Ed Starink - Synthesizer Greatest (1989)

Fijn dat deze platen op Musicmeter staan.
Toen ik jong was, een jaartje op 12, was ik helemaal verzot op deze serie.
Met name deze serie was best sterk. Ik ontdekte mooie muziek, zoals Mike Oldfield's Tubular Bells.

Ik kocht ze toen nog op cassette, wat best cheap was ook. Ik wist toen ook niet beter, dan dat dit een verzamelaar was. Later leerde ik dat de songs allemaal nagespeeld (gecoverd) waren.
Ik kan me ook niet meer herinneren hoe het klonk, en zou het eigenlijk wel willen terughoren.

Nou, ik heb deze op de kop getikt, en ik ben wel erg op de neus getikt en in de aap gelogeerd en teleurgesteld.

In mijn herinnering was dit leuk, maar ik ken van veel songs intussen de originelen, en eerlijk gezegd zijn deze covers verschrikkelijk. Ik weet dat synthesizers koud en kil zijn, maar dit mist echt alle soul.

Eerlijk is eerlijk: de composities zijn lekker (de songs dus), maar deze versies dus echt absoluut niet. Nu weer luisteren naar echte synthesizermuziek.

Leuk om te lezen, dat het bij iedereen zo een beetje hetzelfde verhaal is.
Wat een tijden, toen nog.... Zonder internet, op eigen houtje muziek ontdekken.

Ozric Spacefolk/ Kunnen we bijna een stichting gedupeerden & getraumatiseerden van het synthesizer-greatest bedrog oprichten? Gegadigden voor de functie penningmeester en voorzitter kunnen zich nu opgeven..lol.

Wat je schrijft klinkt allemaal herkenbaar. Ik ben het echter niet met je eens dat die teepies goedkoop waren. De prijs zal ik altijd blijven onthouden, die lag tegen de zeventien Hollandse Florijnen. Van mijn moeder (die overigens ook in de waan was dat dit echt werk bevatte) kreeg ik mede om die financiele reden echter de inferieurdere cassettebandjes van de Star Inc. fabriek. Zo had ik Eve of the War, Synthesizer Spectacular en Oxygene op bandjes die ruim tien tot twaalfeneenhalve gudlen goedkoper waren. Zelfs de Synsation medley zero en one van het eerste spectacular album had ik op een tape, ja kun je je voorstellen dat dit aanvankelijk ook zo werd verkocht? Hervoor moest je dan achterin de low budget-hoek (lees voor armoedzaaiers en degenen met slechte smaak) in zo'n grabbelton met tapes gaan graven en voor drie gulden was dat zelfs voor mij als kind betaalbaar. Ik heb het nooit echt geloofd dat dit met opzet nep was, doch lang getwijfeld of er echte versies van o.a. vangelis op stonden. Totdat ik eindelijk doorhad dat ik flink in de maling werd genomen, maar ja.. namen als vangelis, jarre, oldfield stonden met zulke koeienletters op de tracklist terwijl de naam van Starink zoals gebruikelijk ergens tussen de kleine lettetjes waren verborgen. We spraken indertijd misschien van het schandaal bij Milli Vanilli, maar het echte bedrog vond eigenlijk in de Nederlandse contreien plaats.

Ed had nog veel meer werk onder andere pseudoniemen zoals deze hier. ET stond met name ook op de Synsation medley, alleen was het daarop nog veel slechter.

Leuk verhaal PEN15...

En inderdaad, zo beleef ik het ook.
Maar volgens mij had ik die teepjes gewoon voor 5 piek op de markt gekocht, omdat dat mijn budget was.
Ik had ook een teep met Eve of the War en nog enkele andere songs die niet op deze Synthesizer Greatest stond. Maar ik kan me, for the love of god, niet meer herinneren wat de hoes of titel was.

Hier draait het me helemaal om, en da's wat het voor velen zo herkenbaar maakt. Moest ik het nu gaan herevaluaren, dan kom ik zeker niet ver. Maar die herinnering, die zit nog goed...

Ach, ik had rond deze tijd zelf een keyboard van Yamaha.
Ik kon een stukje van Depeche Modes I Just Can't Get Enoug spelen, en wat van Nova's Aurora.
Een goede vriend speelde Maid Of Orleans van OMD.
Ik vond het wel hebben, dat staande achter een keyboard of synthesizer, terwijl ik totaal niet muzikaal was.
Het hoort ook wel bij die tijd; de albums van Ed Starink en ook de mixen van Ben Liebrand.
Je zette alles op tape; of het nu van de radio was, of een kopie van een cd van iemand anders.
Natuurlijk wist je dat de nummers niet echt werden uit gevoerd door Vangelis, Jarre of Oldfield, maar er stond met letters DDD op de cd vermeld, dus moest het qua geluid wel een sensatie zijn.
Later kocht ik van de Turn Up The Bass albums uit de Dreammix collectie; grappig genoeg ging het daarbij veelal om dezelfde nummers als op de Synthesizer Greatest collectie.

Ik kan hier gewoon geen slecht cijfer voor geven, aangezien dit album zoveel heeft betekent voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik was 12 toen dit uitkwam, kocht het op cassette en heb het grijsgedraaid. Ik ben geen moment in de veronderstelling geweest dat dit originele versies waren, dat staat ook nergens op de hoes. Het klinkt als één geheel en in retrospect haalt dat natuurlijk bijna alle diepte, gevoel en diversiteit uit de nummers, maar als introductie in de elektronische muziek vind ik dit nog steeds verre van slecht. Het is the next best thing, aangezien er simpelweg geen compilaties bestaan met originele muziek van zowel Jarre als Vangelis, Kraftwerk, Mike Oldfield, Parsons en OMD.

Op de cassettes van Synthesizer Greatest (ik had er 6 + 2 Classical Masterpieces) stonden altijd 1 tot 3 nummers minder dan op de cd, wat natuurlijk flink balen was als je niet over een cd-speler beschikte. Zo heb ik Tubular Bells een jaar later leren kennen via een leraar Engels die hem wel voor me wilde kopiëren. Nog veel later kocht ik het betreffende album van Oldfield, maar ik moet zeggen dat deze versie van Starink nog steeds een prima samenvatting is van het langgerekte origineel.

Verder blijft Pulstar voor altijd voor mij verbonden met Axel F, omdat op de cassette als track 4 de eerste 4 maten van Axel F vooraf gaan aan Pulstar. Foutje, bedankt.

Zonder deze plaat had ik nooit het (bijna) volledige oeuvre van Jarre en Kraftwerk op de plank gehad, of verder zijn gedoken in het werk van o.a. Vangelis, Oldfield en OMD. Dat zou pas armoe troef zijn geweest. Bedankt Ed Starink!

Oh nee, trauma's als ik denk dat dit bij ons thuis opstond. Mijn ouders moesten toen ook per se zo'n vreselijk apparaat hebben. Vluchtte altijd snel naar buiten als ze weer begonnen te jengelen op dat ding..........

Ed Starink ,nog nooit eerder van de man gehoord , maar de nummers op deze cd zijn vrijwel allemaal beter dan het origineel , hij speelt de nummers echt heel goed , daar waar de originele nummers vaak wat flauwtjes zijn , brengt hij ze naar een hoger level.
Normaal ben ik niet zo van het coveren , maar hij doet dit wel heel erg goed.

5 sterren

Wow... Ik weet niet zeker of de sarcasme-modus hier aanstaat of niet, maar anders: wow...

Waarschijnlijk is dat profiel van Ed zelf

Nee, dat is deze: mirozema

Zonder gekheid: Ik lees bij dit album nu wat reacties terug die in het verleden gepost zijn en zie dat de meningen verdeeld zijn in twee kampen. Voor de ene helft - vooral tieners of nog jonger - was dit destijds een mooie instapper om wat meer vertrouwd te raken met synthesizermuziek in het algemeen (al blijkt een aanzienlijk deel van de kopers destijds niet doorgehad te hebben dat het niet om de originelen ging) en de andere helft vindt dit schaamteloze geldklopperij, waarvan deze versies verbleken bij de originelen.

Nou loop ik zelf al wat langer mee, maar ik kan me best een beetje voorstellen dat dit geweldig klinkt als je de originelen niet kent. Dit album, en de daaropvolgende delen, was destijds echt een fenomeen met gigantische verkoopcijfers, ook internationaal. Wat iemand hier al aanhaalt: het was in 1989 een paar weken het best verkochte album in Nederland. Haast niet voor te stellen...

Enerzijds komt dat, denk ik, doordat het fenomeen CD toen nog vrij nieuw was en dit voortreffelijk klonk op een stereo-installatie (want DDD, dus helemaal digitaal, wat toen nog een toverwoord was). Daarnaast zijn de nummers dusdanig afgevlakt en gehomogeniseerd dat het klinkt als een lange, samenhangende luistertrip, een effect dat je niet bereikt zou hebben als je de originele versies als verzamelalbum zou uitbrengen.

Zelf kende ik Ed Starink in die dagen wel degelijk: ik ben via Jean-Michel Jarre's Oxygene en Equinoxe geinteresseerd geraakt in synthesizermuziek en kocht in 1981 de debuut-LP van Ed Starink, die wat ijle, maar wel mooie zweverige synthesizermuziek bevatte. Allemaal eigen composities, en dat de man op dit gebied wel degelijk iets kon, bewees ook het latere The Synthfony Album.

Maar hier was hij dus ingehuurd door Arcade om deze Synthesizer Greatest albums vol te spelen. Een commerciele meesterzet van die firma (lees: Herman Heinsbroek, die later nog een paar maanden minister van Economische Zaken was) en Ed Starink zal het ook geen windeieren gelegd hebben. Maar het is toch een beetje alsof je je ziel verkoopt aan de duivel. Het resulteert naar mijn idee in wat fletse uitvoeringen die soms redelijk dicht bij het origineel komen, maar over het algemeen toch verbleken bij die originelen.

Waarbij ik erbij aanteken dat veel afhangt van de vraag welke versies je als eerste hoort. Ik weet uit eigen ervaring dat je gehecht kunt raken aan een cover als dat de eerste versie van een nummer is waarmee je vertrouwd raakt.

pffff , wat een hoop onzin , meningen verschillen gewoon , laten we het daar op houden...

Eens met anoniempje, starink heeft in deze serie in een aantal gevallen (zeker niet alle) een betere versie afgeleverd dan het origineel. Bv oxygene 4, chase en een aantal vangelis tracks. En dat is een waanzinnig knappe prestatie. Dit was gewoon kwaliteit of je ervan houdt of niet en dat verklaarde voor een belangrijk deel het gigantische succes van deze serie. Overigens was het oorspronkelijke plan om originele versies uit te brengen maar vangelis wilde niet met Jarre op 1 verzamelalbum. Bizar maar waar. 4 sterren voor dit jeugdsentiment. De nagespeelde OMD nummers verdienen een punt aftrek.

Ja klopt, dat is deze: Nova - The World of Synthesizers (1989) - MusicMeter.nl. Hier zit Nova achter, het meer commerciële synthesizer-project naast Peru waar inderdaad o.a. Rob Papen achter zit. The World of Synthesizers komt uit hetzelfde jaar als deze eerste volume van Synthesizer Greatest.

In het verleden heb ik me geregeld negatief uitgelaten over de hele hype en controverse rond de Synthesizer Greatest-albums. Ik kocht als 12-jarige toentertijd de LP's van deze reeks en heb ze stuk voor stuk grijs gedraaid. Kortom, ik vond het goed! Echter kwam ik er toen ook vrij snel achter, dat het niet de originele versies waren. Maar ondanks dat ik me bedrogen voelde, heb ik er tegelijkertijd goede herinneringen aan, vanwege het feit dat de albums me een goede introductie gaven in de wereld van de synthesizermuziek. De albums gaven mij namelijk een zetje, noem het motivatie, om de artiesten achter de composities te leren kennen. De échte, originele composities, afkomstig van de albums die uiteindelijk veel voor me zouden betekenen binnen mijn liefde voor vooral synthesizermuziek. Composities van Vangelis, Jean-Michel Jarre, Jan Hammer en later Kitaro, Tangerine Dream, Klaus Schulze en ga zo maar door. Eigenlijk zou ik Ed Starink dus mogen bedanken voor zijn bijdrage daarvoor.

Een aantal maanden geleden kwam het album Synthesizer Legends Volume 1 uit van de Finse synthesizer-muzikant Kebu. In zijn liner notes voor dat album beschrijft hij dat, net zoals bij vele anderen, zijn kennismaking en avontuur binnen de electronische muziek begon bij de compilatie-albums van Ed Starink's Synthesizer Greatest. Echter noemt hij ze zelf geen compilaties, maar cover-albums! En ik weet dat velen, ook hier op de site, dit ook zo zien! Het naspelen/coveren van composities van zijn grote en voornaamste inspiratiebronnen, bleek later in zijn carrière van grote invloed te zijn voor Kebu en geheel in de traditie van Ed Starink (althans daar ga ik voor nu maar even van uit), besloot hij zijn helden ook te eren middels zijn eerste volume van Synthesizer Legends.

Wat mij er uiteindelijk toe deed besluiten, om met een hernieuwde en frisse mindset, deze eerste volume nog eens de revue te laten passeren. Met de achterliggende gedachte dat ik, ondanks mijn kritiek, er toch ook nostalgische herinneringen aan heb, omdat ik deze reeks albums als kind graag en vaak beluisterd heb. Dus wat als ik deze muziek puur en alleen als cover-albums zou zien en het ook enkel en alleen op die manier zou interpreteren en beluisteren? Wat voor effect zou dat anno 2024 nú op mij hebben, met in mijn achterhoofd dat ik praktisch álle originele versies van álle artiesten die gecovered/nagespeeld zijn, al jaren ken?

De conclusie is, dat ik mijn eerdere ongezouten, negatieve mening over deze albums, voor een redelijk groot deel bijgeschaaft heb. Wat inhoudt, dat ik met een hernieuwde soort vorm van kennismaking, de albums opnieuw beluisterd heb. En het moet gezegd dat ik het Ed Starink moet nageven, dat hij het (zeker met de middelen/instrumenten die hij voorhanden had) redelijk goed voor elkaar gekregen heeft, om de originele versies te benaderen of er juist zijn eigen ding mee te doen.
Weg is dus mijn oordeel, dat het hier gaat om zwak nagespeelde rip-offs, die de originele versies geen eer aandoen. Daarvoor in de plaats is teruggekomen het idee dat Ed Starink hier een opvallende poging doet om electronische muziek via een commerciële manier van promoten, aan een groter publiek probeert te verkopen op een manier die de originele artiesten JUIST eer aan doet. Althans, dat hoop ik maar...

En zo is mijn mening dat deze eerste volume van Synthesizer Greatest een geheel andere luisterervaring heeft opgeleverd dan ik verwacht had. In positieve zin welteverstaan! Wie had dat gedacht!? Ik niet in ieder geval. Maar het is wel waar. Ik heb dan ook met redelijk veel plezier opnieuw naar álle muzikale interpretaties geluisterd en even los van het feit of Ed Starink dit met kunde en liefde in elkaar heeft geflanst of juist niet en het puur voor het geld heeft gedaan, zit het productie-technisch leuk in elkaar. Daarnaast zijn er best wel wat uitvoeringen die opvallen hier, waaronder Ed's versie van Vangelis' "Pulstar" die ik toch wel meerdere keren achter elkaar beluisterd heb. Wat hier opvalt is de electrische gitaar-solo die aan het eind opduikt. Hoe cool is dat? Even los of het daadwerkelijk een electrische gitaar of een synthesizer betreft...het klinkt in ieder geval erg cool!
De uitvoering van Harold Faltermeyer's "Axel F." is zowaar bijna identiek te noemen aan het origineel en daarom alleen al best opvallend.
Verder zijn erg vermakelijk om naar te luisteren "Autobahn" (origineel Kraftwerk), een stoere versie van "Mammagamma" (origineel Alan Parsons Project), een vlotte en erg leuke versie van Jarre's "Fourth Rendez-Vous", een erg coole versie van Moroder's "Chase" en tot slot een geslaagde (kortere) versie van Oldfield's "Tubular Bells".

Als geheel luistert het allemaal lekker weg. Toegegeven, het ene nummer is net even wat geslaagder dan de ander, maar dat hou je toch. Het is in ieder geval een redelijk revolutionair uitgangspunt, dat ik deze albums jaren na dato allemaal beter kan behappen. Daarnaast komt de factor natuurlijk naar voren, dat ik deze albums als opmaat zie naar al dat fraais wat ik zou gaan ontdekken op electronisch muziekgebied. En ik zal dus oprecht gaan toegeven, dat deze eerste volume van Synthesizer Greatest mij daar toentertijd prima bij geholpen heeft. En als heropfrissing is Synthesizer Greatest Volume 1 dan ook een vermakelijke beluistering gebleken.

Laat ik eens gek doen: ik ga een voorzichtig 3-tje geven voor dit album. Met wellicht een duwtje naar een 3,5 in de nabije toekomst...Hoe het tij kan keren...

Mooi bericht CorvisChristi! Ook ik heb " Synthesizers Greatest volume 1 t/m 3" grijs gedraaid. Mijn echtgenote en ondergetekende hebben er veel plezier aan beleefd. Tijdens bijvoorbeeld lange autoritten naar vakantie bestemmingen in Spanje en Italië werd er steevast wel een "Synthesizer greatest" afgespeeld. De drie desbetreffende albums maken nog steeds deel uit van mijn redelijk omvangrijke lp en cd collectie. Laat ik ook eens gek doen: 4 welgemeende ****.

Dank je wel en leuk om te vernemen dat deze albums goede en leuke herinneringen naar boven halen .
Toentertijd heb ik volume 1 t/m 3 ook grijs gedraaid, alhoewel ik volume 4 ook nog wel kon waarderen. Volume 5 was de laatste volume die ik toen gekocht had, maar vind ik persoonlijk overduidelijk de minste. Daarna viel het doek voor mij betreffende deze releases, ook al zijn er later nog wat delen uitgebracht.

Gemengde reviews van "either you hate it, or, you love it". ik ben een lover van dit album!
Ik zie ook meer dan een paar commentaren van "als echte synthesizer kenner laat je dit best links liggen" en ga ik niet mee akkoord. Ik ben een synth liefhebber van het eerste uur en zelf al meer dan 15 jaar produceer ik electronische muziek in meerdere stijlen. Ik ben niet echt een Kraftwerk of Vangelis fan om het zo te noemen (uiteraard zeer grote artiesten en meesters in hun vak) maar er is ZOVEEL meer dan dat...
Als Vangelis of ander groot synthmeester hun eigen werk nu na zouden spelen zou het exact als de CD kunnen klinken. Synthesizers zijn geen acoustische instrumenten en complexe dingen en voor de gewone luisteraars blijkbaar zwaar onderschat.
Ik zou zeggen dat het naspelen van gekende werken ook zwaar onderschat is en zeker omdat het met synths is. De patches of presets namaken of zoeken in de talloze synths alleen al zal een gekkenwerk geweest zijn.
Nu, over het album zelf.
Ja, gewoon nostalgie ten top. Als 10-jarige verwonderd naar de reklame kijken en in je bezit willen. Iemand in m'n klas had hem en ik vroeg meteen voor op cassette over te nemen. Was voor een tijd niet uit m'n walk-man weg te denken. Kort nadien was ik dan meer New Beat en dan de House en Techno beginjaren!