkel maar BLAUW aan je opmerking op alle pure singer-songwriter albums die beste Neil op zijn tijd uitbrengt, en die jij telkens weer denigrerend afdoet als "die cd's waar Young als een oude man geheel ingedut slappe schommelstoel en country nummers zit te fabriceren."

Aan dat zinnetje ERGER IK ME GEWOON ONGEHOORD HARD, want het is niet omdat jij toevallig enkel de harde Neil Young weet te appreciëren, dat sterke platen als Silver & Gold en Harvest Moon zomaar moeten worden afgedaan als schommelstoel-slappe hap, want dat zijn ze beslist niet;

Ik geniet OOK van een iets ruigere Neil Young, als er steengoede songs tevoorschijn getoverd worden, wat niet altijd het geval is.
En ik vind de pure zachtere singer*songwriters platen van Neil meestal nog de beste ook, ik kan het niet helpen.

En ik sta daar zeker niet alleen in, denk ik.

En ik vind je kijk op Neil's oeuvre ongelooglijk EENZIJDIG, neh!


O ja, Shock and Awe kan er nog best mee door hier....

Helemaal met je eens, musician. Het is een puur statement. En dat hij ziel en zaligheid erin stopte is te zien op de bijbehorende dvd en later tijdens de Freedom Of Speech tour van CSN&Y waarbij vele van deze songs "live" bezongen werden en het publiek geweldig geprovoceerd werd (in ieder geval een deel) en dat is wat Neil beoogde. Geweldige anti oorlog- en Bush cd. In dat opzicht Neil op zijn best!!! Los van zijn andere albums, want daar moet je deze cd niet mee vergelijken vind ik.

Nee, maar het één hoeft het ander toch niet uit te sluiten?


Ja, dat is dan vice versa. Ook al elders geschreven: Youngs' oeuvre is zo groot, daar kun je gewoon niet volledig van houden, in z'n totaliteit. Old ways heb ik ooit demonstratief teruggebracht. Het is toch een cd vol country van het eh... ballad-achtige soort?


Ik hou helemaal niet van alleen maar een stevige Neil Young. Zijn ballads, ingebed op prachtige cd's als Harvest, After the goldrush, Zuma of Rust never sleeps vind ik prachtig.


Maar heb ik daar óóit iets over gezegd? Van mij mag het, maar waar de één zijn country oeuvre prachtig vind mag ik toch Crazy horse prefereren?


Ik dacht toch genuanceerde berichten te hebben geschreven bij diverse cd's.... met After the goldrush als nummer 1 in mijn top 10

Nou, beste Hans, over Neil zullen we het nooit geheel eens zijn, maar dat is niet zo erg, ik vind je muzieksmaak meestal erg goed, enkel bij Neil sla je voor mij vaak de bal redelijk mis....

Omdat we bij Neil Young verschillende keuzes maken.

Maar dan nog zou ik je zeker niet durven beledigen in je muzieksmaak, Patrick.....

Het gevolg van deze polemiek is dan wel weer dat ik intussen retenieuwsgierig ben geworden naar deze plaat, die ik nog nooit heb beluisterd.